รุ่นพี่ที่เฝ้ารอ

ไม่ชอบที่แคบ ไม่ชอบเสียงดัง และที่สำคัญเขาไม่ชอบการเป็นจุดสนใจ นั่นคือเหตุผลที่ 'ไนท์' รุ่นพี่ปีสามหน้าตาดีเลือกนั่งอยู่แถวหลังติดผนังของห้องประชุมใหญ่ วันนี้เป็นวันที่รุ่นพี่ทุกคนรอคอยที่จะได้น้องรหัสมาร่วมสาย แต่นั่นคงไม่ใช่กับเขาที่ไม่ชอบความวุ่นวาย จะไม่มาร่วมงานก็ไม่ได้เพราะอาจารย์พูดดักคอไว้ ถ้ารุ่นพี่ไม่ไป จิตพิสัยศูนย์แน่

"ไอ้ไนท์ ปีนี้มึงดวงดีแน่ เพื่อนรัก"

'ไอ้เสือ' เพื่อนสนิทหน้าโหดที่เพิ่งรับน้องแว่นไปหยกๆ เดินกลับมานั่งข้างเขาพลางกระเซ้าเพื่อนที่นั่งทำหน้าเบื่อโลกฉิบห** มันเป็นวันที่เราจะได้น้องรหัสน่ารักๆ มาร่วมสาย มึงช่วยยิ้มให้ดูสดใสหน่อยได้ไหมวะ

"เมื่อกี้กูแอบเห็นน้องปีหนึ่งที่นั่งรอจับสลากมีแต่น่ารักๆ ขาวๆ ทั้งนั้นเลยเว้ย"

ไนท์ดูไม่ได้ตื่นเต้นกับข่าวที่ได้ เขาขยับแว่นสายตาที่ดูเข้ากับใบหน้าหล่อๆ ประหนึ่งพระเอกในซีรี่ย์จีนแนวตั้งที่กร้าวใจ รุ่นน้องหลายคนได้ยินข่าวลือของรุ่นพี่ก็แอบมองแอบเหล่ไม่ได้ คนที่หล่อ เท่ มีให้มองและแอบกรี้ดในใจ แต่เมื่อเผลอสบตาเข้ากับพี่ไนท์ก็ต้องรีบหลุบตาต่ำลง

'หล่อแต่โคตรน่ากลัว'

'เหมือนจะถูกจับกินยังไงก็ไม่รู้'

'โอ้ย! หายใจไม่ทั่วท้องเลย'

เสียงซุบซิบของรุ่นน้องไม่ได้มีผลกับสายตาของรุ่นพี่ ไนท์ชินและเฉยชากับสิ่งนี้ เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าหล่อออกอาการเบื่อๆ ต่างจากเพื่อนๆ ที่นั่งลุ้นน้องรหัสจนก้นแทบไม่ติดเก้าอี้แล้ว

"มึงทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมวะ"

เสือสะกิดเพื่อนที่นั่งทำหน้าเบื่อโลก

"แล้วจะให้กูทำหน้ายังไง"

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เพราะหน้าของเขามันก็เป็นอย่างนี้ตั้งแต่เกิดแล้ว

"มึงนี่นะ ก็ทำหน้าให้มันดูตื่นเต้นดีใจ อารมณ์แบบยินดีอ้าแขนรับรุ่นน้องอะไรเงี้ย"

เสืออธิบายพร้อมทำท่าประกอบให้ดูเป็นตัวอย่าง แถมยังชี้นิ้วไปทางเพื่อนและรุ่นพี่ที่ดูสนุกกับประเพณีจับคู่สายรหัสมาก คนไหนได้น้องน่ารักเสียงแซวก็ดังลั่น คนไหนได้น้องที่หน้าตาเข้มดุดัน เสียงหัวเราะก็ดังสนั่นทั่วห้องประชุม

“น่าตื่นเต้นตรงไหน"

ไนท์พูดพร้อมยักไหล่ ปีที่แล้วสายรหัสของเขาขาดไป ดังนั้นปีนี้เขาจึงต้องมาร่วมงานเปิดสาย มันเป็นประเพณีที่มีมานานจะไม่สานต่อก็คงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพี่ปีสี่ได้เขกหัวเขาแตกแน่ๆ

"ก็ตรงที่ปีนี้มีน้องน่ารักๆ เพิ่มขึ้นมาหลายคนเลยไงวะ ตั้งแต่เปิดเทอมมา มึงไม่รู้สึกรึไงว่าบรรยากาศในคณะสดชื่นขึ้นเยิะเลย"

"ไอ้หน้าหม้อ"

"เออ กูไม่เถียง"

เสือลอยหน้าลอยตาตอบเพื่อนที่ไม่รู้อะไร น้องปีหนึ่งปีนี้ต่างจากทุกปีก็ว่าได้ เพราะจะมีอยู่หนึ่งคนที่โคตรโดดเด่น ทิ่มตา ทิ่มใจ ตัวเล็กๆ น่ารัก พกพารอยยิ้มสดใส น้องรหัสของเขาบอกว่าพวกรุ่นพี่ปีสองแอบตั้งฉายาให้ว่า 'น้องซันไชน์' เพราะน้องทั้งขาวทั้งใสอย่างกับแสงไฟนีออน

