Beranda / วาย / เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ / บทที่5 โสมอายุร้อยยี่สิบปี

Share

บทที่5 โสมอายุร้อยยี่สิบปี

Penulis: saengram
last update Tanggal publikasi: 2025-04-11 21:32:42

เป็นครั้งแรกที่ซีเจียงได้ออกมาเห็นความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้าน

หมู่บ้านนี้มีชื่อว่า หมู่บ้านซูไฉ เมืองซานหวน หนึ่งในเขตปกครองของแคว้นจ้าว 

ชาวบ้านดำรงอาชีพทำนาปลูกผักเป็นส่วนใหญ่ เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ มีชาวบ้านอาศัยอยู่สองร้อยหลังคาเรือนเห็นจะได้กระมัง

ระหว่างทางที่เดินไปชายป่าหลังหมู่บ้าน มีชาวบ้านหลายคนเอ่ยทักทายกับน้องชายเขาอย่างเป็นกันเอง ดูท่าอาหลงคงออกมาเดินเล่นในหมู่บ้านบ่อยทีเดียว

แต่เพราะเป็นครั้งแรกของเขาที่ออกมาจากรั้วบ้านสกุลซี ชาวบ้านที่เดินผ่านจึงหันมองมาอย่างสนใจ แถมยังมีเสียงกระซิบกระซาบตามหลังให้ได้ยินอีกต่างหากมีการถกเถียงกันว่าตัวเขาเป็นเกอหรือไม่ 

ซีเจียงยอมรับว่าไม่ใคร่พอใจเท่าไหร่ที่ถูกนินทาในระยะเผาขนเช่นนี้

" พี่ซีเจียงนำผ้าไปปิดหน้าหน่อยเถิดเจ้าค่ะ "

ซีหลินยื่นผ้าที่นางคาดไหล่ให้พี่ชาย นางก็ลืมไปเกอในหมู่บ้านนี้ส่วนใหญ่ไม่เปิดเผยใบหน้าให้ผู้ใดเห็นมากนัก 

" ทำไมหรือ "

แม้จะถามแต่มือก็รับผ้าผืนบางมาคลุมศีรษะแล้วตวัดปลายผ้าไปด้านหลังปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

" ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่บุรุษเกอที่นี่เขามักจะใช้ผ้าปิดหน้ากันเวลาออกนอกบ้าน "

" เฉพาะเกอที่ยังไม่ออกเรือนขอรับที่ปิดบังใบหน้าตนเอง แต่หากออกเรือนแต่งงานแล้วก็ไม่จำเป็นแล้วล่ะ "

แม้จะไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่ซีเจียงก็เลือกที่จะพยักหน้าแบบขอไปที ก่อนจะรีบเดินตามน้องชายไปเมื่อเห็นทางเข้าป่าอยู่ไม่ไกลแล้ว

" แถวนี้เขาเรียกป่าชั้นนอกขอรับสามารถหาของป่าหรือสมุนไพรได้ไปตลอดแนว แต่หากจะล่าสัตว์ต้องเข้าไปยังป่าชั้นใน และหากต้องการล่าสัตว์ใหญ่ราคาสูงก็ต้องเข้าไปในป่าลึกขอรับอันตรายมากแต่พี่จื่อหย่งบอกข้าว่าผลตอบแทนคุ้มค่านัก "

ซีหลงเล่าให้พี่ชายกับน้องสาวฟัง ระหว่างทางก็เจอชาวบ้านมาหาของป่าเป็นระยะๆแต่ไม่เยอะเท่าไหร่

" พวกเจ้าหลานของผู้เฒ่าซีใช่หรือไม่ "

ในขณะที่เดินเข้าไปในป่ามีท่านป้าคนหนึ่งที่เดินกลับออกมาเอ่ยทักทาย

" ขอรับพวกเราเป็นหลานบ้านสกุลซี "

เป็นซีเจียงที่ยกมือคารวะพร้อมกล่าวกับนางด้วยรอยยิ้มน่ารัก

" โอ้ หลานเกอบ้านสกุลซีหน้าตาดีเช่นนี้เลยรึข้าพึ่งเคยเห็น เรียกข้าว่าป้ายี่ก็ได้ บ้านเราอยู่ไม่ไกลกันนัก "

" ยินดีที่ได้รู้จักขอรับท่านป้ายี่ ข้าซีเจียงขอรับ "

" เป็นพี่ชายของฝาแฝดหลงหลินสินะ "

" ใช่ ขอรับ "

" ได้ข่าวว่าไม่สบายหายดีแล้วหรือ "

" หายดีแล้วขอรับ "

" ป้าเสียใจเรื่องพ่อแม่ของเจ้าด้วยนะ "

นางยี่ฉีกล่าวเสียใจด้วยความสงสารจริงๆ เห็นเด็กทั้งสามคนแล้วรู้สึกสงสารไม่น้อยเลย

" มาหาขอป่าหรือ "

" ขอรับ "

" เช่นนั้นเดินไปทางทิศบูรพานะ แถวนั้นของป่าเยอะมาก "

" ขอบคุณขอรับท่านป้า "

แล้วนางก็เดินจากไปพร้อมตะกร้าสะพายหลังที่เต็มไปด้วยผลไม้ป่าและสมุนไพรหลายชนิด

" มาทานนี้ขอรับ "

ซีหลงนำไปยังทิศทางที่ท่านป้ายี่บอกไว้ เดินมาได้ประมาณครึ่งชั่วยามก็เจอเห็ดป่าเต็มไปหมด

" เดี๋ยวข้ากับหลินเอ๋อร์หาเห็ดกันแถวนี้ ส่วนพี่ก็เข้าไปในมิตินำสมุนไพรออกมานะขอรับ "

ซีเจียงพยักหน้า เขาเดินไปใต้ต้นไม้เพื่อบดบังสายตาไม่ให้ใครเดินผ่านมาเห็นง่ายๆ ก่อนจะรีบเข้าไปในมิติวิเศษเวลาชั่วพริบตาเดียว

เมื่อเห็นพี่ชายหายไปแล้ว เด็กฝาแฝดจึงช่วยกันเก็บเห็ดใส่ตะกร้าที่ซีหลินถือติดมือมาจากบ้านอย่างไม่รีบร้อนนัก

ด้านซีเจียงเขาเดินเข้าไปเอาถุงผ้าในบ้านพร้อมที่ขุดดินออกมา แล้วเดินตรงไปยังสวนสมุนไพร เลือกโสมที่ต้นอ้วนอวบต้นใหญ่มาทั้งหมดเพียงสามต้นเท่านั้น นอกจากนั้นเขาก็ยังขุดเอาสมุนไพรชนิดอีกสองชนิดอย่างละสามต้นใส่ไว้ในถุงผ้าอย่างเบามือ เมื่อพอใจแล้วก็รีบออกมาจากมิติวิเศษทันทีโดยที่นำที่ขุดออกมาด้วย

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครซีเจียงก็ทำท่าหาสมุนไพรก่อนจะค่อยๆเดินออกมาจากใต้ต้นไม้แล้วไปสบทบกับน้องๆอีกที

พวกเขาสามคนไม่พูดอะไรกัน ต่าวคนต่างช่วยกันเก็บเห็ดใส่ตะกร้าจนเต็ม ใช้เวลาอยู่บริเวณนั้นเพียงสองเค่อก็พากันเดินออกมาด้วยท่าทางปกติ

ตอนเข้าไปในป่าใช่เวลาครึ่งชั่วยามแต่ขากลับใช้เวลาแค่สามเค่อเท่านั้น ตอนนี้พวกเขาสามคนออกมาจากป่าชั้นนอกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

" พี่ว่าพวกเราเดินไปในเมืองกันเองดีกว่า เวลาจะกลับเข้าหมู่บ้านค่อยว่าจ้างเกวียนมาส่ง พวกเจ้าไหวหรือไม่ "

เพราะหากรอติดเกวียนของนายคนนั้นต้องรออีกนานเลย 

" ไหวเจ้าค่ะ ข้าอยากไปเที่ยวในเมืองมานานแล้ว "

" ข้าก็ไหวขอรับ "

" เดี๋ยวเราแวะเอาเห็ดป่าไปไว้ที่บ้านไม้ไผ่ก่อนเพราะอย่างไรเราก็ต้องผ่านหน้าบ้านสกุลซีอยู่แล้ว "

เมื่อน้องๆเห็นด้วยพวกเขาก็พากันเดินกลับกันทางเดิม ไม่นานก็ถึงหน้าบ้านใหญ่รีบเปิดประตูรั้วเดินผ่านไปทางหลังบ้านโดยไม่กล่าวทักทายป้าสะใภ้แม้แต่คำเดียว

