ช่วยไม่ได้

ตอนที่ 3

ช่วยไม่ได้

แสงไฟสลัวจากโคมระย้าในโถงบ้านใหญ่ทอดเงายาวไปตามพื้นหินอ่อน เสียงส้นรองเท้าสูงดังสะท้อนก้องไปทั่ว เมื่อลูกคลื่นเดินเข้ามาพร้อมผู้หญิงในชุดรัดรูปหรูหรา กลิ่นน้ำหอมแรงจัดลอยคลุ้งทันทีที่ประตูเปิดออก

เฌอรีนกำลังจะเดินขึ้นบันไ แต่ต้องหยุดกะทันหันเมื่อหันมาเห็นภาพตรงหน้า

ผู้หญิงที่มากับเขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามเสียงติดหวานแต่แฝงความอยากรู้อยากเห็น

“นี่ใครเหรอคะพี่คลื่น?”

ลูกคลื่นเหลือบมองเฌอรีนเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มเย็นหยันปรากฏบนใบหน้าหล่อคม ก่อนจะตอบเสียงเรียบชัดเจน

“คนใช้…ไม่ต้องสนใจหรอก”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงกลางอก เฌอรีนชะงักทันที สายตาไหววูบ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา เธอก้มหน้าลงเหมือนเดิม พยายามกลืนก้อนแข็งในลำคอให้หายไป ทั้งที่หัวใจปวดร้าวจนแทบยืนไม่ไหว

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะคิกคัก หันมามองเฌอรีนด้วยสายตาเหยียดเล็กน้อย ก่อนจะเกาะแขนลูกคลื่นแน่นกว่าเดิม

“ขอคุยด้วยหน่อยสิ”

เฌอรีนพูดขึ้นสบตากับชายหนุ่มเพียงเสี้ยววิ

“เธอไปรอบนห้องก่อน”

ลูกคลื่นหันไปบอกกับหญิงสาวที่ควงเข้ามา ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงเดินลงบันไดไปด้วยท่าทีหงุดหงิด

“มีอะไรก็พูดมา”

มือหนายังล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่หลังพิงกำแพงมองไปด้านหน้าไม่หันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“พี่พาผู้หญิงเข้ามาแบบนี้มันไม่เหมาะสมนะ”

“เหอะ...นี่บ้านกูกูจะทำอะไรรบกวนมึงไม่ต้องมาตัดสิน”

“แต่เราเป็นคู่หมั้นกันนะ พี่ทำแบบนี้...”

“ใครบอกว่ากูจะหมั้นกับมึง ฝันอยู่รึเปล่า”

ชายหนุ่มหันหน้ามาตอบทันควัน

“ก็....”

“เลือกที่จะมาอยู่ที่นี่เองก็ช่วยไม่ได้ ทำใจหน่อยนะเพราะกูพาผู้หญิงเข้าบ้านทุกวัน”

“.....”

“คิดจะฟ้องแม่กูก็เชิญ แม่กูเข้าข้างมึงอยู่แล้วหนิ”

“หนูไม่บอกคุณน้าหรอก พี่อยากทำอะไรก็ทำ”

“ไม่ต้องมาสั่งกูหรอก มีอะไรจะพูดอีกรึเปล่า จะได้ไปเอา...สักที”

เธอสะดุ้งกับถ้อยคำแรงกระแทกเหมือนถูกตบกลางใจ เงยหน้าขึ้นชั่วครู่แล้วส่ายหัวช้า ๆ น้ำเสียงสั่นพร่า

“ไม่มีแล้วค่ะ...”