"ไอ้ไนท์"

"มีอะไรอีก"

ไนท์ทำเสียงรำคาญ

"มึงเห็นน้องปีหนึ่งที่นั่งตรงนั้นไหม"

เสือชี้ไปยังโซนน้องปีหนึ่งที่นั่งเกาะกลุ่มกัน

"เห็นแล้วทำไม"

"ในนั้นมีอยู่หนึ่งคนที่สวยมากเลยนะเว้ย"

"แล้วเกี่ยวอะไรกับกู"

"ไอ้เวรนี่ กูอุตส่าห์ชี้ของดีให้ดู มึงเห็นคนที่ตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ ผมยาวๆ ที่นั่งตรงเก้าอี้ทางขวามือไหม น้องเขาชื่อ ซันไชน์ น่ารัก สดใส สมกับชื่อเลยนะเว้ย"

"อืม"

ไนท์เหลือบมองไปทางกลุ่มน้องปีหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้จ้องหรือเจาะจงมองว่าเป็นคนไหน ก็แค่ตอบปัดๆ รำคาญไป จนกระทั่งเสียงประกาศชื่อรหัสสุดท้ายดังขึ้น

"คนสุดท้ายน้องพราวตะวันครับ"

พี่สันทนาการเอ่ยชื่อน้องปีหนึ่งคนสุดท้ายที่เรียงเสียงฮือฮาจากรุ่นพี่ยกใหญ่ ตัวเล็กๆ น่ารัก ผิวขาวยังกับอมหลอดไฟ แค่ยิ้มให้ก็ใจละลาย ไฝเล็กๆ ใต้ดวงตากลมโตมีเสน่ห์ชวนมอง

'เฮ้ย! น้องซันไชน์ใช่ไหม'

'กูจองเป็นพี่รหัสแล้วนะเว้ย'

'เดี๋ยวพี่รหัส 51 ไปรับเองครับ'

ไม่ได้อยากจะสนใจ แต่พอได้ยินชื่อที่มันคุ้นหูก็อดมองไปทางหน้าเวทีไม่ได้ ผิวขาว ตัวเล็กๆ ออร่าความน่ารักกระจุยกระจาย แต่ก็นั่นล่ะไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักนิดเดียว

"น้อวได้คู่กับพี่รหัส 59 พี่ไนท์ครับ"

ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ ชื่อของเขาก็กลายเป็นจุดสนใจ ทุกคนหันมามองข้างหลังด้วยแววตาที่อิจฉาสุดใจ ส่วนไอ้เสือที่นั่งข้างๆ ก็เงียบไปสามวินาทีได้ก่อนจะระเบิดเสียงออกมาอย่างตื่นเต้น

"ไอ้สัดไนท์ มึง มึงได้น้องซันไชน์!"

เป็นการย้ำให้รู้ว่าเพื่อนได้ของดีฉิบห** มือของเสือเขย่าแขนเพื่อนสนิทด้วยความดีใจ เพราะไอ้สัดไนท์ได้น้องรหัสโคตรของความน่ารักเลย

"ไอ้ไนท์แม่ง! น่าอิจฉาว่ะ คนอื่นเขาได้แต่พวกหนุ่มแว่นอินโทรเวิร์ต หรือไม่ก็พวกสาวสายดาร์กแบกโลก แต่มึงที่ไม่สนห่าเหวอะไรกลับได้น้องซันไชน์ที่สดใสไปดูแล ทำไมโลกถึงได้ไม่ยุติธรรมเลย"

เพื่อนอีกคนที่ชื่อเวนิสเสริมขึ้นมา เพราะไอ้ไนท์ที่เอาแต่บอกว่า 'ไม่อยากมา' แม่ง! เสือกได้ตัวท็อปซีเคร็ทของปีหนึ่งเลย

"กูล่ะสงสารน้องซันไชน์จริงๆ"

"มึงสงสารตัวเองก่อนเถอะไอ้เสือ"

เวนิสหันมาขัด เมื่อเห็นน้องรหัสของมันส่งสายตาปริบๆ ให้ เป็นน้องผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ดูซื่อใสแตกต่างจากพี่รหัสที่กร้านโลกแดกเหล้าแทนน้ำอย่างไอ้เสือจริงๆ

"ไอ้เหี้ยเวนิสจะขัดเพื่อ"

ไนท์ที่เป็นคนกลางไม่ได้ห้าม สีหน้าและแววตาของเขายังคงนิ่ง ไม่แสดงอาการ แค่คิดว่าการมีน้องรหัสที่เป็นผู้หญิงมันวุ่นวาย แต่ในเมื่อเลือกไม่ได้เขาก็คงต้องยอมรับชะตากรรม เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงไปยังเวทีที่น้องรหัสยืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางเสียงโห่ของพวกรุ่นพี่และสายตาอิจฉาของเพื่อนๆ