" จองหงนัก "

ลั่วหลันมองเด็กสามคนอย่างไม่ชอบใจ โดยเฉพาะซีเจียง หากมันยังไม่สบายป่านนี้นางก็ยังมีเด็กสองคนนั่นไว้คอยรองมือรองเท้า

เพราะนางมีลูกชายสามคนไม่มีลูกสาวหน้าที่ทำงานบ้านจึงตกเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว สามเดือนที่ผ่านมานางอยู่อย่างสบายมากเพราะมีเจ้าเด็กแฝดชายหญิงมาทำงานบ้านแทน แต่พอพี่ชายมันฟื้นจากพิษไข้เด็กทั้งสองก็ไม่มาทำงานบ้านช่วยนางอีกเลย แถมนางยังถูกสามีตำหนิตั้งเยอะเรื่องที่นางให้ข้าวสารพวกมันวันละมื้อ

ยิ่งคิดยิ่งแค้นนัก

เมื่อถึงบ้านไม้ไผ่ซีเจียงพาน้องเข้าไปในมิติก่อน นำเห็ดไปล้างเก็บไว้ในตู้เย็นแล้วจัดการทำอาหารมื้อกลางวันให้น้องทานก่อนที่พวกเขาจะต้องออกเดินเท้าเข้าไปในเมืองช่วงบ่ายนี้

มื้อเที่ยงวันนี้มีไก่ทอดและผัดเปรี้ยวหวานแสนอร่อย หลังทานข้าวเสร็จพวกเขาก็ออกจากมิติแล้วเตรียมตัวเดินทางไปยังเมืองซานหวนพร้อมน้ำและขนมทานเล่นที่นำออกมาจากมิติด้วยเผื่อหิวระหว่างทางจะได้มีอะไรทานรองท้อง

เดินออกมารอบนี้พวกเขาไม่เจอป้าสะใภ้แล้วก็ให้รู้สึกโล่งใจมากทีเดียว

ในบ้านใหญ่สกุลซี มีท่านปู่ท่านย่าอาศัยอยู่แต่เพราะซีเจียงคนเก่าก็ไม่ได้สนิทกับพวกท่านนักเขาจึงไม่เคยเข้าไปทักทายเลยตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ ซีเจียงกับน้องๆเกิดและโตอีกเมืองหนึ่งและไม่ทราบด้วยว่าเหตุใดบิดามารดาถึงตัดสินใจขายบ้านที่นั้นแล้วย้านถิ่นฐานมาที่เมืองแห่งนี้ แต่น่าเสียดายเกิดเรื่องเศร้าระหว่างทางเสียก่อน 

ความสัมพันธ์ของเขากับคนบ้านใหญ่สกุลซีที่ไม่มีผู้ใหญ่คอยประสานให้มันแนบแน่นจึงไม่สนิทกันเลยสักนิดลูกชายของท่านลุงสามคนซีเจียงก็แทบจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำและท่านปู่ท่านย่าเองก็อายุเยอะแล้วด้วย พวกเขาก็เลยต่างคนต่างอยู่ไปโดยปริยาย คงมีแต่ป้าสะใภ้ที่คอยรังแกใช้แรงงานของน้องๆเขา ส่วนท่านลุงก็เอาแต่ทำนาหาเงินคงไม่ได้สนใจหลานๆเท่าไหร่เช่นกัน

ระหว่างทางเดินออกมาจากหมู่บ้าน พวกเขาเดินสวนกับชาวบ้านตลอดทาง มีทั้งคนที่ทักทายด้วยรอยยิ้มเอ็นดู มีทั้งคนถามอย่างสอดรู้ และคนที่ไม่ถามไม่ยิ้มแต่มองมาอย่างไร้มารยาท

ซีเจียงไม่ชอบสายตาเหล่าหญิงสาวเท่าไหร่นัก พวกนางมองมาบ่งบอกได้เลยว่าไม่ชอบเขาอย่างแรงทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรให้ใครเลยแท้ๆ

