تسجيل الدخول-๔-
เข้าสู่อาณาจักรของคนขายไก่
นั่งสัปหงกจนหัวโขกกระจกรถ หญิงสาวสะดุ้งตกใจเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอหลับไป ไม่รู้ว่านอนอ้าปากหรือเปล่า เธอหันไปมองคนที่นั่งข้างๆ เขาเหลือบมาสบตากับเธอพอดี
“คะ” หญิงสาวเอ่ยถามไป ดวงตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่กลัวเกรง
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ขยับตัวหันไปสบสายตาหล่อนอย่างเต็มตา
“อะไร”
เขาถามเธอกลับ “ก็เหมือนว่า… คุณมีอะไรจะพูดกับฉัน”
ชายหนุ่มชั่งใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบ
“แค่สงสัย ว่าราตรี คนที่ลุงแดงเคยมาเล่าให้ฟังว่าเป็นเด็กกำพร้า น่าเวทนา ใช่คนเดียวกับที่ตอนนี้ผมพานั่งรถมาด้วยรึเปล่า”
“คุณคิดว่าลุงแดงสลับตัวเจ้าสาวมาให้คุณหรือคะ แย่จัง นี่ฉันดูแย่กว่าที่คุณคาดไว้เยอะเหรอ” หญิงสาวเลิกคิ้วถามเขาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ดูเหมือนว่าเจ้าบ่าวของหล่อนที่ใครๆ ต่างพูดกันว่าน่ากลัว พอมาเจอผู้หญิงจ้องหน้าใกล้ๆ แบบนี้ เขาจะแสดงอาการหลบสายตาไปทางอื่น หรือว่าผู้ชายในยุคเก่าจะขี้อายกันนะ แบบนี้ก็น่าสนุก
“ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณต้องเป็นยังไง เพียงแต่ว่า คุณไม่เหมือนกับที่ลุงแดงเล่าก็เท่านั้น” เขาตอบสั้น ก่อนจะเมินหน้าออกไปทางนอกหน้าต่าง ราวกับไม่ได้ใส่ใจจะคุยกับเธอนัก
แหม พ่อขี้เก๊ก รัตติในร่างราตรีได้แต่หมั่นไส้ในใจ
ราตรีเหลือบไปเห็นลุงคนขับรถมองมาที่กระจกหลัง ท่าทางวิตกกังวล หรืออาจจะเป็นเพราะว่าคงไม่มีใครกล้าที่จะคุยกับเขาแบบนี้เหรอ คงเข้มงวดมากสินะ
“ที่บ้านของคุณมีกฎอะไรที่ฉันต้องรู้ไหมคะ” หญิงสาวถามขึ้น
“คุณคิดว่าต้องไปอยู่โรงเรียนประจำหรือไง” เขาตอบกลับ คราวนี้น้ำเสียงดูจะหัวเราะอยู่ในที หญิงสาวเอียงคอ
‘อ้าว…ตาคนขายไก่นี่ก็กวนประสาทใช่ย่อย หรือว่า…อยากจะลองดีกับรัตติ ได้ดิ!’
