Mag-log inหลี่เสียวฟางพาเสี่ยวเฮยมามาวางบนผ้าขาว แล้วเจ้างูตากลมโตเหมือนมันจะรู้ความ สายตาของมันจดจ้องมองหลี่เสียวฟางตาไม่กะพริบ
“คุณหนูข้าว่าท่านอย่าเลี้ยงเลยนะเจ้าค่ะ” “ดูสิ ซินหยานเสี่ยเฮยไม่ได้ดุร้ายอย่างที่เจ้าคิดเสียหน่อย มาซินหยานเจ้ามาใกล้ ๆ ข้ามันยังไม่ได้ทำอะไร เจ้างูตัวนี้คงเป็นงูวิเศษถึงไม่ทำร้ายข้า” ซินหยานขยับตัวมาใกล้หลี่เสียวฟาง เท้าคางมองเจ้างูดำน้อยที่ดูไม่ตื่นตระหนกพวกนางจากครั้งแรกที่เจอ ลิ้นสองแฉกของมันแลบออกมา ช่างน่าเอ็นดู “เห็นหรือไม่ ซินหยาน เสี่ยวเฮยไม่ได้ดุร้ายอย่างที่คิด เอาล่ะเจ้าไปเตรียมเนื้อไก่สุกมาให้ข้า แล้วก็ผลไม้” ซินหยานพยักหน้าก่อนเดินออกไปในห้องทันทีที่หลี่เสียวฟางเอ่ยปากสั่ง ซินหยานเดินออกมาเห็นคุณชายอวี้หานลอบมองคุณหนูหลี่เสียวฟาง คุณชายรองสกุลอวี้รีบยกนิ้วขึ้นแนบกับริมฝีปากเป็นการส่งสัญญาณไม่ให้ซินหยานตื่นตระหนก ก่อนโบกมือให้ซินหยานไปไหนก็ไป ส่วนเขาก็เดินเข้าไปในห้องนอนของหลี่เสียวฟางที่กำลังพูดคุยกับเจ้างูดำน้อยตัวนั้น คุณชายรองแปลกใจอย่างมาก เจ้างูนั่นมีอะไรน่าสนใจนักหรือ ฮูหยินผู้นี้ของเขาถึงพูดคุยราวกับเจ้านั่นมันฟังภาษาคนรู้เรื่อง“เจ้ามาแล้วหรือซินหยาน ข้าเพิ่งสั่งเจ้าไปเอง หรือเจ้าลืมอะไรอย่างนั้นหรือ”
“อะแฮ่ม...” เสียวกระแอมเข้มของใครบางคนทำให้หลี่เสียวฟางเหลียวหันกลับไปมอง เห็นเป็นสามีผู้ยืนทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ นางก็ไม่แบะปากกิริยาเช่นนั้น ยิ่งทำให้อวี้หานส่งเสียงอีกครั้ง “ท่านจะส่งเสียงอยู่เช่านั้นจนเสียงท่านหายไปอย่างนั้นหรือ มีการอันใดกับข้าท่านก็รีบกล่าวมาเถิด” หลี่เสียวฟางไม่อยากเสวนากับเขานัก แม้จะไม่ใช่นางเอกของเรื่อง แต่หลี่เสียวฟางคนนี้ก็ไม่เคยง้อผู้ใด “สามีเข้ามาในห้องของภรรยาต้องมีเหตุอันใดด้วยหรือฮูหยินข้า เพราะอย่างไรเจ้าก็คือฮูหยินข้า” หลี่เสียวฟางเริ่มรำคาญกับคำพูดของผู้เป็นสามีไม่เคยรักนางสักนิดย้ำนักย้ำหนา ว่าหลี่เสียวฟางผู้นี้เป็นฮูหยินของเขา “เราทั้งสองไม่ได้รักใคร่ไยดีต่อกันเหตุใดท่านต้องมาแสแสร้งว่าข้าเป็นฮูหยินของท่านด้วยเล่า เพราะอย่างไรแล้วท่านก็ปักใจต่อหลี่เสียวเฟิ่งไม่ใช่หรือ ครั้งหนึ่งท่านเคยกล่าวหาข้าด้วยซ้ำว่าริษยานางถึงขั้นกลั่นแกล้งนางสารพัด ถ้าข้าโหดร้ายดั่งเช่นท่านเคยกล่าว