ดูแล้วเหล่าสตรีในหมู่บ้านนี้คงว่างการว่างงานนักเห็นชอบจับกลุ่มคุยกันอยู่ตั้งหลายกลุ่ม ส่วนในท้องไร่ท้องนาก็มีเหล่าบุรุษกันเต็มไปหมด เห็นได้ชัดว่าสตรีจับกลุ่มนินทาเรื่องชาวบ้านส่วนบุรุษนั้นก้มหน้าทำงานกันอย่างแข็งขันช่างไม่สมดุลกันเสียเลย

ซีเจียงพอจะเห็นบุรุษเกออยู่บ้างแต่จากสายตามันช่างน้อยนักหากเทียบกับสตรีหรือเอกบุรุษในหมู่บ้านแห่งนี้

เมื่อเดินออกมาจากหมู่บ้านแล้วเขาก็รู้สึกหายใจหายคอได้สะดวกขึ้นหน่อย การที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาคนอื่นมันโคตรทำตัวไม่ถูกเลย อึดอัดมากด้วย

เดินไปพลางคุยไปพลาง เหนื่อยเมื่อไรก็หยุดพักทานขนมที่เอาออกมาจากมิติบ้างระหว่างทาง ใช้เวลาเดินเท้าหนึ่งชั่วยามกับอีกหนึ่งเค่อพวกเขาก็เข้ามาในเมืองซานหวนจนได้

เมื่อผ่านประตูเมืองมาได้ด้วยป้ายประจำตัวที่ซีหลงมีพวกเขาสามคนก็มุ่งหน้าไปยังร้านโอสถทันที ลูกจ้างในร้านที่เห็นลูกค้าเดินเข้ามาก็รีบวิ่งมาต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้างอย่างเป็นเอกลักษณ์

" ไม่ทราบว่าพวกท่านต้องการยาแขนงใดขอรับร้านเรามีครบทุกอย่างทีเดียว "

ซีเจียงเดินขึ้นหน้าพร้อมเปิดผ้าที่คลุมศีรษะและใบหน้าออก แม้ร่างกายนี้จะตัวผอมบางแต่หน้าตาน่ารักมากเพียงส่งยิ้มให้เล็กน้อยก็ทำเอาคนมองเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก

" ข้ามีสมุนไพรมาขายขอรับ "

" เช่นนั้นเชิญรอสักประเดี๋ยวนะขอรับ ข้าจะไปตามหลงจู๊มาดู "

รอไม่นานชายวัยกลางคนก็เดินมาหน้าโต๊ะกระจก ซีเจียงจึงหยิบสมุนไพรออกมาจากถุงผ้าทีละต้นทีละชนิด จนกระทั่งชนิดสุดท้ายทำเอาหลงจู๊ที่เห็นถึงกับตาเบิกกว้างทันที

" โอ้! โสมอายุร้อยกว่าปี! ขอข้าตรวจดูสักครูนะ "

หลงจู๊ประคองโสมทั้งสามต้นเข้าไปตรวจดูใกล้ๆอย่างละเอียดยิบ ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาซีเจียงเป็นประกาย

" ข้าไม่เคยพบเจอโสมแดงที่มีอายุร้อยปีมานานมากแล้ว แต่นี่เป็นโสมแดงที่มีอายุถึงร้อยยี่สิบปี! มีสรรพคุณทางยาล้ำค่ามากล้นทีเดียว "

ซีเจียงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งตื่นเต้นตามไปด้วย

" สมุนไพรอีกสองชนิดที่เจ้านำมาขายก็มีอายุยืนยาวกว่าที่เคยรับซื้อมา ช่างเป็นสมุนไพรที่หายากมากและมีคุณค่ามากเช่นกัน "

" ท่านจะให้ราคาเท่าไหร่ขอรับ "

" สำหรับโสมแดงข้าให้ต้นละห้าร้อยตำลึงทอง ส่วนสมุนไพรอีกสองชนิดข้าให้ราคาเท่ากันคือต้นละหนึ่งร้อยตำลึงทอง "

ซีเจียงคำนวนในใจอย่างเร่งรีบทันที

[ 1 พันอีแปะ =1 ตำลึงเงิน ]

[ 1 พันตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง ]

[ 1 พันตำลึงทอง แลกเป็นตั๋วเงิน ]

ขายโสมแดงสามต้นได้เงิน หนึ่งตำลึงทองห้าร้อยตำลึงทอง

ขายสมุนไพรอีกสองชนิดมีทั้งหมดหกต้นได้เงิน หกร้อยตำลึงทอง

โอ้ พระเจ้า วันนี้เขาได้เงินจากการขายสมุนไพรทั้งหมดคือ สองพันหนึ่งร้อยตำลึงทองหรือนี่ มันช่างเป็นจำนวนเงินที่เยอะมากทีเดียว

