ตอนที่ 10 : ความจริงที่ต้องแบกรับ

‘28 กุมภาพันธ์ … วันนี้จู่ ๆ ภาสก็มาขอเลิก เขาบอกว่าครอบครัวของเขาบังคับให้เขาไปแต่งงานกับคนระดับเดียวกัน คนที่เหมาะสมกับบ้านเขา.. โลกทั้งใบของฉันพังทลายลงแล้ว ความรักที่มีให้กันมาหลายปี มันตัดกันง่าย ๆ แบบนี้จริงหรอ?’

‘2 มีนาคม ... ฉันพยายามยื้อและคุยกับเขาเพราะวันนี้เขามาเก็บเสื้อผ้าออกจากคอนโดของเรา แต่เขาไม่แม้แต่จะสบตาด้วยซ้ำ... ทำไมถึงใจร้ายใส่กันได้ขนาดนี้ เอาแต่บอกว่าเรื่องของเราไม่มีทางไปต่อได้ สิ่งที่เขาเคยบอกไว้ เขาขอโทษกับทุกอย่าง’

‘3 มีนาคม ... วันนี้ทั้งวันพยายามโทรหาภาสเพื่อที่จะขอโอกาสมาคุยกันให้รู้เรื่อง แต่เขาไม่รับโทรศัพท์ฉันเลย... ไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำว่าความรักที่มีให้กันตลอดระยะเวลา 5 ปีมันจะสูญเสียไปภายในวันเดียวอย่างไม่ยุติธรรม’

‘15 มีนาคม ... วันนี้ลองไปดักรอที่คณะ แต่เหมือนเขาจะหลบหน้าฉัน ภาสไม่ยอมแม้แต่จะติดต่อกัน เหมือนตัดขาดฉันออกไปจากชีวิตเขา.. ไหนว่าเราจะมีอนาคตร่วมกันไง? ไหนว่าจะสร้างครอบครัวที่น่ารักด้วยกัน? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น!’

‘18 มีนาคม ... ขอร้องล่ะ ฉันอยากได้แค่คำอธิบาย ความรักของเราไม่มีค่าพอให้เอาชนะทุกอุปสรรคได้จริง ๆ เหรอ หรือฐานะทางสังคมสำคัญมากจริง ๆ ต้องระดับไหนถึงจะเหมาะกัน? ระดับไฮโซ เจ้าสัว? เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เรารักอย่างสุดหัวใจ เรา… ไม่ดีพอเพราะฐานะใช่ไหม’

‘27 มีนาคม … เหงาจัง ที่ที่ไม่มีภาสอยู่มันไม่มีความสุขเลย เรายังรอภาสอยู่นะ อย่างน้อย ๆ ให้เราได้เห็นหน้าเธอ หรือบอกลากันดี ๆ สักครั้งได้ไหม’

‘14 เมษายน ... เขาดูมีความสุขกับคนนั้นจัง รูปที่เขาโพสถึงงานหมั้น คงลืมเราไปแล้วจริง ๆ สินะ’

‘29 เมษายน ... เหนื่อยจัง ทรมานไปหมด เรายังลืมเธอไม่ได้เลยภาส ยิ่งเห็นดอกอะโคไนต์บนหลังเรามันยิ่งทำให้เราคิดถึงเธอ... เราไม่อยากลบมัน เราไม่อยากให้มันหายไป แต่เราทรมานมากจริง ๆ ตอนนี้พิษของมันกำเริบหนักขึ้นเรื่อย ๆ ถึงจะแค่เดือนละครั้ง หรือสองครั้ง แต่เพราะมันไม่ได้รับการดูแลจากเจ้าของดอกไม้ มันเลยยิ่งเจ็บปวด’

‘5 มิถุนายน .. เราพอแล้วนะ เรารู้แล้วว่าเราควรจะหายไปถึงจะลบทุกอย่างออกไปได้ ต่อให้เราแก้พิษจากดอกไม้ของเธอได้แต่ร่องรอยมันก็ยังหลงเหลือไว้ให้เราเจ็บกับมันอยู่ดี สิ่งที่เรายอมแพ้และกำลังจะทำมันคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดท้าย ยังไง… ก็ขอแสดงความยินดีกับรักครั้งใหม่... ที่ไม่มีแม้แต่เราในความทรงจำของเธอนะภาส รอยยิ้มของเธอในวันแต่งงานยินยันว่าเธอมีความสุขกับสิ่งที่ครอบครัวจัดการให้จริง ๆ’

 

เมฆินทร์พลิกหน้ากระดาษจนมาหยุดอยู่ที่ความว่างเปล่าไร้ตัวอักษรใดใด น้ำตาใสใสเอ่อคลอล้นดวงตาคู่สวยจนมันไหลลงที่ข้างแก้มทั้งสอง

เขารู้สึกและเข้าใจถึงความเศร้าและหมดหวังที่ลมหนาวสัมผัสอยู่ในช่วงเวลานั้น เขาเคยเห็นมันในความทรงจำรวมถึงรับรู้ได้ทุกความเจ็บปวดที่เจ้าของร่างได้รับ ไดอารี่ที่เห็นมันแค่ส่วนหนึ่งที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษร เขานึกสงสารลมหนาวจับใจ และนึกเวทนากับการตัดสินใจครั้งสุดท้ายที่เจ้าตัวจบชีวิตของตัวเอง

 

