เป็นอะไรมากเปล่า

ตอนที่ 7

เป็นอะไรมากเปล่า

เช้าวันใหม่

แสงแดดลอดผ้าม่านลงบนโต๊ะอาหารลูกคลื่นนั่งกินข้าวเงียบ ๆ สวมเสื้อช็อปพาดไว้บนเก้าอี้ หลังตรง ดวงตาคมก้มมองจานตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังลงมาจากบันไดเฌอรีนปรากฏตัวในชุดนักศึกษา กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ผมถูกรวบเรียบร้อย เธอก้มหน้ากอดกระเป๋าแน่น ตั้งใจจะเดินผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

แต่เสียงทุ้มต่ำเย็นชาก็ดังขึ้นทันที

“มึงอย่าลืมตัวไปหน่อยเลย”

เธอหยุดฝีเท้า หันมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มหน้าลงกว่าเดิม

“หนู…ไม่ได้ลืมตัว”

ลูกคลื่นหัวเราะหยัน ดวงตาคมวาวขึ้น

“ไม่ได้ลืมตัว? มึงก็ดูสภาพตัวเองดิ มึงเป็นใครวะก็แค่เด็กที่เกาะบ้านกูอยู่ กินข้าวกูกิน ใช้เงินแม่กูเลี้ยง จะเดินเหินก็ยังอาศัยหลังคาบ้านนี้ แล้วกล้าคิดว่าตัวเองสำคัญงั้นเหรอ”

“หนู…หนูไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ หนูรู้ดีว่าตัวเองเป็นใคร”

เธอตอบเสียงเบา มือกำกระโปรงแน่น

เขาวางช้อนลงบนจานเสียงดังแล้วโน้มตัวเล็กน้อย สายตาแข็งกร้าว

“ก็หวังว่ามึงจะจำไว้นะ ว่ามึงไม่มีสิทธิ์จะมายุ่มย่ามในชีวิตกู ไม่ต้องเสือก ไม่ต้องทำเป็นใส่ใจ ไม่ต้องพยายามทำตัวดีให้ใครสงสาร เพราะกูไม่เคยเห็นค่ามึงสักนิดเดียว!”

เฌอรีนหายใจขัด ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว แต่ยังฝืนตอบด้วยเสียงสั่น

“ค่ะ…หนูจะไม่ก้าวก่าย หนูจะระวังตัวกว่านี้ ขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยค่ะ”

ลูกคลื่นยกยิ้มมุมปากเย็นชา

“ดี จำไว้ให้ขึ้นใจ อย่าทำให้กูรำคาญใจอีก เพราะกูไม่มีวันมองมึงเกินกว่าเด็กที่แม่กูเก็บมาเลี้ยงหรอก”

“ค่ะ…หนูเข้าใจค่ะ”

เขาหัวเราะหยันอีกครั้ง ก้มลงหยิบช้อนขึ้นมากินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“งั้นก็ดี ไปให้พ้นตากูได้แล้ว มองทีไรก็หงุดหงิด”

เฌอรีนก้มศีรษะต่ำสุด สูดหายใจกลั้นสะอื้นเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ

“จะไปเดี๋ยวนี้”

ช่วงบ่าย

สนามบาสกลางมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยเสียงเชียร์และเสียงรองเท้ายางกระทบพื้นดัง รุ่นพี่ปีสามหลายคนกำลังลงแข่งเกมกระชับมิตร บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

บนอัฒจันทร์เล็ก ๆ ริมสนามเฌอรีนกับมีนนั่งอยู่ด้วยกัน ทั้งสองต่างส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ เวลาเพื่อน ๆ ข้างสนามส่งเสียงเชียร์ดังก้อง

ลูกบอลถูกส่งต่อกันอย่างรวดเร็ว จังหวะหนึ่งพี่นักบาสคนหนึ่งเผลอแรงมือเกินไป บอลพุ่งหลุดออกนอกสนาม

ปั่ก!