เหตุใดคุณชายรองท่านถึงยังกล้าเรียกข้าว่า เป็นฮูหยินของท่านอีก” แม้นางจะกล่าววาจาจนคุณชายรองต้องนึกถึงเมื่อครั้นอดีต เขาเคยกล่าววาจาเช่นนั้นกับนางจริง สายตาคมกริบทอดมองฮูหยินตัวน้อยของตนเองกำลังลูบหัวเจ้างูดำ นามว่า เสี่ยเฮย ทว่าแววตาของนางอ่อนโยนกว่าในอดีตยิ่งนัก ราวกับว่า หลี่เสียวฟางผู้นี้ ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป อีกทั้งคำพูดแสนฉลาดของนางทุกคำพูดของนางกัดเขาได้อย่างเจ็บแสบ “เจ้านี่น่า....เหตุใดเจ้าพางูตัวนี้เข้ามาในจวนข้า” “แต่นี่มันห้องข้า” หลี่เสียวฟางหันกลับมามองคุณชายรองผู้หน้าด้าน “แต่เสี่ยวเฮยคือสัตว์เลี้ยงของข้า เจ้าห้ามข้าไม่ได้หรอกนะ เพราะอย่างไรข้าก็จะเลี้ยงเสี่ยวเฮย” “เถียงกับเจ้าทีไรข้าปวดหัวทุกที ข้ากลับก่อนล่ะ เอาไว้คราวหน้า ข้าจะจัดการเจ้าแน่...หลี่เสียวฟาง!” คำพูดของอวี้หานช่างดูเหมือนจะแค้นเคืองคุณหนูผู้เอาแต่ใจอย่างหลี่เสียวฟางไม่น้อย อย่างไรนางก็ไม่คิดสนใจเขาอยู่แล้ว สายตามองเสี่ยวเฮยเริ่มขดตัวเป็นวงกลม ก่อนนอนซบลงบนตัวของผ้าขาวที่ตนเองเตรียมไว้ “คุณหนูเจ้าค่า.....เนื้อไก่นึ่งมาแล้วเจ้าค่ะ กับส้ม” ซินหยานนำเนื้อไก่....มาให้ยื่นให้หลี่เสียวฟาง นางก็รีบนำมันมาป้อนให้เจ้าเสี่ยวเฮยทันที กลิ่นคาวของเนื้อสัตว์กระตุกจมูกน้อย ๆ ของงูดำ รีบชะโงกหัวขึ้นแล้วอ้าปากกว้างงับเนื้อไก่ชิ้นโต ท่าทางหิวกระหายของงูดำน้อยสร้างเสียงหัวเราะให้กับหลี่เสียวฟางและซินหยาน งูดำตัวน้อยไม่คิดว่าจะมีท่าทางแสนน่าเอ็นดูเช่นนี้ หลี่เสียวฟางถอนใจคิดถึงอดีตถ้านางไม่กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงพ่อกับแม่คงอนุญาตให้นางเลี้ยงสัตว์ แม้กระทั่งดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย ก็ไม่ควรเลี้ยงสัตว์เลี้ยงสักตัว พอเกิดใหม่ในนิยายการเลี้ยงสัตว์นับว่าทำให้นางหัวใจแช่มชื่นขึ้นมาเวลาผ่านไปรวดเร็วจนหลี่เสียวฟางชินกับการอยู่บนโลกใหม่แห่งนี้เพราะอย่างน้อยชีวิตชาตินี้ของนางก็ไม่แย่อย่างที่คิดเอาไว้ นางกำลังปลอกลูกท้อที่เจ้าเสี่ยวเฮยตัวอ้วนกลมที่เลี้ยงดีขนาดไหนตัวไม่ยาวขึ้นเลยสักนิด เจ้างูน้อยนอกจากจะอ้วนขึ้นแล้วก็ไม่ยาวขึ้นอีกด้วย ซินหยานกำลังถักไหมพรมทอดสายตามองนางอยู่ไม่ห่าง