“งั้น…ถือว่าถามแล้วนะ ถ้ามีอะไรผิดพลาดจะมาว่าฉันไม่ได้…”
ชายหนุ่มเอนหลังนั่งไขว้ขาอย่างสบายอารมณ์ เขาเหลือบมองหล่อน ก่อนจะพูดออกมาด้วยท่าทางเย็นชา
“นายแดงเคยบอกว่าคุณเป็นเด็กน่าสงสาร โดนคนอื่นรังแกอยู่ประจำ คุณไม่ค่อยพูดและโดนกดขี่มาตลอด เวลาที่นายแดงมาบ้านของผมเพื่อเอาฟางมาขาย ก็จะมาคุยเรื่องของคุณประจำ จนผมคิดว่าผมรู้จักคุณได้ดีพอๆ กับลุงของคุณ แต่ตอนนี้… อย่างกับว่าลุงของคุณพูดถึงผู้หญิงอีกคน ที่ไม่ใช่คนที่นั่งข้างผมในตอนนี้”
ถึงจะสะดุ้งนิดหน่อยกับคำพูดของเขา แต่หญิงสาวแห่งโลกอนาคตอย่างรัตติไม่มีทางมายอมจำนนอะไรแบบนี้แน่ เสียฟอร์มหมด ดวงตากลมโตจ้องเขากลับอย่างไม่กลัวเกรง
“ถึงฉันจะไม่ใช่ราตรี เกรงว่าคุณก็ไม่มีทางเลือกแล้วละค่ะ เพราะว่าป้าของฉันคงไม่คืนเงินสองหมื่นให้คุณแน่” หล่อนพูดพลางหัวเราะนิดๆ นั่นเป็นเรื่องจริง
ชายหนุ่มมองสาวยียวนตรงหน้า เขาไม่ได้กำลังคุยกับเด็กน้อยวัยสิบเก้าจริงๆ ทั้งท่าทาง สายตาของเจ้าหล่อนที่พร้อมจะต่อกรอย่างไม่หวั่นเกรง หมั่นเขี้ยว อยากจะบีบแก้มอมชมพู แก้แค้นในความหยิ่งยโสนั่นซะจริง!
“อย่างนั้นคืนนี้… เธอก็คงเลือกไม่ได้เหมือนกัน ที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ให้คุ้มเงินค่าสินสอดสองหมื่น”
“หน้าที่” หญิงสาวย้อนกลับ แต่พอนึกได้และเห็นสายตาของเขา ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก
‘อีตาคนขายไก่จอมลามก สองหมื่นสมัยเจ็ดสิบปีที่แล้ว มันต้องปฏิบัติหน้าที่ขนาดไหนกัน คิดแล้วขนลุกขนพอง’
ไม่ทันไร รถก็เลี้ยวตัดเข้าถนนลูกรัง สองด้านเป็นทุ่งนากว้างสุดลูกหูลูกตา
นี่คง…เข้าสู่อาณาจักรของเขาแล้ว คนที่จ่ายค่าสินสอดสองหมื่นอย่างไม่เสียดาย ทรัพย์สินที่มีก็คงไม่น้อย ถ้าไม่นับเรื่องความเย็นชาของเขา รัตติก็แอบชื่นชมเขาอยู่ในเรื่องของความฉลาดในการทำธุรกิจ คนสมัยก่อนคงไม่มีหนังสือฮาวทูหรือกูรูทางธุรกิจมาสอนแน่…
“ต่อจากนี้ ที่นี่คือบ้านของคุณ” คุณสิงห์เอ่ย มองออกไปนอกหน้าต่างรถ
“ไหนไก่ล่ะคะ” เธอถามบ้าง ที่เห็นๆ ก็มีแต่สวนทั้งนั้น
“ฟาร์มไก่จะอยู่ทางทิศตะวันออก รถจะถึงบ้านก่อน ถ้าหากว่าคุณสนใจไก่ เดี๋ยวจะให้คนพาไปดู” เขาเอ่ยเสียงเรียบๆ แต่ภายในใจแอบงงกับเจ้าหล่อน แทนที่จะถามเรื่องความสะดวกสบายของตัวเอง ดันอยากจะรู้ว่าฟาร์มไก่อยู่ไหน ผู้หญิงคนนี้แปลกประหลาดดีจริง