ลูกคลื่นจ้องเธออีกวูบ ก่อนสะบัดหน้าอย่างไม่แยแส ก้าวฉับ ๆ ขึ้นบันไดไปเหลือเพียงเฌอรีน ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ดวงตาเอ่อคลอน้ำตาจนพร่า เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานพยายามกลืนก้อนสะอื้นไม่ให้ไหลออกมา แต่สุดท้ายหยดใสก็ร่วงลงอาบแก้มอย่างเงียบงัน

ตัดภาพมาที่มหาลัยในวันต่อมา

เสียงนกหวีดดังลั่นในสนามหญ้าหน้าอาคารชมรม บรรยากาศเต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งเรียงกันเป็นแถว รุ่นพี่คุมกิจกรรมยืนกอดอกมองอยู่โดยรอบ

ลูกคลื่นยืนเด่นอยู่ตรงกลางในชุดช็อป สายตาคมกริบกวาดมองรุ่นน้องอย่างเข้มงวด

จังหวะนั้นเอง

ร่างบางในชุดนักศึกษาสะอาดสะอ้านก็รีบวิ่งเข้ามาเฌอรีน เธอหอบหายใจ หน้าแดงก่ำจากการวิ่งมาให้ทันเวลา

เสียงของลูกคลื่นดังขึ้นทันทีแทรกบรรยากาศทั้งสนาม

“เฮ้ย! เพิ่งโผล่มาหรือไง หัดดูนาฬิกามั่งนะ นี่ไม่ใช่โรงเรียนอนุบาลที่ใครจะมาก็ได้!”

ทุกสายตาหันไปมองเฌอรีนในทันที เสียงซุบซิบดังขึ้นแผ่ว ๆ

เฌอรีนก้มหน้าลงแน่น มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น พลางเอ่ยเสียงสั่น

“ขอโทษค่ะ…รถติดนิดหน่อย”

ลูกคลื่นแค่นหัวเราะหยัน

“ข้ออ้างโง่ ๆ แบบนั้นเก็บไว้ใช้ที่บ้านเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่จะทำตัวตามสบายได้! อยากเข้าชมรมนี้ก็ต้องทำตามกฎ เข้าใจมั้ย!”

เฌอรีนพยักหน้าเงียบ ๆ ใจเต้นแรงอย่างอับอายต่อหน้ารุ่นพี่รุ่นเพื่อนเกือบร้อยคน

เสียงทุ้มต่ำเข้มดังสั่งก้องอีกครั้ง

“งั้นก็ไปวิ่งรอบสนามสิบรอบเลย กูจะจับเวลาเอง ถ้ามึงยังอยากอยู่ที่นี่ก็รีบไป!”

น้ำเสียงเย็นชานั้นตัดบรรยากาศทั้งสนามให้เงียบกริบ

เฌอรีนกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ก่อนจะก้าวออกไปช้า ๆ แล้วออกวิ่งรอบสนามท่ามกลางแววตาหลายคู่ที่จ้องมองบางคู่เต็มไปด้วยความสงสารบางคู่ก็หัวเราะขำขัน

แต่สายตาหนึ่งที่ยังคงจ้องเธอไม่ละไปไหนคือสายตาคมกริบของลูกคลื่น ที่แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่ปิดไม่มิด

เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเฌอรีนเริ่มออกวิ่งรอบสนามหญ้า ทุกสายตายังคงจับจ้องร่างบางในชุดนักศึกษาที่วิ่งไปตามคำสั่งของรุ่นพี่

แดดยามสายสาดแรงจนเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมาทั่วใบหน้าและซอกคอ ผมยาวที่ถูกรวบไว้เริ่มหลุดลุ่ย กระโปรงพลีทสะบัดตามแรงก้าว เธอหอบหายใจแรงขึ้นทุกครั้งที่ฝีเท้ากระแทกพื้น แต่ก็ไม่เอื้อนเอ่ยคำบ่นแม้แต่น้อย

เสียงคนเริ่มซุบซฺบกัน

“โห วิ่งสิบรอบนี่โหดไปปะ”

“แต่พี่คลื่นพูดแล้วใครจะกล้าเถียงวะ”

ลูกคลื่นยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม สายตาคมกริบจับตามองทุกฝีเท้าเหมือนคอยจับผิด เขาไม่พูดอะไร แต่แววตาแข็งกร้าวนั้นกดดันจนเฌอรีนไม่กล้าแม้แต่จะชะลอ

“เฮ้ย…หน้าไม่ดีเลยว่ะ”

เสียงรุ่นน้องกระซิบขึ้น

ฟุบ!