ซีเจียงรับเงินทั้งหมดมานับต่อหน้าหลงจู๊เมื่อครบตามจำนวนเขาก็รีบใส่เงินกลับไปไว้ในถุงเงินแล้วเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างมิดชิด

เพียงเดินออกมาหน้าร้านโอสถซีเจียงก็หันหน้ามองสบตาน้องสาวน้องชายทันที

" พวกเจ้าอยากได้อะไรบอกพี่ พี่จะซื้อให้ทุกอย่างเลย "

จบคำพี่ชายเด็กน้อยทั้งสองคนยิ้มกว้าง รสชาติของการมีเงินมันมีความสุขแบบนี้นี่เองสินะ ดีจังเลย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่20 บทส่งท้าย(จบ)

    และใช่ สามีเขาดูแลดีชนิดที่ว่าตัวเขาแทบไม่ต้องหยิบจับอะไรเลยแม้แต่อาหารที่ต้องทำขายนอกจากนั่งชิมรสชาติอาหารทั้งสามเมนูที่สามีเป็นคนลงมีทำเองตั้งแต่ต้นจนจบเท่านั้นจื่อหย่งเป็นคนช่างสังเกตและเรียนรู้เร็ว ที่สำคัญทำอาหารได้เร็วกว่าเขาอีกต่างหากด้วยนี่สิ ส่วนเรื่องรสชาติแค่มีเครื่องปรุงครบทุกอย่างก็อร่อยได้ไม่ยากเลยตั้งแต่เมื่อวานที่รู้ว่าเขาท้อง ทั้งสามีทั้งน้องๆไม่ยอมให้เขาช่วยหยิบช่วยจับอะไรสักอย่าง ประคบประหงมเสียจนเขาแอบอ่อนใจ เขาแค่ท้องไงไม่ได้ป่วยหนักเสียหน่อยส่วนเรื่องจ้างคนเก็บผักเขาก็ตกลงรับเด็กๆบ้านสกุลหานทำงานเรียบร้อยแล้ว จะจ่ายค่าจ้างเป็นรายวันและจ่ายให้เท่าๆกันทุกคนด้วยแรงงานรายวันในเมืองซานหวนค่าแรงอยู่ที่วันละสามร้อยอีแปะเท่านั้น แต่เขาจ้างเด็กๆวันละห้าร้อยอีแปะและมีอาหารให้ทานครบสามมื้อ เริ่มงานวันแรกคือวันนี้ หลังจากเตรียมของทุกอย่างเสร็จพวกเขาก็พากันออกมาจากมิติ เข้าออกมิติถึงสามรอบกว่าจะนำของออกมาครบทุกอย่าง และพอเปิดประตูบ้านเด็กๆสกุลหานก็นั่งรออยู่หน้าร้านเรียบร้อยแล้วเด็กๆสกุลหานช่างรู้งานนักเมื่อเห็นจื่อหย่งยกของออกมาวางหน้าร้านพวกเขาก็รีบเข้ามาช่วยยกของกันใ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่19 ข่าวดี