เสี่ยวเฮยอ้าปากอวดฟันเขี้ยวของงูกับลิ้นสองแฉกรอรับอาหารอย่างลูกท้อในมือของนาง เสี่ยวเฮยอ้าปากงับลูกท้อก่อนกลืนลงคออย่างรวดเร็ว ก่อนนางจะยกมือขึ้นลูบท้อง หลี่เสียวฟางตั้งครรภ์ลูกน้อยมาสามเดือนแล้วทั้งประมุขอวี้ ผู้เป็นบิดาของอวี้หานดีใจที่มีทายาทตัวน้อยกำลังก่อกำเนิด อวี้หานครั้งแรกที่ได้รับรู้ว่าจากหมอว่าหลี่เสียวฟางก็ดีใจจนเนื้อเต้น หลี่เสียวฟางเองแอบคิดว่าตนเองจะกลายเป็นแม่คนรวดเร็วเช่นนี้ หวั่นกลัวว่าจะดูแลลูกน้อยได้ไม่ได้เท่าไหร่นัก ความกังวลของคนเป็นแม่เริ่มเข้ามาก่อกวนหัวใจของหลี่เสียวฟางเล็กน้อย แต่อวี้หานคอยพร่ำบอกนางว่าไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เขาก็รักทั้งนั้น หลี่เสียวฟางเบาใจขึ้นเล็กน้อย เสี่ยวเฮยพอกินอาหารจนอิ่มแปล้ก็เล
“ท่านพี่...” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มเมื่อมือหยาบกระด้างของคุณชายรองกำลังบีบเคล้นทรวงอกผ่านเนื้อผ้าด้วยท่าทางหื่นกระหายราคะอย่างที่สุด ไม่เพียงแค่ฝ่ามือแสนร้ายกาจของเขาเท่านั้นที่คอยปลุกเร้าความร้อนผ่าวแพร่ซ่านไปทั่วร่างกายจนร่างเล็กเบียดชดเรือนร่างของเขา มือใหญ่บีบสะโพกผายอย่างแรงเรียกเสียงครางแผ่วเบา เขายิ้มกริ่มมองนางด้วยสายเจ้าเล่ห์เหลือร้าย ปลายจมูกซุกไซ้ลำคอระหงของนางไปพลางส่วนมือจัดการเสื้อผ้าของนางไม่นานจนร่างกายของหลี่เสียวฟางเปลือยเปล่า กายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยร่องรอยรักเมื่อคืนยังคงเด่นชัดในแววตาของอวี้หาน ไม่รอช้าปากร้อนผ่าวอ้าปากงับยอดถันสีหวานด้วยความโหยหาทำราวกับกระหายน้ำมานานแรมปีทั้ง ๆ ที่ค่ำคืนที่ผ่านมาคนเอาแต่ใจอย่างอวี้หานยังเสพสมอารมณ์รักสมอุราอยู่เลย “อื้อ ท่านพี่....” “ร่างกายของเจ้าช่างหอมหวาน” น้ำเสียงพร่าจัดเต็มไปด้วยความต้องการยากจะถอนคืน กลิ่นกายหอมอวบอวลของหลี่เสียวฟางยังคงติดตรึงที่ปลายจมูกของเขา มือทั้งสองจับแยกเรียวขาของนางด้วยความเร่งรีบ แก่นกายร้อนผ่าวร้อนเร่ามากขึ้นทั้ง ๆ ที่เพิ่งเริ่มเท่านั้นเอง
