บริสุทธิ์

ตอนที่ 6

บริสุทธิ์

รุ่งเช้า

แสงแดดลอดผ้าม่านเข้ามาในโถงบ้าน เสียงนกจากสวนดังแผ่ว ๆ ขณะที่บรรยากาศในบ้านยังเงียบงัน

ประตูสองบานบนชั้นสองเปิดออกเกือบพร้อมกัน

เฌอรีนก้าวออกมาพร้อมหนังสือในมือ ส่วนอีกฝั่งลูกคลื่นเดินออกมาพร้อมเสื้อช็อปพาดบ่า

สายตาทั้งคู่สบกันโดยบังเอิญ เฌอรีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบก้มหน้าหลบ ความทรงจำจากเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัว

ลูกคลื่นหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมกริบวาววูบ ก่อนที่ริมฝีปากจะเอ่ยเสียงต่ำ แข็งกร้าว

“หวังว่าเรื่องเมื่อคืน…มึงจะไม่บอกใครนะ”

น้ำเสียงนั้นเย็นชาเหมือนคำขู่ ไม่ใช่คำขอ เฌอรีนเงยหน้าขึ้นมองเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาเอ่อคลอ แต่เธอเลือกเม้มปากแน่น ตอบเสียงเบาหวิวแทบไม่พ้นริมฝีปาก

“หนู…ไม่บอกใครหรอกค่ะ”

“งั้นก็ดี…หวังว่าจะทำได้ที่ปากพูด เมื่อคืนกูเมาไม่ได้ตั้งใจ ถ้าไม่เมาคงไม่ลดตัวลงไปเอากับมึงหรอก”

“ค่ะ….ไม่ลดตัว ทั้ง ๆ ที่พี่เป็นคนเอาความบริสุทธิ์ของหนูไป”

“ความบริสุทธิ์ของมึงงั้นเหรอ…เท่าไหร่กูจะจ่ายให้ อยากได้อะไรก็จะหามาให้ กูให้ได้ทุกอย่างยกเว้น….ชีวิตกู”

“แค่พี่เลิกมองหนูเป็นคนอื่นก็พอแล้ว”

“แบบนั้นคงจะยาก”

“นั่นน่ะสิ…”

“กินยาคุมด้วยล่ะ เดี๋ยวก็ท้องไม่มีพ่อเหมือนตัวเองหรอก”

คำพูดนั้นหนักราวค้อนทุบลงกลางอก เฌอรีนเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาแดงก่ำ พยายามอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ หลุดออกมา

ลูกคลื่นปรายตามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเย็นชา ก่อนจะสะบัดตัว ก้าวฉับ ๆ ลงบันไดไปอย่างไม่แยแส

ตัดภาพมาที่มหาลัย

โต๊ะหินอ่อนหน้าตึก บริหารธุรกิจ วันนี้นักศึกษากลุ่มใหญ่ ๆ จับจองเต็มหมด เหลือเพียงมุมเล็ก ๆ ที่ เฌอรีนนั่งกอดหนังสือเงียบ ๆ เหม่อมองท้องฟ้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ไม่นานเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังเข้ามาใกล้ ก่อนที่มีนเด็กสาวรูปร่างเล็ก หน้าตาน่ารัก แต่ท่าทางเกร็ง ๆจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า

หญิงสาวกำชายกระโปรงนักศึกษาแน่นเหมือนไม่มั่นใจนัก ก่อนเอ่ยเสียงเบา ๆ

“เอ่อ…คือ…นั่งคนเดียวเหรอ เราขอนั่งด้วยได้มั้ย”

เฌอรีนชะงัก เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เห็นอีกฝ่ายยืนเก้ ๆ กัง ๆ ก็พยักหน้าเบา ๆ

“ได้ค่ะ”

มีนรีบวางกระเป๋าลงแล้วนั่งตรงข้าม แต่ยังคงก้มหน้าลูบสายกระเป๋าเล่นเหมือนประหม่า

“เราชื่อมีนนะ…พึ่งเข้ามาใหม่…ยังไม่ค่อยมีเพื่อนเลย”

เฌอรีนกะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ออกมา

“เราเฌอรีน…เหมือนกันค่ะ เพิ่งเข้า…ก็ยังไม่ค่อยรู้จักใครเหมือนกัน”

แววตาของมีนสว่างขึ้นทันทีเหมือนเจอคนที่เข้าใจ เธอหัวเราะแผ่ว ๆ

“ดีจัง…งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันนะ เวลาไปไหนจะได้ไม่เขิน ๆ คนเดียว”

เฌอรีนพยักหน้าอย่างจริงใจ ความรู้สึกอุ่น ๆ แผ่วผ่านหัวใจเธอเป็นครั้งแรกหลังจากช่วงเวลาที่หนักอึ้ง

“อืม…ได้สิ..เป็นเพื่อนกันนะ”

หลังเลิกคลาสบ่าย

แดดยามเย็นส่องลอดต้นไม้ใหญ่ข้างทางเดิน เฌอรีนกับมีนเดินออกจากคณะบริหารมาด้วยกัน เสียงหัวเราะเบา ๆ ของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้น ต่างคนต่างยังเก้ ๆ กัง ๆ แต่ก็เริ่มคุยกันคล่องกว่าเมื่อตอนเช้า

ระหว่างที่ทั้งสองเดินผ่านลานตึกวิศวะ กลุ่มรุ่นพี่ปีสามก็กำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่องศาชิม่อน และลูกคลื่น

องศาเหลือบตามองทันทีเมื่อเห็นเฌอรีนเดินผ่าน

“เฮ้ย ๆ น้องเฌอรีนใช่ปะวะ น่ารักใช้ได้เลยนะแต่คนข้าง ๆ ก็น่ารักไม่เบา”

องศาหัวเราะพลางสะกิดเพื่อน

“เออวะ มึงว่าไงดีวะองศา กูว่าจีบได้อยู่นะ คนละสไตล์เลย”

จากนั้นก็หันไปทางลูกคลื่นด้วยแววตาล้อเลียน

“หรือว่า…ไอ้คลื่น มึงสนใจมั้ย?”

ลูกคลื่นที่นั่งกอดอกอยู่หันไปปรายตามองเพื่อน เสี้ยววินาทีสายตาเขาสะดุดกับร่างเล็กที่กำลังก้าวผ่านจริง ๆ แต่ใบหน้านิ่งเรียบไม่เผยอะไรออกมา ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำติดหงุดหงิด

“เหลวไหล…”

ชิม่อนหัวเราะคิกทันที

“โห ทำเป็นปากแข็ง หรือว่ามึงสนใจแต่ น้องเฌอรีนวะถึงตอบแบบนี้”

คำพูดยั่วเย้านั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ ลูกคลื่นหันขวับไปทางชิม่อน แววตาคมกริบฉายชัดถึงความไม่พอใจ ริมฝีปากหยักเม้มแน่นก่อนจะพูดเสียงเข้ม

“มึงอย่าพูดชื่อนี้ให้กูได้ยินอีก!”

“โกรธอะไรขนาดนั้น”

ช่วงค่ำ

บรรยากาศในบ้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงแอร์ดังหึ่งเบา ๆ เฌอรีน เดินกลับเข้ามาจากมหาลัย เธอวางกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดตรงไปยังห้องของตัวเอง

ขณะเดินผ่านโถงชั้นสอง สายตาเธอก็สะดุดกับ ประตูห้องของลูกคลื่น ที่เปิดแง้มอยู่เล็กน้อย แสงไฟจากในห้องลอดออกมาสลัว ๆ ทั้งที่ปกติเขาจะปิดทุกครั้ง แถมรถหรูของเขาก็ไม่ได้จอดอยู่หน้าบ้าน

หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความสงสัยคืบคลานเข้ามา หรือว่ามีใครเข้ามาในห้องเขา

มือเล็กผลักประตูเบา ๆ ก้าวเข้าไปข้างในทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของลูกคลื่นยังคงอบอวลอยู่ทั่วห้อง ทุกอย่างสะอาด เรียบร้อย และเป็นระเบียบอย่างคนเจ้าระเบียบ

เฌอรีนกวาดตามองรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับ กรอบรูป บนหัวเตียง กรอบไม้เรียบง่ายแต่ถูกวางไว้เด่นชัดราวกับมีค่า

เธอเดินเข้าไปช้า ๆ มือเล็กสั่นเล็กน้อยก่อนจะหยิบมันขึ้นมา

ภาพถ่ายในกรอบคือ ลูกคลื่นยืนเคียงข้างผู้หญิงคนหนึ่งเธอสวยสดใส รอยยิ้มเต็มไปด้วยความสุข ดวงตาของลูกคลื่นในรูปก็เปล่งประกายอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน

หัวใจเฌอรีนเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนเธอจะพึมพำเสียงเบา ๆ แทบไม่พ้นลมหายใจ

“พี่…คงรักเขามากสินะ”

ลูกคลื่นก้าวเข้ามาในห้องเงียบ ๆ แบบไม่ให้รู้ตัว สายตาเห็นเฌอรีนยืนถือกรอบรูปอยู่ หัวใจที่กำลังรุมเร้าจากเมื่อคืนพลุ่งขึ้นในอกอย่างคนเมาอารมณ์ เขาไม่พูดพร่ำ กระชากกรอบรูปจากมือเธอด้วยความเร็วจนเฌอรีนเผลอหอบ

ก่อนที่เธอจะตั้งตัวได้ มือแกร่งของเขาดึงเธอเข้ามา กระแทกร่างเล็กชิดกำแพงจนเสียงหนังสือกระทบชั้นวางดังกึก ดวงตาคมกริบจ้องมาที่เธออย่างเต็มไปด้วยความโกรธ

“มึงเสือกเข้ามาในห้องกูทำไม!”

เสียงทุ้มกระแทกดังจนคำพูดเป็นเหมือนหมัด

เฌอรีนกลืนน้ำลาย พูดไม่ออก ความกลัวทำให้ลิ้นแข็ง พยายามยกมือขึ้นแตะปาก แต่คำแรกที่ออกมาได้เป็นเสียงสั่น

“หนู…ขอโทษค่ะ เห็นประตูเปิด…นึกว่ามีใครเข้ามา”

ลูกคลื่นขมวดคิ้ว แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิม

“ที่นี่ไม่ใช่ที่มึงจะเข้ามาแล้วทำตามใจ อย่าสะเออะเข้ามาในห้องกูอีก ถ้ามึงกล้ามาอีก กูลากมึงออกไปจากบ้านนี้เอง!”

“หนูไม่ได้ตั้งใจหนิ แล้วอีกอย่างยังไม่ได้ทำอะไรเสียหายเลยนะ”

เฌอรีนพยายามจะอธิบาย แต่เสียงเขายังดังตัดหน้า

“มึงรีบออกไปได้แล้ว ก่อนที่กูจะทนไม่ไหว ไร้มารยาท!”

เขาตะโกนเสียงแตก ปล่อยมือจากเธอเพียงครู่เดียวเหมือนเป็นการขับไล่

เฌอรีนยืนอึ้ง ชาไปทั้งตัว มือสั่นจนกรอบรูปในมือเกือบหล่น เธอก้มหัวต่ำสุด พูดเสียงเบาราวกับกลืนคำพูดลงคอ

“ขะ…ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ขอโทษนะคะ”

คำขอโทษของเธอทำให้ลูกคลื่นกัดฟัน เธอถอยออกจากกำแพงก้าวหนึ่ง รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องด้วยฝีเท้าขาสั่น ประตูลั่นปิดลงหลังเธอแล้วทิ้งให้ความเงียบและกรอบรูปที่ถูกยึดไว้ในมือเขาเป็นเครื่องเตือนใจเรื่อย ๆ