    ผลปรากฏว่าหิมะตกปีนี้ลากยาวไปถึงสองเดือนเต็มทีเดียวตลอดสองเดือนมานี้พวกเขาสี่คนช่วยกันขายอาหารทุกวัน ตอนนี้เมนูที่ขายนั้นนอกจากขนมจีนเส้นสด โจ๊กสาหร่ายแล้ว ยังมีเมนูขนมหวานอีกหนึ่งเมนูด้วยคือบัวลอยน้ำขิง เป็นสามเมนูที่ขายดิบขายดีทำเพิ่มเท่าไหร่ก็ขายหมดไม่มีเหลือตอนนี้พวกเขาเก็บเงินได้หลายแสนตำลึงทองแล้ว หากไม่นับเงินค่าสินสอดของสามีอะนะตั้งใจเอาไว้ว่าหิมะหยุดตกเมื่อไหร่ก็จะเริ่มขยับขยายที่อยู่อาศัยทันทีคืนนี้ซีเจียงจึงทำการวาดแปลนบ้านเพื่อจะให้สามีนำไปให้ช่างรับจ้างทำบ้านในวันพรุ่งนี้ ส่วนบ้านเช่าตรงนี้เขาจะปรับเปลี่ยนเป็นร้านขายอาหารเล็กๆเพราะในอนาคตเขาจะขายทั้งอาหารและผักไปพร้อมกันเลย" เจ้าจะเก่งเกินไปแล้วภรรยาข้า "จื่อหย่งที่เห็นซีเจียงวาดแปลนบ้านอดจะเอ่ยปากชมไม่ได้ คนอะไรจะเก่งไปเสียทุกเรื่องเช่นนี้ ซีเจียงยิ้มกว้างเอียงแก้มให้สามีหอมอย่างรู้งานเมื่ออีกคนโน้มหน้าลงมาใกล้ ก่อนจะเอ่ยเล่าให้ฟังว่าตรงไหนเป็นอะไรบ้าง" เรือนใหญ่จะเป็นที่พักของเราสองคนนะขอรับ ส่วนเรืองเล็กด้านซ้ายและด้านขวาจะเป็นที่พักส่วนตัวของอาหลงและหลินเอ๋อร์ พี่จื่อหย่งอยากได้เรือนอะไรเพิ่มอีกไหมขอรับข้าจะได

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่18 หิมะแรกของปี

    ผ่านพ้นวันแต่งงานพวกเขาสองคนไปเพียงหนึ่งอาทิตย์หิมะแรกของปีก็ตกลงมาจริงๆตามที่ชาวบ้านชาวเมืองคาดไว้ไม่มีผิดเพราะอากาศปีนี้หนาวเร็วกว่าทุกปีโชคดีที่พวกเขาสี่คนเข้ามาอยู่ในมิติตอนกลางคืนที่ภายนอกหิมะตกหนักพอดิบพอดี ถึงตอนกลางวันจะต้องออกไปใช้ชีวิตด้านนอกอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ความหนาวก็ยังน้อยกว่าตอนกลางคืนมากนักแม้มันจะหนาวมากๆก็ตามในความรู้สึกของซีเจียงในมิติแห่งนี้อากาศไม่ได้เหมือนกันกับโลกภายนอกพวกเขาจึงอยู่กันได้สบายโดยที่ไม่ต้องใส่เสื้อกันหนาวขนสัตว์ให้รู้สึกอึดอัด" หิมะลงเช่นนี้เราคงต้องพักการปลูกผักไปก่อน "ซีเจียงกล่าวขึ้นในระหว่างนั่งทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน" พี่เห็นด้วยกับเจ้า "เกอน้อยยิ้มกว้างเมื่อสามีเห็นดีเห็นงามกับเขาทุกเรื่องไม่เคยเอ่ยปากขัดใจเลยสักครั้งตั้งแต่รู้จักกันจนกระทั่งแต่งงานแล้วก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน" แล้วเราจะทำอะไรกันดีเจ้าคะหรือจะหยุดพักการขายของไปก่อนเลย "" หิมะตกเป็นเดือนๆหากเราไม่ขายของรายได้เราก็จะหายหมดพี่ว่าจะขายอาหารเพิ่ม อากาศหนาวๆเช่นนี้ เช้าๆต้องทานโจ๊กร้อนๆถึงจะคลายหนาวได้ดี "" ทำโจ๊กอะไรดีขอรับ "ซีหลงเอ่ยถามอีกคน" โจ๊กสาหร่ายทะเล พี่จะใ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่17 เข้าหอ