“เจ้าหัวเราะอะไรน้องหญิง” “โอ๋ ๆ ก็ใบหน้าหน้าของท่านตลกนี่ เอาจริงถ้าข้าไม่มีใจให้ท่าน คงไม่ตัดพ้อหรอกนะ” ฝ่ามือของนางวางแนบแก้มของอวี้หานก่อนขยับไปมา อวี้หานถึงกลับตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าฮูหยินตัวน้อยของเขาจะกล้าทำแบบนี้ ชายหนุ่มเขินอายแดงไปจนถึงหู “พอแล้วเสี่ยวฟาง” “ไปกันเถอะ” หลี่เสียวฟางไม่อยากกลั่นแกล้งผู้เป็นสามีของตนก่อนจะจูงมือเขาเดินไปเรื่อย ๆ พอนางสนใจสิ่งใดเขาก็ไม่เคยขัดใจ อวี้หานก็เป็นสามีที่ดีไม่น้อย กว่าจะมาถึงจวนเล่นเอาคนที่ร่าเริงเหนื่อยหอบ อวี้หานจัดการแบกนางขึ้นหลัง เพราะเห็นฮูหยินเอาแต่บ่นว่าปวดขา อวี้หานต่อว่านางว่าเอาแต่วิ่งไม่ต่างจากเด็กน้อย แต่พอนางปวดขาเขาก็อาสาเป็นม้าให้ขี่จนเดินมาถึงจวน ตลอดทางนางก็พูดจาไม่รู้ความอยู่นั้น หรือว่าเขาเองที่ไม่เข้าใจภาษาของนาง “เสี่ยวฟางเจ้าเนี่ยดื้อมากรู้ไหม” “อือ ข้าดื้อ...” เสียงครางอืออาในลำคอชิดแผ่นหลัง อวี้หานส่ายหน้าคนตัวเล็กที่ทำท่าจะหลับบนหลังของเขาทั้งที่สภาพเช่นนี้ สงสัยเมื่อคืนเขาคงปราบพยศนางหนักเกินไป “หลี่เสีย
อวี้หานเหมือนตนเองล่องลอยอยู่ในทิวเมฆเมื่อหลี่เสียวฟางจูงมือเข้ามาที่ตลาด หลังจากออกมาจากจวน นางก็ไม่ยอมกลับจวนพาเข้ามาเดินเล่น อวี้หานเหมือนว่าตนเองนั้นต้องมนต์ของนางอย่างไรอย่างนั้น รอยยิ้มที่สดใสเขาผ็ที่โง่เขลาไม่เคยสังเกตมาก่อน “เดี๋ยวก่อนสิ เสี่ยวฟาง เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยนะว่า เหตุใดเจ้าไม้โกรธจางหรงเผิงเลยหรือ ดูไม่ใช่เจ้าเลย” อวี้หานขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กที่เท้าเอว จ้องมองเขาอย่างเขาเรื่องที่กล้ากล่าวหานางเช่นนั้น “ข้าโหดร้ายนักหรือในสายตาของท่าน ข้าแค่ไม่อยากจะโกรธนางเท่านั้น ตอนแรก็โกรธมากที่กล้าทำร้ายเจ้าเสี่ยวเฮย แต่พอเห็นนางทำไปทั้งหมดพอหึงในตัวของท่าน ข้าก็อยากจะโกรธ แต่ก็โกรธไม่ลง นางไร้เดียงสา เป็นสหายของเจ้าได้อย่างไรกัน ชิ” หลี่เสียวฟางเผลอตัวแสดงท่าทางที่ไม่เหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนเมืองนี้ อวี้หานได้ยินคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของฮูหยินตัวน้อยของตนเอง เขาก็ยิ่งประหลาดใจนักกว่าเดิม นางพูดราวกับตนเองนั้นผ่านโลกมามากมายจนไม่อยากถือโทษเอาความกับจางหรงเผิง อย่างไรกักบริเวณนางจะเป็นโทษที่เบามาก แต่คงทำให้จางหรงเผิงเจ็บใจอยู
หลังจากจางหลินรับรู้วีรกรรมของบุตรสาวได้นั่งถอนหายใจ เรื่องราวแค่ความหึงหวงไม่พอใจเพียงเท่านั้น ทำไมจางหรงเผิงเป็นคนฉลาดหลักแหลมแต่ขาดความเฉลี่ยว “เรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างนั้นจริงหรือหรงเผิง” จางหลินเห็นสีหน้าบูดบึ้งของบุตรสาวไม่ค่อยสู้ดีนัก ลูกคนนี้ไยทำตัวไม่รู้จักโตเช่นนี้ “ท่านพ่อถามนางแล้ว ทำไมต้องมาถามข้าอีก” จางหรงเผิงเหลียวมองหลี่เสียวฟางตาขวาง ก่อนอวี้หานจะกุมมือนางเอา เห็นแบบนั้นยิ่งเพิ่มทวีความหึงหวงในตัวอวี้หานมากขึ้น ก่อนนางจะรู้ตัวว่าตนเองนั้นแสดงออกมากเกินไปจนบิดาส่งสายตาคาดโทษ “ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูด ข้าผู้เป็นบิดาของขอโทษแทนบุตรีของข้าด้วยที่ดูแลและเลี้ยงดูนางไม่ดี” “ท่านพ่อขอโทษนางทำไมกัน” “หยุดเดียวนี้หรงเผิง เจ้าทำตัวดื้อรั้นและสร้างเรื่องขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง” จางหลินพยายามข่มอารมณ์ตนเองอย่างที่สุด จางหรงเผิงเอาแต่ใจเกินไปแล้วจนไม่ไว้หน้าผู้เป็นบิดาอย่างเขาเลยสักนิด “ท่านจางหลิง คงง่ายเกินไปถ้าท่านเพียงแค่เอ่ยปากขอโทษแทนจางหรงเผิงเพียงเท่านั้น
“หยุดเดี๋ยวนี้จางหรงเผิง!” จางหลินสั่งห้ามบุตรสาวของตนเองทันทีก่อนเรื่องทุกอย่างจะดูวุ่นวายไปมากกว่านี้ แค่นี้เขาเองก็ปวดมากพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าลูกที่ตนเองประคบประหงมนางทำตัวไร้แก่นสาร กลั่นแกล้งคนอื่นสารพัด บ่าวรับใช้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่กล้าเดินเข้ามา แต่จำเป็นต้องเดินเข้ามาในที่สุดย่อตัวโค้งเคารพประมุขจางเล็กน้อย “มีอะไร” สุรเสียงเข้มดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ฮูหยินของคุณชายรอง หลี่เสียวฟางขอเข้าพบขอรับ” อวี้หานขมวดคิ้วมองไปที่บ่าวที่มารายงานทันที ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง เขาคงประมาทฮูหยินตนเองมากเกินไป คิดว่านางจะรออยู่ที่จวนอย่างสงบเสงี่ยม “ให้นางเข้ามา ข้าก็อยากฟังจากปากของนางเช่นกัน” จางหลินเองแม้ต้องเหนื่อยยังต้องมาจัดการเรื่องราวของจางหรงเผิงก่อเรื่อง ถ้าได้ฟังเรื่องราวจากฮูหยินของคุณชายรองจากปากนางเองคงดีไม่น้อย แม้จะพยายามทำใจเป็นกลางขนาดไหน จางหลินก็เข้าใจจางหรงเผิง เขาผู้เป็นบิดาไยจะไม่รู้ว่า จางหรงเผิงเองก็แอบชอบอวี้หานอยู่ไม่น้อย ติดแค่เขาผู้นั้นแต่งงานไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าจะบุตรสาวต้องตกเป็นฮูห