“ที่บ้านของคุณมีสมาชิกกี่คนคะ” หล่อนตัดสินใจถามเขา อย่างน้อยหล่อนก็ควรจะรู้ว่าภายใต้หลังคาบ้าน เธอจะต้องอยู่ร่วมกับใครบ้าง
“มีลูกชายกับลูกสาว ผู้ชายเจ็ดขวบ ผู้หญิงห้าขวบ”
‘ว่าแล้วเชียว เขาคงจะเคยมีลูกเมียมาก่อนแล้ว’
“บ้านหลังนั้นมีป้าสร้อยเป็นหัวหน้าแม่บ้าน จริงๆ แล้วจะเรียกได้ว่าเป็นญาติผู้ใหญ่ของผมเลยก็ได้ เพราะท่านเป็นคนที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก ที่บ้านป้าสร้อยจะเป็นคนจัดการเรื่องในบ้านทุกอย่าง และคุณควรจะเรียนรู้สิ่งที่จำเป็นที่ควรปฏิบัติกับป้าเขาด้วย นอกจากนั้นที่บ้านก็จะมีคนงานรับใช้อีกสองคน ถ้าคุณไปถึงก็จะรู้เอง”
คนขายไก่ของเธอร่ายยาว หญิงสาวพอจะเข้าใจคร่าวๆ บ้านนี้คงมีแต่คุณสิงห์ที่มีอำนาจสูงสุด มิน่าล่ะ เขาถึงวางกล้ามเสียจริง
บ้านทรงยุโรปโบราณสีขาว มีระแนงแบบไทยประยุกต์ ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ทันทีที่หญิงสาวก้าวลงมา รัตติรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกละครที่อยู่ในหนังย้อนยุค
ที่นี่ไฟฟ้าคงยังเข้าไม่ถึง แต่ว่าหล่อนเหลือบเห็นโรงปั่นไฟอยู่ด้านซ้ายของบ้าน นั่นหมายความว่าหล่อนคงไม่ต้องจุดตะเกียงอยู่ เหมือนที่หล่อนจินตนาการไว้ก่อนหน้านั้น คนงานวิ่งมารับของ ก่อนที่หญิงชราหน้าตาใจดีจะก้าวเข้ามารับของจากคุณชายของบ้าน รัตติยกมือไหว้หญิงมีอายุ นั่นคงเป็นป้าสร้อยที่คนขายไก่พูดถึง
“สวัสดีค่ะ ฉันราตรีนะคะ คุณคงเป็นป้าสร้อย”
“ไม่ต้องไหว้ก็ได้ค่ะ ป้าเป็นแม่บ้านที่นี่” หญิงมีอายุเอ่ย สายตาพินิจพิเคราะห์เจ้าสาวคนใหม่ของคุณสิงห์ ท่าทางภายนอกก็เรียบร้อยดี แต่เจ้าหล่อนดูท่าทางเหมือนพวกฝรั่งมากกว่าหญิงไทย ทั้งการยืนการมองและการพูดที่มั่นใจ ผิดแผกไปอย่างน่าประหลาด
ไหนนายแดงว่าหลานสาวเป็นคนเรียบร้อยราวผ้าพับไว้ อีกทั้งยังขี้อายไม่กล้าคุยกับคน นี่แทบจะเรียกได้ว่าตรงกันข้ามแบบสุดๆ
หญิงสาวเหลือบไปเห็นเด็กชายหญิงยืนคู่กันอยู่ด้านบนบ้าน ทั้งสองจ้องมาที่ราตรีด้วยท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตร แม้ว่าเธอจะยิ้มให้ แต่ทั้งสองกลับแลบลิ้นปลิ้นตาใส่
คุณสิงห์เงยหน้าไปมองแค่ปราดเดียว เด็กคู่นั้นก็หยุดซนทันที ทั้งสองวิ่งหายลับตาไป
“จันทร์เจ้า เอาข้าวของของคุณราตรีไปเก็บในห้องนอนของฉัน และฝากป้าสร้อยแนะนำเรื่องต่างๆ ที่เธอต้องรู้ด้วยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำแล้วจะรีบกลับมา”
นายใหญ่ของบ้านหันไปสั่งคนรับใช้ ก่อนจะหันไปบอกป้าสร้อย
“ค่ะ คุณสิงห์” ป้าสร้อยตอบรับยิ้มให้นายใหญ่ของบ้าน
“ของของฉัน…เก็บในห้องนอนของคุณ” ราตรีพึมพำ เพราะได้ยินคำสั่งที่นายสิงห์สั่งให้คนรับใช้ที่ชื่อจันทร์เจ้านำของของหล่อนไปเก็บในห้องของเขา แต่เมื่อได้สติก็เพิ่งนึกได้ ว่าตัวเองมาอยู่ในสถานะภรรยาของเขานี่หน่า ไม่ใช่แขกมาเยี่ยมบ้าน
“เธอมีปัญหาอะไรเหรอแม่คุณ” เขาหันหน้าไปถามหญิงสาว สายตารียาวเย็นชานั้นไม่ได้สื่อความหมายอะไร หญิงสาวแห่งโลกอนาคตไม่สามารถอ่านใจเขาได้ออกเลย ว่าตอนนี้เขามองเธอเป็นอะไร ไม่ได้มีความพิศวาสแบบคู่รัก แต่ก็ไม่ได้มีสายตาของความหมางเมินจนเป็นคนอื่น เขายังคงไว้ระยะห่างกับเธอ ทั้งที่จริงเขาอาจจะมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ในฐานะเจ้าของที่ซื้อเธอมาด้วยมูลค่าเงินสองหมื่นบาทกับข้าวของมากมายที่เพิ่งขนไปบ้านเจ้าสาวเมื่อเช้านี้
“ไม่มีค่ะ” หญิงสาวตอบ เสียงแข็งเล็กน้อย เป็นการบอกให้รู้ถึงความไม่ยอมอ่อนข้อ แต่ก็ไม่ได้ต่อต้าน คุณสิงห์เดินขึ้นรถไป ไม่ได้สนใจจะหันหลังกลับมามองใครอีก รถเคลื่อนออกไปช้าๆ ทุกคนที่บ้านยืนส่งคุณชายของบ้านออกไปจนลับตา คนขายไก่ของเธอช่างเย็นชาเสียจริง และดูเหมือนทุกคนในบ้านจะชินชากับอาการแบบนี้ของเขา
“เชิญคุณราตรีค่ะ” จันทร์เจ้า สาวรับใช้หน้าตาเป็นมิตรเอ่ยขึ้น ผายมือให้หญิงสาวเดินตามเข้าบ้าน ราตรีอาสาถือห่อกระเป๋าผ้าของตัวเอง ของของเธอไม่มีอะไรนอกจากห่อผ้านั้น ช่างน่าอายซะจริง
ทั้งเนื้อทั้งตัวหล่อนมีแค่ห่อผ้าห่อเดียวที่เป็นของใช้ส่วนตัวที่หอบมาจากบ้านของตัวเอง ข้างในผ้ามีชุดสองชุดเก่าๆ กับใยบวบและสบู่แห้งๆ ที่ละไม ลูกพี่ลูกน้องของเธอยัดใส่มาให้ด้วยความห่วงใยเชิงลบ
ภายในบ้านหลังใหญ่เย็นด้วยพัดลมเพดานขนาดยักษ์ บ้านหลังนี้มีไฟฟ้าใช้จากเครื่องปั่นไฟ นับได้ว่าเป็นบ้านของคนมีตังค์เลยก็ว่าได้ ชั้นล่างยังมีห้องครัวและห้องน้ำที่ไม่ได้แยกออกจากตัวบ้าน
จันทร์เจ้าพานายหญิงคนใหม่ดูชั้นล่างจนครบ หล่อนก็พาราตรีขึ้นบันไดบ้านเพื่อไปยังชั้นสอง ประตูไม้เบื้องหน้าถูกเปิดออกเผยให้เห็นห้องนอนขนาดใหญ่ ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สะอาดตา จัดเป็นสัดส่วน เตียงขนาดใหญ่ถูกจัดวางไว้ที่ริมหน้าต่าง ม่านสีขาวปักลูกไม้สะบัดไปตามแรงลมที่โชยเข้ามา สวยงามเหมือนเป็นฉากในละครที่หล่อนเคยดูในทีวี
ไม่นึกเลยว่าวันนี้หล่อนจะเข้ามายืนดูและจับต้องทุกอย่างได้ ป้าสร้อยที่เดินตามมาทีหลัง
“นี่คือห้องของคุณสิงห์ ถัดจากห้องนอนไปเป็นห้องแต่งตัวและห้องน้ำ ถ้าหากว่าคุณราตรีต้องการอะไรเพิ่มก็บอกสไบหรือจันทร์เจ้าได้เลยนะคะ”
“ขอบคุณนะคะ” ราตรีน้อมตัวขอบคุณอย่างสุภาพ ประตูบานใหญ่ถูกปิดลง หญิงสาวเดินสำรวจห้องนอนของเจ้าบ่าว
มันถูกจัดการอย่างสะอาดเรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเรียบง่ายและดูคลาสสิก โชคดีจริงๆ ที่การมาเกิดใหม่ครั้งนี้ของเธอได้มาอาศัยอยู่กับบ้านของคนที่มีฐานะ อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อก่อนที่จะตั้งตัวได้
อากาศที่นี่เย็นสบายโดยไม่ต้องเปิดแอร์ ถ้าเป็นปี 2568 บ้านที่ไม่เปิดพัดลมคงจะร้อนอบอ้าวจนอยู่ไม่ได้ แต่ที่นี่ลมพัดเข้ามาทางหน้าต่างอ่อนๆ แต่เป็นไอลมที่เย็นสบาย อาจเพราะมีต้นไม้ล้อมรอบอยู่ตลอดแนว
อ่า…บรรยากาศเหมือนตอนได้ไปบ้านพักตากอากาศอีกแล้ว ต่อไปนี้เธอต้องเรียนรู้อะไรอีกมาก โลกของความเป็นจริงเมื่อเจ็ดสิบปีมาแล้ว เธอจะใช้ความรู้ในโลกอนาคตทำอะไรได้บ้างนะ
ข้อดีของเรื่องนี้คือหล่อนสามารถจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ ความสามารถด้านการค้าขายก็ติดตัวเธอมาตั้งแต่เด็ก จนมาถึงตอนนี้ เธอจะไม่ยอมเป็นนกน้อยในกรงทอง แก่ตายไปกับฟาร์มไก่ โดยไม่มีชื่อให้จดจำไม่ได้เด็ดขาด ถึงแม้ว่าชาติก่อนจะผิดพลาดเรื่องความรัก แต่ชาตินี้ต้องเป็นหญิงที่ร่ำรวยให้ได้ด้วยตัวเอง ว่าแต่ จะเริ่มจากอะไรดีล่ะ…
ตอนพิเศษ 2ภายในสำนักงานใหญ่ของร้านไก่ทอดแม่ราตรี...ยามใกล้ค่ำ ‘คุณหนูดาราราย’ ที่กำลังนั่งขยับปลายนิ้วกดเครื่องคิดเลขและตรวจเช็กบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์อย่างคล่องแคล่วว่องไว ภาพของเด็กสาวเอาแต่ใจในอดีตมลายหายไปจนสิ้น บัดนี้ดารารายในวัยใกล้ ๒๘ ปี ได้เติบโตกลายสภาพเป็นนักธุรกิจสาวรุ่นใหม่ไฟแรงผู้ทรงเสน่ห์และเปี่ยมด้วยความสามารถรอบด้านหล่อนประสบความสำเร็จล้นหลามจากการสร้างแบรนด์ห้องเสื้อผ้าของตนเองจนเริ่มชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วพระนคร อีกทั้งยังรับหน้าที่สำคัญเป็น ‘ผู้จัดการใหญ่’ คอยควบคุมงานดูแลรายละเอียดของร้านไก่ทอดแม่ราตรีในทุก ๆ สาขา มาดคุณหนูไฮโซตระกูลใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งขรึม เป็นผู้ใหญ่ และมีวิสัยทัศน์เฉียบแหลมจนคุณสิงห์และราตรีเอ่ยปากชมไม่ขาดสายด้วยรูปโฉมที่งดงามบวกกับดีกรีความเก่งกาจ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสักนิดที่จะมีบรรดาชายหนุ่มโปรไฟล์ดี ทั้งลูกท่านหลานเธอ ข้าราชการหนุ่มอนาคตไกล และนักธุรกิจใหญ่พากันแวะเวียนมาขายขนมจีบหยอดคำหวานเพื่อขอขายความรักดึงหล่อนไปครอบครองกันจนหัวบันไดไม่แห้งทว่า... ดารารายกลับไม่ได้มีท่าทีสนใจหรือปันใจให้ชายหน้าไหนเลยแม้แต่นิ
ตอนพิเศษ สายลมโชยพัดผ่าน หอบเอากลิ่นหอมกรุ่นของแป้งและสมุนไพรสูตรลับโชยฟุ้งไปทั่วทั้งสายถนน... เวลาผันผ่านล่วงเลยไปถึง ๖ ปีเต็ม บัดนี้ชื่อเสียงของ ‘ร้านไก่ทอดแม่ราตรี’ ได้ยกระดับแปรเปลี่ยนกลายเป็นตำนานความอร่อยคู่พระนคร กิจการเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ขยายอาณาจักรและกระจายสาขาออกไปทั่วทั้งเขตกรุงเทพมหานครรวมถึงจังหวัดใกล้เคียง แม้เงินทองและชื่อเสียงจะไหลมาเทมาปานสายน้ำ ทว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของราตรีและคุณสิงห์ กลับไม่ใช่ทรัพย์สินนอกกายเหล่านั้นหากแต่เป็น ‘โซ่ทองคล้องใจ’ ตัวน้อยๆ เพิ่มขึ้นมาถึง ๒ คน ที่เข้ามาเติมเต็มให้บ้านแห่งนี้ชื่นมื่นในทุกรุ่งอรุณลูกคนโตเป็นเด็กชายวัย ๖ ขวบ นามว่า ‘แดนสิงห์’ ชายหนุ่มตัวน้อยผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมกริบและมาดนิ่ง ถอดแบบความนิ่งขรึมของคุณพ่อสิงห์มาทุกตารางนิ้ว ส่วนลูกคนเล็กเป็นเด็กหญิงวัยกำลังน่ารักน่าเอ็นดูนามว่า ‘ดวงใจ’ เด็กหญิงตัวน้อยช่างพูดช่างเจรจา ถอดรหัสความฉลาดหลักแหลมมาจากคุณแม่ราตรีไม่มีผิดเพี้ยนภาพความน่ารักน่าเอ็นดูที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกวันจนกลายเป็นที่ชินตาของคนงานในร้าน คือภาพของอดีตเจ้าพ่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต บัดนี้สลัดคราบเสื
-๖o-จบบริบูรณ์ร่างสูงใหญ่ของคุณสิงห์บัดนี้สะบักสะบอมจนแทบดูไม่ได้ หยาดโลหิตสีแดงฉานไหลซึมชโลมท่วมเนื้อตัว หลังจากนายพลตำรวจใหญ่ผู้บัญชาการยอมเปิดทางปล่อยให้คุณสมบูรณ์และสมุน ระดมหมัดและเท้าซ้อมทรมานคนที่ฆ่าลูกชายจนหนำใจ นายสมบูรณ์เอื้อมมือไปชัก ‘มีดพกสั้นเล่มคม’ ออกมาจากกระเป๋าผ้าเสื้อ'มันคือมีดพกสั้นด้ามเดียวกับที่คุณสิงห์ใช้ปาดคอหอยของวสันต์ตายคากองเลือดนั่นเอง'คุณสมบูรณ์สาวเท้าฉับ ๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาคุณสิงห์ที่นอนฟุบอยู่บนพื้นปูน ยื่นมือหนาไปจิกผมของอดีตเจ้าพ่อมาเฟียให้เงยใบหน้าอาบเลือดขึ้นมาเผชิญหน้ากัน แต่แม้คมมีดมรณะจะจ่ออยู่ชิดติดลูกกระเดือก นัยน์ตาคู่คมปลาบของคุณสิงห์กลับไม่ได้ฉายร่องรอยแห่งความหวาดกลัวหรือขวัญหนีดีฝ่อฉายชัดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว“เก่งมาก... ไอ้สิงห์ มึงนี่มันเก่งกาจสมคำร่ำลือ สมกับที่เป็นอดีตเจ้าพ่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่จริง ๆ ... แต่กูจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ มึงริอ่านมาเล่นงานผิดคนแล้วโว้ย! คืนนี้มึงจงตายตกต่ำลงนรกไปชดใช้กรรมตามลูกชายกูเดี๋ยวนี้เลย”คุณสมบูรณ์เค้นเสียงลอดไรฟันเตรียมลงทัณฑ์คุณสิงห์กัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน... ในวินาทีวิกฤตที่ความตายก้าวเท
-๕๙-ได้โปรด กลับมาหาผมบานประตูไม้พลันเปิดออกพร้อมร่างของผู้บัญชาการตำรวจใหญ่ที่เดินหน้าถอดสี เสียอาการ ก้าวเท้าฉับ ๆ หลบฉากออกมาด้านนอก ชายชราจัดแจงสีหน้าก่อนจะตรงดิ่งเข้ามาหา ‘ราตรี’ ที่นั่งรออยู่ พลางแสร้งกระแอมไอกลบเกลื่อนความชั่วร้าย ยื่นหน้าเข้ามาเปิดฉากตั้งโต๊ะสอบสวนป้ายสีเหยื่อสาวทันที“เอาล่ะคุณราตรี... ผมจะพูดตรง ๆ นะ คดีนี้ถ้าจะให้เรื่องมันจบง่าย ๆ คุณก็ต้องเซ็นอนุมัติยอมรับข้อกล่าวหาว่า... คุณน่ะ ‘สมยอม’ ก้าวขาขึ้นรถตามผู้การวสันต์ไปที่คฤหาสน์ลับด้วยความเต็มใจเอง ทว่าเพราะไอ้สิงห์สามีของคุณมันเกิดความหึงหวงหน้ามืดตามัว มันเลยแอบลอบเร้นตามไปบุกฆาตกรรมปาดคอหอยผู้การวสันต์ถึงในห้องนอน! เรื่องมันเป็นแบบนี้ใช่ไหม!”คำป้ายสีตอแหลชั่วช้าทำเอาไฟโทสะของราตรีพุ่งแล่นพรวดพราดขึ้นสมอง หล่อนโมโหจัด ตวัดสายตาจ้องหน้าหัวหน้าตำรวจเฒ่า พลางตอกกลับเสียงดังลั่นโรงพักอย่างไม่เกรงกลัวเกรง“นี่คุณตำรวจถึงกับลดตัวลงมาปรักปรำหน้าตาเฉย หาว่าฉันสมยอมหนีตามไอ้วสันต์ไป ทั้งที่ฉันมีสามีแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย เป็นการใส่ความที่สกปรกชั่วช้าที่สุด เท่าที่มนุษย์จะคิดอ่านขึ้นมาได้เลยค่ะ!”ราตรีสูดลมหายใจ