    กว่าจะถึงบ้านเช่าก็เข้ายามเว่ย(13.00-14.59)พอดีตอนนี้ซีเจียงยังทำอะไรไม่ได้นักเพราะยังอยู่ในชุดแต่งงานที่สำคัญมีผ้าปิดหน้าที่ยังถอดออกไม่ได้จื่อหย่งและน้องๆจึงช่วยกันขนสินสอดและสินเดิมเข้าไปเก็บไว้ในบ้านเช่า เมื่อขนทุกอย่างลงจากเกวียนจนหมดจื่อหย่งจึงถอดเกวียนไปเก็บก่อนจะพาม้าหนุ่มไปผูกไว้กับรั้วข้างบ้านแล้วเดินเข้ามานั่งในบ้านข้างๆภรรยา" พี่จื่อหย่งขอรับ "ซีเจียงได้ปรึกษากับน้องๆแล้วว่าหาเขากับจื่อหย่งแต่งงานกันเขาจะบอกเรื่องมิติวิเศษให้อีกฝ่ายรับทราบเพราะการที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทั้งสิบสองชั่วยามเขาไม่สามารถปิดบังคนรักได้เพราะถึงอย่างไรตอนกลางคืนพวกเขาก็จะเข้าไปนอนในมิติอยู่ดี สู้บอกกล่าวเสียตั้งแต่วันแรกที่ใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากันเลยจะดีกว่า" ว่าอย่างไรหรือ "" คือข้า มีความลับจะบอกท่าน "จื่อหย่งมองสีหน้าจริงจังของสามพี่น้องก็ทำเอาเขาต้องตั้งใจฟังอย่างจริงจังไปด้วยไม่ได้" ว่าอย่างไรเล่า "" คือข้ามี มิติวิเศษขอรับ "" เจ้าก็มีแหวนมิติเช่นกันหรือ "จื่อหย่งเลิกคิ้วถามอย่างตื่นเต้นระคนยินดีนัก" ไม่ใช่แหวนขอรับ แต่เป็นกำไลมิติ "ซีเจียงยกมือข้างที่สวมกำไลให้สามีดู แล้วก็ต้อ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่16 พิธีกราบไหว้ฟ้าดิน

    การแต่งงานครานี้ซีเจียงอยากให้จัดแบบเล็กๆไม่ต้องมีขบวนเจ้าบ่าวเจ้าสาวให้เปลืองเงินเปลืองทอง สินสอดก็ไม่ต้องมากมายอะไร จัดเพียงพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและลงลายมือชื่อเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายบ้านเมืองก็พอแล้วแต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่ว่าจะได้ดั่งใจขนาดนั้น แม้ซีเจียงจะไม่มีบิดามารดาแต่ยังมีท่านปู่ท่านย่า อย่างไรการจัดงานแต่งงานเขาก็ต้องไปจัดที่บ้านใหญ่สกุลซีอยู่ดี เรื่องนี้ท่านลุงซีถ่งมารับพวกเขาสามคนพี่น้องกลับไปคุยกันที่บ้านใหญ่สกุลซีทีเดียวนี่จึงถือเป็นการปิดร้านครั้งแรกที่ทำการค้าขายมาเลยก็ว่าได้" พี่จื่อหย่งและข้าต่างก็ไม่มีบิดามารดา ข้าไม่อยากจัดงานแต่งให้มันยุ่งยากขอรับท่านปู่ท่านย่า "ซีเจียงกล่าวความคิดของตัวเองออกมาตามตรง " เช่นนั้นเอาตามที่เจ้าว่าปู่กับย่าตามใจเจ้า "" ขอบคุณมากขอรับ "ซีเจียงขอบคุณท่านปู่ท่านย่าจริงๆที่ไม่บังคับอะไรเขาเลย" เรื่องสินสอดเจ้าก็ไม่ต้องแบ่งให้บ้านใหญ่ เก็บไว้เป็นทุนในอนาคต "จบคำแม่สามีลั่วหลันอยากกรีดร้องออกมาใจแทบขาด เท่ากับบ้านใหญ่สกุลซีจัดงานแต่งให้มันฟรีๆเช่นนั้นหรือ ซีเจียงเห็นกิริยาป้าสะใภ้ทุกอย่างแต่เลือกที่จะไม่พูดอะไร นางคงไม่พอใจ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่15 พูดคุยเรื่องแต่งงาน