‘มันเป็นวิธีที่ตัวเขาเองไม่มีทางเห็นตัวกับการกระทำนี้ แต่ก็ไม่สามารถตำหนิในเรื่องที่คน ๆ นึงจะคิดและตัดสินใจทำ เพราะคนเรามีลิมิตที่แตกต่างกัน ตัวเราเองอาจจะอดทนได้แล้วลุกขึ้นสู้ได้ แต่กลับลมหนาวแล้วอาจจะไม่ได้เข้มแข็งแบบตัวเขาก็ได้’

แต่ถ้าให้เมฆินทร์มองในมุมมองที่เห็นแก่ตัว.. ถ้าลมหนาวไม่ตัดสินใจแบบนั้น คงเป็นตัวเขาเองที่ล่องลอยวนเวียนอยู่ที่ไหนสักแห่ง อาจจะเป็นนรก, สวรรค์ หรือความว่างเปล่าอันมืดมิด ไร้จุดจบไร้หนทาง การกระทำของลมหนาวคนเก่า มันทำให้เขามีร่างกาย มีชีวิตได้ใหม่อย่างตอนนี้

ดวงตาที่กำลังร้อนผ่าวค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ ดำดิ่งสู่ความเงียบอย่างสมบูรณ์ แม้ยากที่จะทำใจ ยากที่จะยอมรับกับความจริงหลายอย่าง แต่มีทางเดียวคือคงต้องเดินหน้าต่อไปก่อน เรียนรู้โลกใบนี้ให้มากที่สุดก่อนแล้วกัน จะไม่มีทางเสียโอกาสในการมีชีวิตครั้งนี้ไปอย่างแน่นอน

พอคิดได้แบบนั้นเมฆินทร์ก็เด้งตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังโต๊ะทำงานอีกครั้ง เปิดแล็ปท็อปขึ้นมา นิ้วเรียวพิมพ์คำค้นหาที่เขาได้ยินจากแม่พราวฟ้าและข้อความในไดอารี่ที่เป็นการยืนยันอีกเสียงว่าเรื่องพวกนี้สำคัญมากลงไปในช่องเสิร์ชด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

“พิสทิล”

มันคือชื่อเรียกหนึ่งในเพศรอง (Pistil Verse) ของโลกนี้ ซึ่งมีประชากรมากที่สุด... สิ่งที่จะยืนยันว่าพวกเขาเป็น พิสทิล คือลายกิ่งก้านต้นไม้สีน้ำตาลบนแผ่นหลัง และสามารถตั้งครรภ์ได้

‘เดี๋ยวนะ...ท้องได้เหรอ? บ้าไปแล้ว!’

เมฆินทร์ขมวดคิ้ว ในโลกเดิมของเขาผู้ชายยังท้องไม่ได้เลยด้วยซ้ำ โคตรมหัศจรรย์ ทฤษฎีคล้ายกับนิยายที่แฟนคลับชอบแต่งเลย ซึ่งเขาเองก็เคยถูกนำมาเขียนแฟนฟิคแนวนี้อยู่บ่อยครั้ง

แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องในนิยาย... มันคือร่างกายของเราตอนนี้ ร่างกายที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของเราเองแบบ 100 % เพราะมันยังมีเรื่องเพศรองนี้เป็นตัวควบคุมอยู่ และเขาเองคงต้องเรียนรู้อีกเยอะมากแบบมากที่สุด… ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้

ปลายนิ้วเรียวขยับเลื่อนเมาส์จนข้อมูลในส่วนต่อไปปรากฏขึ้น

“สเตเมน”

คราวนี้เขาเปล่งเสียงออกมาพลางสายตาไปโฟกัสที่คำว่า เวน่อมสเตเมน (Venom Stamen) ซึ่งมีคำอธิบายที่ตรงกับข้อมูลบางส่วนที่แม่พราวฟ้าเคยบอกไว้ คือกลุ่มคนที่ดอกไม้ประจำตัวเป็นดอกไม้พิษ อันตรายกว่าสเตเมนประเภทอื่น ๆ เมื่อพิสทิลมีอะไรกับเวน่อมสเตเมนจนดอกไม้ของเวน่อมแผ่กิ่งก้านชูช่อดอกบนแผ่นหลังของพิสทิลหรือแสดงถึงตราประทับความเป็นเจ้าของ…

เมฆินทร์กวาดสายตาอ่านข้อมูลต่าง ๆ อย่างละเอียด แต่เขามั่นใจได้อย่างหนึ่งว่าแม่พราวฟ้าค่อนข้างกลัวผลกระทบจากพิษของมัน

 

ไม่สิ...บนหลังของเขามันคือสัญลักษณ์ของเวน่อมสเตเมนที่ภาสเป็นคนสร้างเอาไว้ พอเขาได้อ่านข้อมูลเรื่อย ๆ ก็เริ่มเข้าใจและเห็นว่าดอกไม้พิษบางทีก็มีข้อดีสำหรับคนที่รักเดียวใจเดียวมั่นคงในรัก แต่ก็มีข้อเสียสำหรับคนที่รักสนุก หรือคนที่มีสถานะแค่เป็นแฟนกันแล้วจู่ ๆ เลิกกันไปแบบลมหนาว

มันคือดาบสองคมที่สามารถทำลายพิสทิลคน ๆ นึงได้ เลยมีสเตเมนพิเศษอีกแประเภทหนึ่งที่เกิดมาเพื่อเสียสละหรือแก้ทางให้กับพิษของเวน่อมเสตเมน นั่นก็คือ แอนไทสเตเมน (Anti Stamen)

การอ่านข้อมูลเหล่านี้ ทำให้เมฆินทร์เริ่มเข้าใจโลกใบใหม่ และร่างกายใหม่ที่เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วย