-๕๘-เครื่องคุ้มภัยในเวลาเดียวกันทางฝั่งคฤหาสน์ลับ... ความโล่งอกของราตรีมลายหายไปในชั่วพริบตา ในขณะที่คุณสิงห์กำลังช่วยประคองประคองร่างบอบบางของภรรยาก้าวเดินขึ้นรถยนต์เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ จู่ ๆ แสงไฟหน้ารถนับสิบคันก็สาดส่องเข้ามาจนตาพร่า พร้อมกับเสียงสัญญาณไซเรนของรถตำรวจสังกัด ‘ผู้บัญชาการ’ เจ้านายของวสันต์ ที่แล่นเข้ามาจอดปิดล้อมทางเข้าออกไว้ทุกทิศทุกทาง!นายตำรวจเลวนับสิบชีวิตพร้อมอาวุธปืนครบมือกรูกันลงมาจากรถ พุ่งเข้าล็อกตัวคุมเชิง และจับกุมคุณสิงห์รวมถึงทีมงานนักฆ่าสองสามคนไว้ทันทีที่แท้... ไอ้ผู้บัญชาการเพิ่งจะได้รับสายตรงสั่งการด่วนมาจาก ‘คุณสมบูรณ์’ ขั้วอำนาจใหญ่บารมีล้นฟ้าผู้เป็นพ่อของวสันต์ ให้ส่งกำลังมาช่วยอารักขาลูกชายและถล่มฝั่งคุณสิงห์ ทันทีที่คนใช้ในบ้านลนลานวิ่งออกมารายงานด้วยใบหน้าซีดเผือดว่า พันตำรวจเอกวสันต์โดนคุณสิงห์ปาดคอหอยตายสนิทคากองเลือดไปเรียบร้อยแล้ว คุณสมบูรณ์ที่รับฟังสถานการณ์ผ่านสายโทรศัพท์ก็ถึงกับคลั่งจัดจนฟิวส์ขาด ระเบิดคำสั่งผ่านปลายสายทันที!“จับเป็นไอ้สิงห์และพรรคพวกอย่าให้พวกมันรอดชีวิตออกไปเห็นแสงตะวันเด็ดขาด”“คุณตำรวจคะ! พวกคุณกำลังเข้าใ
-๕๗- จบสิ้นความแค้นที่ยาวนานในขณะที่ภายในห้องนอนด้านบนอบอวลไปด้วยคราบเลือดระยำของวสันต์... ทางด้าน ‘สาวิตตรี’ ที่กบดานอยู่ฝั่งปีกซ้ายของคฤหาสน์ลับ บัดนี้หล่อนกำลังยืนรับฟังรายงานด่วนจากคนใช้ส่วนตัวด้วยใจระทึก ทันทีที่ทราบข่าวว่าไอ้ผู้การโรคจิตวสันต์โดนคุณสิงห์บุกเข้ามาปาดคอหอยเรียบร้อยคามือ แทนที่หล่อนจะตื่นตระหนกตกใจ หญิงสาวกลับขยับรอยยิ้มหยันสะใจพลางแค่นหัวเราะร่าออกมาอย่างไม่ใยดี“สมน้ำหน้ามัน! ไอ้หน้าโง่วสันต์... นึกว่ามีเส้นสายหนาเป็นตำรวจใหญ่แล้วจะเก่งกาจคับฟ้าเมืองไทย ที่ไหนได้... โง่เง่าตัณหากลับจนโดนบุกมาเชือดคอคาเตียงนอน สะใจจริงๆ”สาวิตตรีสบถสะใจทว่ามือบางกลับไม่นิ่งเฉย หล่อนรีบกุลีกุจอจัดแจงโกยเอาแก้วแหวนเงินทองและทรัพย์สินมีค่าทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทางใบย่อมอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมพร้อม ‘หนีตาย’ มุ่งหน้าไปยังท่าเรือเจ้าพระยาตามแผนการลับที่หล่อนแอบติดต่อวางหมากสำรองไว้ตั้งแต่เริ่มแรก หญิงสาวจัดแจงหยิบผ้าคลุมผืนหนาขึ้นมาคลุมหน้าคลุมตาและอำพรางเนื้อตัวอย่างมิดชิด ก่อนจะรีบแอบเร้นตัวย่องลงบันไดก้าวขึ้นรถยนต์ค