    นางลั่วหลันออกมาดักรอพรานหนุ่มอยู่หลายวันก็ไม่เจอ นางจึงเดินไปท้ายหมู่บ้านถามไถ่คนบ้านใกล้เรือนเคียงจึงได้ทราบว่าเจ้าพรานกำพร้านั่นจะออกไปเมืองซานหวนตั้งแต่รุ่งสางและกลับเข้าบ้านในตอนตะวันตกดินไปแล้วทุกวัน ที่สำคัญเจ้าจื่อหย่งก็ไม่ได้เข้าป่าล่าสัตว์มานานสามเดือนกว่าแล้วด้วยเป็นแบบนี้ชัดเลย ไอ้เด็กเกอนั้นต้องเลี้ยงดูบุรุษเป็นแน่ ช่างน่าอับอายยิ่งนักลั่วหลันคิดในใจอย่างนึกรังเกียจเดียดฉันผ่านไปอีกสองสามวันในที่สุดนางลั่วหลันก็ดักเจอจื่อหย่งจนได้ในตอนที่ชายหนุ่มขับเกวียนเข้าหมู่บ้านผ่านหน้าบ้านสกุลซีพอดี" หยุดก่อน "จื่อหย่งหยุดเกวียนมองนางลั่วหลันนิ่งก่อนเอ่ยถาม" มีอะไรกับข้าหรือขอรับ "" ข้าน่ะไม่มี แต่พ่อแม่สามีข้าต้องการคุยกับเจ้า "พูดจบทำหน้าสะใจมองเด็กรุ่นลูกด้วยแววตาสมน้ำหน้าอยู่ในที ตอนนี้สามีนางก็รู้เรื่องแล้วแม้จะไม่พูดอะไรแต่ดูจากแววตาซีถ่งก็คงไม่สบายใจในเรื่องนี้นัก เพราะการอยู่กินก่อนแต่งงานเป็นการทำให้ชื่อเสียงของสกุลเสียหายส่วนเรื่องที่นางได้เงินค่าเช่าบ้านจากเด็กๆกลับคืนมานางเลือกที่จะไม่บอกสามี นางจะเก็บเงินไว้ใช้จ่ายในสิ่งที่นางอยากได้แทน ก็ซีถ่งยึดค่าใช้จ่ายในบ้

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่6 แก้เผ็ดป้าสะใภ้

    สรุปน้องน้อยฝาแฝดของเขาไม่ได้ต้องการสิ่งใด เพียงแต่พวกเขาสามคนพี่น้องพากันเดินชมตลาดในเมืองซานหวนกันอย่างตื่นตาตื่นใจและแวะทานอาหารดังๆกันเท่านั้น" หากเราได้ย้ายออกมาอยู่ในเมืองคงดีนะขอรับ "ซีหลงกล่าวออกมาตามที่คิด ในเมืองซานหวนช่างดูคึกคักนัก หากได้มีบ้านในเมืองพวกเขาคงมีความสุขน่าดู" นั้นสิเจ้

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่4เด็กๆช่างรู้ความนัก

    เช้านี้ซีเจียงตื่นมารับรู้ได้ว่าภายนอกมิติวิเศษฝนกำลังตกหนัก แม้พวกเขาจะยังอยู่ในมิติแห่งนี้แต่ทุกความเคลื่อนไหวด้านนอกเขาได้ยินและรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในมิติวิเศษมีกลางวันกลางคืนไม่ต่างกัน แต่บรรยากาศในนี้ไม่เหมือนบรรยากาศภายนอกแต่อย่างใด ด้านนอกตอนนี้ฝนกำลังตกหนักมากส่วนในมิติแห่งนี้กลับ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่3มิติวิเศษ

    " พี่ซีเจียงวางมีดพร้าลงก่อนเจ้าค่ะข้ามีเข็ม "ซีหลินรีบวิ่งเข้าไปเอากระปุกใส่เข็มและด้ายออกมายื่นให้พี่ชายอย่างเร่งรีบ นางกลัวจริงๆ กลัวว่าพี่ซีเจียงจะใช้มีดพร้าบาดนิ้วตัวเอง กลัวว่าแทนที่จะได้เลือดเพียงหยดเดียวกลายเป็นเลือดที่ไหลไม่หยุดพร้อมนิ้วขาดไปหนึ่งนิ้วด้วยนี่สิ มีดพร้าเล่มนี้คมน้อยเสียที่ไ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่2ป้าสะใภ้ใจร้าย

    ลั่วหลันเชิดหน้ามองซีเจียงอย่างไม่พอใจเช่นกัน" ก็อย่างที่เจ้าได้ยิน อยู่ที่นี่ต้องช่วยทำงานบ้านจะมากินฟรีอยู่ฟรีๆ ได้เช่นไรกันข้าไม่ยอมหรอก "" แล้วท่านลุงรู้เรื่องหรือไม่ขอรับว่าท่านใช้งานน้องๆ ข้าแลกกับเศษข้าว "ลั่วหลันตวัดตามองสามพี่น้องหลานๆ ของสามีอย่างไม่พอใจระคนรังเกียจ" เรื่องงานบ้านลุงเ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status