"พี่รหัส 59 ไนท์"

เป็นคำแนะนำตัวที่ครบ จบ ประโยคเดียว และไม่มียืดเยื้อใดๆ ดวงตาคู่คมภายใต้แว่นมองน้องรหัสตัวเล็กที่สูงไม่ถึงไหล่ รอยยิ้มของเธอดูสดใสมองแล้วช่างขัดกับหน้านิ่งๆ ของเขาซะจริง

"สวัสดีค่ะพี่ไนท์ พราวตะวันปี 1 ค่ะ"

เป็นการแนะนำตัวที่เป็นกันเองและสดใส พราวตะวันส่งยิ้มให้พี่รหัสอย่างจริงใจ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยิ้มตอบเลย

พี่เขาไม่ได้ยินงั้นเหรอ....

พราวตะวันแอบคิดในใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดในแง่ดีว่าอาจเป็นเพราะเธอพูดเสียงเบาไปก็เลยแนะนำตัวใหม่พร้อมกับมือเรียวที่ยื่นออกไป ความสดใสเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

"อืม"

ชายหนุ่มตอบสั้นๆ และจับมือเธอแค่เพียงเสี้ยววินาทีได้ รุ่นพี่ต่างพากันสงสารน้องซันไชน์ สายรหัสที่พร้อมจะดูแล เทคแคร์มีมากมาย แต่ทำไมถึงจับได้พี่รหัสที่ไม่ต่างอะไรจากก้อนน้ำแข็งเดินได้กัน แล้วดูสิ่งที่มันทำหน้าสวยๆ ของน้องซันไชน์เจื่อนหมดแล้ว

"เป็นไงวะ น้องซันไชน์ของมึง"

เวนิสรีบถามทันทีที่ไนท์กลับมานั่ง

"ไม่เป็นไง"

ไนท์ตอบ

"ไม่เป็นไงได้ไงวะ ยิ้มน้องเขาสว่างวาบเลยนะเว้ย เมื่อกี้มึงตอบน้องไปว่าอะไรวะ กูอยากรู้"

"อืม"

"อืม.. อะไรของมึง"

เวนิสทำหน้างุนงง

"ก็กูตอบแค่ อืม แล้วเดินกลับมา"

เวนิสถึงกับนิ่งไปสามวินาทีกับคำตอบที่ได้ น้องน่ารักโคตรๆ ขนาดนั้นมึงจะประหยัดคำพูดทำเหี้ยอะไร โอ้ย! ไม่ได้ดั่งใจกูจริงๆ

"ไอ้สัดไนท์ น้องซันไชน์อุตส่าห์ทักทายมึงแต่มึงเสือกตอบกลับไปแค่ 'อืม' เนี่ยนะ มึงนี่มันเป็นคนประหลาดจริงๆ ว่ะ"

ว่าให้เพื่อนที่ไม่รู้จักสร้างความประทับใจ สงสารก็แต่น้องซันไชน์ ถ้าเป็นพี่จะรีบวิ่งไปรับพร้อมกับฉีกยิ้มให้กว้างไปถึงรูหูเลย

"กูจะกลับแล้วนะ มีงานต้องทำ"

ไนท์ลุกขึ้นยืน

"มึงไม่รอให้จบงานก่อน"

เสือท้วงเมื่อเห็นเพื่อนหยิบเป้มาสะพายเตรียมออกจากงาน ปกติไอ้ไนท์ก็ชอบแว่บกลับก่อนทุกงาน การไม่เห็นหน้ามันตอนจบงานเป็นเรื่องที่เพื่อนๆ ในชั้นปีคุ้นชิน

"ไม่ดีกว่า"

"แล้วน้องรหัสมึงล่ะ"

คำถามของเสือทำฝีเท้าของไนท์ชะงักไป เขาเหลือบมองไปทางแถวหน้า เห็นแผ่นหลังเล็กๆ ของน้องรหัสที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนด้วยรอยยิ้มสดใส แล้วทำไมเขาจะต้องห่วงด้วย

"ก็อยู่นั่นไง ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย"

เป็นคำตอบที่อยากจับหัวเพื่อนมาโขกฝาผนัง อุตส่าห์ได้น้องรหัสน่ารักๆ ก็ควรจะไปเทคแคร์น้องบ้างอะไรบ้าง ไม่ใช่หนีกลับก่อนจบงาน คำแนะนำของเขาเหมือนสายลมบางเบาที่พัดผ่าน ถึงจะฟัง แต่ใช่ว่าจะทำตาม สุดท้ายมันก็เดินหนีหายไปจากงาน ทิ้งน้องรหัสไว้โดยไม่คิดจะบอกอะไรเลย

"ไอ้สัดไนท์"

"เฮ้ย!! มึงกลับมาก่อนนนนน"