ยังไม่ทันครบหนึ่งรอบเต็มร่างบางก็สะดุดลงไปกับพื้นหญ้า เสียงดังทำให้ทุกคนร้องอุทานแทบพร้อมกัน

“เฮ้ย! เป็นลมเหรอ!”

“น้อง! เป็นอะไรมั้ย!”

รุ่นน้องหลายคนรีบวิ่งเข้าไปหา บางคนตะโกนเรียกรุ่นพี่เวรพยาบาลทันที

ลูกคลื่นที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนามชะงักไปเสี้ยววินาที สายตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนหรี่ลงทันที เขากำมือแน่นแต่ยังคงทำหน้าเฉยชาไม่ยอมขยับทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนเจ็บในอก

เฌอรีนนอนหมดแรงบนพื้นใบหน้าซีดเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เสียงหอบเบาจางจนแทบไม่ได้ยิน

ชิม่อนเป็นคนแรกที่วิ่งไปถึง เขาคุกเข่าลงข้างเธอ รีบตบแก้มเบา ๆ

“เฮ้ยน้อง! ได้ยินพี่มั้ย ใครก็ได้เอาน้ำมาเร็ว”

ผลัก!

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้อุ้มขึ้นเต็มแรง แรงแขนแข็งกร้าวของลูกคลื่นกระแทกใส่จนชิม่อนเซถอยหลังไปสองก้าว ดวงตาคมวาวโรจน์กวาดมองเพื่อนเหมือนคำเตือนเงียบ ๆ

เสียงรอบสนามเงียบลงทันที ทุกคนอึ้งกับการกระทำกะทันหันนั้น

ลูกคลื่นก้มลงช้อนร่างบางขึ้นมาอย่างง่ายดายแขนแข็งแรงอุ้มเธอในท่าอ้อมแขนราวกับเธอเบาหวิวในมือ

ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่แววตาขุ่นเคืองกลับรุนแรงกว่าทุกครั้ง

“กูจะพาไปเอง”

เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ กดดันจนใครก็ไม่กล้าโต้เถียง

เฌอรีนพิงอกเขาอย่างหมดแรง ลมหายใจอ่อนแผ่ว ดวงหน้าซีดจัดจนขัดกับความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้น กลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ และกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากเสื้อช็อปของเขาอบอวลใกล้ปลายจมูก

ลูกคลื่นก้าวฉับ ๆ ออกไปจากสนามหญ้าท่ามกลางสายตาของทุกคน เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น

“โห…พี่คลื่นแม่งเล่นแรงไปหรือเปล่า”

“เมื่อกี้ผลักพี่ม่อนโคตรแรง”

“แต่พี่คลื่นอุ้มน้องไปเองเลยนะเว้ย”

ชิม่อนยืนมองตามหลังเพื่อนสนิท สีหน้าฉายชัดถึงความไม่เข้าใจปนหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากจ้องแผ่นหลังกว้างที่อุ้มหญิงสาวคนนั้นไปด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

ที่ห้องพยาบาลมหาลัย

ไม่นานนักเฌอรีนขยับเปลือกตาอย่างอ่อนแรง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาพร่ามัวมองเพดาน ก่อนหันไปเห็นเงาร่างสูงยืนกอดอกอยู่ใกล้ ๆ

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทันทีที่เธอได้สติ

“ฟื้นแล้วเหรอ…แค่ให้วิ่งรอบเดียวก็เป็นลม มึงนี่แม่งสำออยฉิบหาย”

น้ำเสียงเย็นชากระแทกหัวใจเธอทันที เฌอรีนเม้มปากแน่น หันหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนน้ำตาที่เอ่อคลอ

“ขะ..ขอโทษ ที่ทำให้พี่เดือดร้อน”

“รู้ตัวก็ดี....กูว่ามึงย้ายชมรมเถอะ อย่ามาอยู่ชมรมเดียวกันกับกูเลย เห็นแล้วเสนียดลูกตา ชมรมกีฬาไม่เหมาะกับผู้หญิง”

“ต่อไปจะไม่ทำให้ลำบาก”

“พูดไม่รู้เรื่อง ทำตัวน่ารำคาญชะมัด”

ทันทีที่พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไปทิ้งไวเพียงเฌอรีนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง