บทที่6 แก้เผ็ดป้าสะใภ้

สรุปน้องน้อยฝาแฝดของเขาไม่ได้ต้องการสิ่งใด เพียงแต่พวกเขาสามคนพี่น้องพากันเดินชมตลาดในเมืองซานหวนกันอย่างตื่นตาตื่นใจและแวะทานอาหารดังๆกันเท่านั้น

" หากเราได้ย้ายออกมาอยู่ในเมืองคงดีนะขอรับ "

ซีหลงกล่าวออกมาตามที่คิด ในเมืองซานหวนช่างดูคึกคักนัก หากได้มีบ้านในเมืองพวกเขาคงมีความสุขน่าดู

" นั้นสิเจ้าคะ ฝีมือการทำอาหารของพี่ซีเจียงเปิดร้านขายอาหารได้สบายเลย "

เมื่อครู่พวกเขาแวะทานอาหารในร้านอาหารแห่งหนึ่ง รสชาติแม้จะทานได้แต่ไม่อร่อยเท่าฝีมือพี่ชายสักนิด

ซีเจียงพยักหน้ารับฟัง เขาเองก็มองที่ทางและสังเกตอาหารที่พ่อค้าแม่ค้านำมาขายในตลาดเช่นเดียวกัน อาหารส่วนใหญ่ที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้านำมาขายก็คล้ายๆกันหมด หากเขาทำอาหารแปลกตามาขายดูบ้างคงน่าจะขายดีทีเดียว

เงินสองตำลึงทองที่มีอยู่ก็สามารถนำมาเป็นทุนซื้อโต๊ะและอุปกรณ์การทำอาหารได้ แต่เขาอยากได้รถเข็นที่สามารถเข็นขายอาหารได้มากกว่านี่สิ ไม่รู้ในโลกใบนี้จะมีรถเข็นอย่างโลกเก่าก่อนหรือเปล่า หากมีรถเข็นเคลื่อนที่ได้มันจะสะดวกในการขายมากทีเดียว แต่หากไม่มีจริงๆเขาก็คงต้องหาบ้านเช่าให้เป็นหลักเป็นแหล่งเพื่อจะเปิดร้านอาหารไปเลย ให้มาตั้งโต๊ะหาบเร่แผงลอยแบบนี้มันลำบากเกินไป เกิดฝนตกขึ้นมาอาหารที่ตั้งขายเละเทะแน่และที่สำคัญมันไม่มั่นคงด้วย

แต่นั้นแหละการจะเช่าบ้านสักหลังในตลาดแห่งนี้พวกเขาต้องมีเงินให้เยอะกว่านี้ จากที่สังเกตมามีแม่ค้าขายอาหารและของทานเล่นเยอะแต่แม่ค้าขายผักหรือผลไม้กลับมีน้อยนัก หากเขานำผักและผลไม้มาขายบ้างจะขายดีหรือไม่นะ ซีเจียงครุ่นคิดมากมายหลายอย่างในหัว

" ผักและผลไม้มีร้านรับซื้อหรือไม่อาหลง "

ซีเจียงถามน้องชาย

" ตามเหลาอาหารน่าจะรับซื้อนะขอรับ "

เพราะได้ยินชาวบ้านในหมู่บ้านที่ปลูกผักขายพูดว่าพวกเขาส่งขายให้เหลาอาหารร้านใหญ่ๆในเมืองกัน

" เช่นนั้นเรากลับไปทำแปลงปลูกผักกันเถอะ เวลามีผักมาขายคนอื่นจะได้ไม่สงสัย "

เด็กๆเห็นด้วยทันที และก่อนกลับพวกเขาซื้ออาหารจากในตลาดกลับไปทานเป็นมื้อเย็นหลายอย่างด้วย หากคนในบ้านสกุลซีถามว่าเอาเงินมาจากไหนจะได้บอกไปว่าได้เงินมาจากการขายสมุนไพรและของป่า พวกเขามีพยานเป็นท่านป้ายี่ว่าตอนบ่ายวันนี้พวกเขาเข้าป่าไปหาของป่าและสมุนไพรจริงๆ

หลังเดินออกจากเมืองซานหวนมาไม่มา ในขณะนั้นก็มีใครบางคนขับเกวียนมาเทียบใกล้ๆพวกเขา

" อาหลง "

ซีหลงหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างออกมา

" พี่จื่อหย่ง "

ซีเจียงจึงหันไปเงยหน้ามองคนที่บังคับม้าบนเกวียนด้วยความสนอกสนใจ

นี่เองหรือชายใจบุญที่นำอาหารมาให้น้องชายเขาบ่อยๆตลอดเวลาระยะสามเดือน หน้าตาดีไม่น้อยทีเดียวแถมใจดีอีกด้วย

" มาทำอะไรในเมืองรึ "

จื่อหย่งกวาดตามมองทั้งสามคนแล้วหันกลับไปเอ่ยถามซีหลงอีกครั้ง

" นำของป่ามาขายขอรับ "

ซีหลงก็ช่างรู้ความกล่าวบอกออกมาอย่างฉะฉานทีเดียว

" ตอนนี้พี่ชายของข้าหายป่วยแล้วพวกเราจึงเข้าป่าไปนำของป่ามาขายหาเงินขอรับ "

จื่อหย่งพยักหน้าเข้าใจ นึกดีใจกับเด็กๆที่พี่ชายหายจากอาการป่วยเสียที

" ดีๆ หาเงินเองได้เป็นดีที่สุด "

ซีเจียงดูออกว่าชายหนุ่มคนนี้ดูเอ็นดูอาหลงมากทีเดียว

" จะกลับหมู่บ้านใช่หรือไม่ ขึ้นเกวียนมาเถอะข้าก็จะกลับเข้าหมู่บ้านเช่นกัน "

" คิดเงินหรือไม่ขอรับ "

ซีหลงถามตามตรง

" สำหรับพวกเจ้าข้าไม่คิดเงินหรอก "

เมื่อได้ยินเช่นนั้นพวกเขาสามคนพี่น้องก็ไม่รอช้าขึ้นนั่งท้ายเกวียนทันที

" ขอบคุณนะขอรับ "

ซีเจียงกล่าวขอบคุณเบาๆซึ่งจื่อหย่งก็พยักหน้ารับ 

ระหว่างทางกลับหมู่บ้านบนเกวียนมีแต่เสียงจื่อหย่งและอาหลงเป็นหลัก มีบ้างที่ชายหนุ่มเจ้าของเกวียนจะหันมาถามผู้เป็นพี่ชายอย่างเขา ส่วนน้องสาวอย่างซีหลินบางครั้งนางก็เอ่ยถามชายหนุ่มบ้างเมื่อได้ยินในสิ่งที่น่าสนใจ

ใช้เวลานั่งเกวียนกลับถึงหน้าบ้านสกุลซีก็เป็นยามซวี(19.00-20.59)พอดี หากเดินเท้ากลับป่านนี้คงยังไม่ถึงเป็นแน่

เมื่อลงจากเกวียนพวกเขาสามคนพี่น้องก็ทำการคารวะขอบคุณจื่อหย่งกันอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งทำเอาอีกคนดูพอใจกับการกระทำของพวกเขาไม่น้อยเลย

รอจนเกวียนจื่อหย่งขับออกไปไกลแล้ว ซีเจียงจึงทำการเดินมาจะเปิดประตูรั้วแต่ผลปรากฏคือเปิดเข้าไปไม่ได้

" มันล็อคด้วยโซ่ขอรับ "

ซีหลงชี้ให้พี่ชายดูรู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนกระทำเรื่องเช่นนี้

" ต้องเป็นป้าสะใภ้แน่ๆเจ้าค่ะ "

" จะทำอย่างไรดีขอรับ "

แม้ตอนนี้ท้องฟ้าจะมืดแล้วแต่ก็ยังมีชาวบ้านพลุกพล่านเดินไปเดินมาผ่านหน้าบ้านตลอด

" เราคงต้องเดินอ้อมไปทางด้านหลัง "

ซีเจียงกล่าวบอกน้องๆ

" แต่มันมีลำธารกั้นอยู่นะเจ้าคะพี่ซีเจียง "

หากพวกเขาจะกลับไปยังบ้านไม้ไผ่ก็ต้องข้ามลำธารที่มีความลึกประมาณสะโพกของซีเจียงแต่เด็กๆความลึกคงถึงเอวเป็นแน่

ซีเจียงครุ่นคิด เขาอยากหาเรื่องแก้เผ็ดป้าสะใภ้สักครั้งจริงๆเชียว

" เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ต้องไปยังบ้านไม้ไผ่ คืนนี้เราจะเข้าไปนอนในมิติ แต่รุ่งสางค่อยออกมาทำทีว่านอนอยู่นอกรั้วบ้าน ดูสิว่าชาวบ้านจะว่าอย่างไรที่ป้าสะใภ้ล็อครั้วไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปจนต้องนอนหนาวอยู่หน้าบ้านแบบนั้น "

จบคำพี่ชายฝาแฝดก็แย้มรอยยิ้มออกมาพร้อมกัน

" ดีเจ้าค่ะ "

เมื่อตกลงกันแล้ว พวกเขาก็ทำทีเป็นนั่งลงตรงรั้วบ้าน มีชาวบ้านเดินผ่านไปผ่านมาแต่ไม่ได้เอ่ยถามอะไร เพราะคิดว่าเด็กๆคงนั่งคุยกันเฉยๆ

รอจนเวลาล่วงเลยใกล้เข้ายามห้าย(21.00-22.59)เต็มที มองดูชาวบ้านกลับเข้าบ้านกันจนหมด เมื่อไม่เห็นใครเดินผ่านไปผ่านมาแล้วพวกเขาสามคนพี่น้องก็พากันลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงไปตรงกอไผ่ข้างบ้านก่อนจะทำการหายวับเข้ามาในมิติวิเศษพร้อมกัน

เพราะทานอาหารที่ซื้อมาจากตลาดเรียบร้อยแล้วตอนที่นั่งอยู่นอกรั้วบ้าน เมื่อเข้ามาในมิติต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปอาบน้ำและเข้านอนอย่างสบายบนเตียงนอนนุ่มๆที่แสนหอมกรุ่นก่อนที่เด็กๆจะหลับไปแทบจะทันทีเพราะวันนี้พวกเขาใช้แรงไปไม่น้อยเลย

ส่วนซีเจียงนำเงินมาเก็บไว้ในตู้ตรงหัวเตียงทำการบันทึกรายรับรายจ่ายจนเสร็จ ก่อนจะขึ้นเตียงแล้วหลับไปอย่างสบายอารมณ์ไม่ต่างกัน

ตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเช้ามืด ซีเจียงรีบปลุกน้องๆเปลี่ยนเป็นชุดเดิม ทานอาหารเช้าแล้วพากันออกจากมิติไปในช่วงยามอิ๋น(03.00-04.59)พอดิบพอดี

ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาที่ชาวบ้านบางคนจะออกมาทำงานกันแล้ว ทั้งสามคนเดินกันมาตรงรั้วหน้าบ้านที่เดิม แล้วล้มตัวลงนอนผ่านไปยังไม่ถึงสองเค่อดี เสียงอุทานตกใจของชาวบ้านที่ผ่านมาเห็นก็ดังขึ้นระงม และเริ่มส่งเสียงดังขึ้นเลื่อยๆเมื่อชาวบ้านคนอื่นๆเดินเข้ามามุงดู จนท่านป้ายี่ที่ผ่านมาเห็นรีบเดินเข้าไปปลุกเด็กๆให้ลุกขึ้นอย่างนึกเป็นห่วง

" อาหลงอาหลินอาเจียงตื่นเร็วเข้า เหตุใดพากันมานอนเช่นนี้ อากาศช่วงกลางคืนหนาวมากด้วยเดี๋ยวก็ไม่สบายอีกหรอก "

เมื่อมีคนมาปลุงทั้งสามพี่น้องที่แสร้งหลับก็พากันงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าไม่สู้ดี

" น หนาวจังเลยเจ้าค่ะ "

เมื่อได้ยินเช่นนั้นชาวบ้านก็รีบหาผ้ามาให้เด็กๆห่อคลุมตัวเพื่อคลายความหนาวกันจ้าละหวัน 

" ทำไมมานอนกันตรงนี้ได้เล่า "

" พ พวกข้าเข้าบ้านไม่ได้ขอรับ "

ซีหลงชี้ให้ทุกคนดูว่ารั้วบ้านถูกคล้องด้วยโซ่และมีแม่กุญแจล็อคไว้

เมื่อเห็นเช่นนั้นชาวบ้านคนอื่นๆที่มุงดูอยู่ก็พากันส่งเสียงแซงแซ่ขึ้นทันที จากที่ได้ยินเหตุการณ์นี้พี่น้องสามคนคือผู้ถูกกระทำที่น่าสงสารเป็นที่สุด

และในขณะนั้นเองลั่วหลันที่เดินถือลูกกุญแจออกมาก็ต้องขมวดคิ้วไม่สบายใจ นางอุส่าห์รีบออกมาปลดกุญแจก่อนสามีและลูกชายจะออกไปทำงานกลับต้องมาเจอว่าตอนนี้หน้าบ้านมีชาวบ้านมุงกันเต็มไปหมด

เสียงไขกุญแจทำเอาชาวบ้านทุกคนหันมองกันเป็นตาเดียว และเมื่อลั่วหลันเปิดประตูรั้วออกมาก็ต้องตกใจเพราะตอนนี้หน้าบ้านนอกจากชาวบ้านแล้วก็ยังมีเด็กๆที่นางตั้งใจไม่ให้เข้าบ้านนั่งอยู่บนพื้น

" เกิดอะไรขึ้น "

ซีถ่งที่ได้ยินเสียงโวยวายเดินออกมาเช่นกัน

" พวกเจ้าช่างใจดำทำกับเด็กตัวเล็กๆทั้งสามคนได้เช่นไร "

เป็นป้ายี่ที่เอ่ยปากต่อว่าคนแรก

" นั่นสิ ล็อคประตูรั้วเช่นนี้ต้องการกลั่นแกล้งเด็กๆชัดๆ "

และมีอีกหลายคำต่อว่าจนลั่วหลันเริ่มมีใบหน้าที่ซีดเซียวอย่างทำอะไรไม่ถูก

หลังจากจับใจความของชาวบ้านได้พอประมาณ ซีถ่งก็ให้เด็กๆเป็นคนเล่าเรื่องให้ฟัง

" เมื่อวานพวกเราสามคนเข้าป่าไปหาของป่าขอรับท่านลุง "

" พวกเราได้สมุนไพรมานิดหน่อยจึงเดินเท้านำสมุนไพรไปขายในเมืองเจ้าค่ะ "

" พอกลับมาพวกข้าก็ไม่สามารถเข้าบ้านได้เพราะรั้วถูกล็อค แค่กๆ "

ซีเจียงกล่าวจบก็ไอออกมา ใครๆก็ทราบว่าเขาเพิ่งหายจากอาการไข้ได้เพียงสองวันเท่านั้นเองนี่ยังต้องมานอนตากน้ำค้างทั้งคืนอีก

จบคำบอกเล่าของหลานๆซีถ่งตวัดตามองหน้าภรรยาทันที เห็นทีครานี้ภรรยาเขากระทำความผิดต่อหลานทั้งสามมากเกินไปจริงๆ

เพราะปกติรั้วบ้านสกุลซีไม่เคยล็อคประตูรั้วมาก่อน นางจงใจกลั่นแกล้งเด็กสามคนไม่มีผิด

" ท่านลุงขอรับ หากเป็นเช่นนี้ข้าขอพาน้องๆไปเช่าบ้านในเมืองซานหวนอยู่ดีกว่าขอรับจะได้ไม่รบกวนพวกท่านด้วย "

ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เขาจะใช้วิธีเรียกร้องความเห็นใจกดดันท่านลุงเสียเลย

" ได้อย่างไรเล่า "

ซีถ่งก็อับอายต่อชาวบ้านไม่น้อยที่ภรรยาเขารังแกเด็กๆขนาดนี้

" ข้าคง...ไม่กล้าอยู่ที่นี่ต่อแล้วจริงๆขอรับ ท่านลุงโปรดเมตตาพวกเราด้วย "

ซีเจียงกล่าวด้วยใบหน้าเป็นทุกข์

เสียงกดดันจากชาวบ้านทำเอาซีถ่งคิดหนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

" ก็ได้ๆ เช่นนั้นลุงจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้พวกเจ้าก็แล้วกัน "

ซีเจียงยิ้มกว้างเมื่อแผนการสำเร็จเกินความคาดหมาย

" ท่านลุงจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้ โอ้ ขอบคุณมากๆขอรับ "

ลั่วหลันแม้จะอยากคัดค้านใจแทบขาดที่สามียอมเอ่ยปากว่าจะจ่ายค่าเช่าบ้านในเมืองให้ แต่นางทำอะไรไม่ได้เพราะมีความผิดติดตัวอยู่

ค่าเช่าบ้านในเมืองขั้นต่ำก็ปาเข้าไปสามร้องอีแปะแล้วนะ หากเป็นบ้านเช่าในตลาดค่าเช่าเดือนละห้าร้อยอีแปะทีเดียว

นี่นางต้องยอมให้สามีจ่ายเงินให้พวกมันทุกเดือนจริงๆหรือ ครั้งนี้นางพลาดมากจริงๆ ช่างเจ็บใจนัก!