ก่อนจะโดนเข้าที่ศีรษะเฌอรีนเต็ม ๆ

“โอ๊ย!”

เฌอรีนร้องออกมาเบา ๆ มือกุมขมับทันที มีนตกใจรีบหันมาดู

“เฌอรีน! เป็นไงบ้าง เจ็บมั้ย?”

เสียงโกลาหลเล็ก ๆ ดังขึ้น รุ่นพี่หลายคนที่อยู่ในสนามหันมามองทันที

พี่นักบาสคนนั้ รีบวิ่งตรงเข้ามาที่ข้างสนามทันที ใบหน้าหล่อเหล่าฉายชัดถึงความตกใจ

“น้อง! ขอโทษจริง ๆ พี่ไม่ทันมองเลย…เจ็บมากมั้ยครับ?”

เฌอรีนส่ายหัวเบา ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อยเอง”

น้ำเสียงยังอ่อนโยนแม้จะเจ็บจริง ๆ

ชายหนุ่มพี่คนนั้นย่อตัวลงมาระดับเดียวกับเธอ ใบหน้าใกล้มากพอให้เห็นชัดว่าแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“แน่ใจนะครับ? ถ้าเจ็บตรงไหนบอกพี่เลย พี่จะพาไปห้องพยาบาลก็ได้”

หญิงสาวก้มหน้าหลบเล็กน้อย พูดเสียงเบา

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ…หนูไม่เป็นอะไร”

อีกมุมหนึ่งของสนามบาสลูกคลื่นยืนกอดอกอยู่กับกลุ่มเพื่อน ใบหน้าหล่อคมเรียบนิ่งเหมือนจะไม่สนใจอะไร แต่สายตาคมก็เหลือบไปยังมุมนั้นอยู่เนือง ๆ

องศาเห็นเข้าพอดีเลยใช้ข้อศอกสะกิด

“ไอ้คลื่น มึงดูดิ…ไอ้ลีโอมันไปคุยกับน้องเฌอรีนว่ะ แถมดูเหมือนจะห่วงน้องใหญ่เลยนะ”

“กูว่าไม่ใช่แค่ห่วงแล้วนะเว้ย มึงดูสายตามันดิ เหมือนจะจีบชัด ๆ”

ชิม่อนพูดเสริม

ลูกคลื่นหันไปมองเต็ม ๆ อยู่ชั่ววูบ เห็นภาพลีโอย่อตัวลงคุยกับเฌอรีนอย่างอ่อนโยน แววตาเขาวูบขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาทีถัดมาก็เบือนหน้าหนี

“เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกับกู”

เสียงทุ้มต่ำของลูกคลื่นดังขึ้นเรียบเย็นเหมือนไม่สะทกสะท้านอะไร

องศากับซอนหันมามองหน้ากัน ยกยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนจับพิรุธได้

“เหรอวะ? พูดซะห้วนเชียว น้องเป็นคู่หมั้นมึงไม่ใช่ไง”

“หน้ามันกูยังไม่อยากมอง ใครจะยุ่งกับมันก็เชิญ”

“โห่....มึงนี่นะ ลงแข่งกับมันสักตาเปล่า โชว์สาวหน่อย”

“ไร้สาระ กูง่วงจะตายห่าอยู่แล้วเอาแรงที่ไหนไปแข่ง”

ลูกคลื่นตอบแบบขอไปที

“เถอะน่า”

“ไม่เอา”

“ตามใจ วันนี้มีหวังกูแพ้พนันอีกแล้ว”

องศาพูดแบบเอือมระอา

ลูกคลื่นเลิกสนใจเพื่อน หย่อนตัวลงนั่งพิงกำแพงริมสนามอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางขี้เกียจเต็มที่ แขนสองข้างกอดอก หลับตาเอนหัวพิงกำแพงเหมือนคนไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

หลังเกมบาสจบ เสียงเฮจากทีมตรงข้ามยังคงดังสะท้อนในสนาม ฝั่งเพื่อนลูกคลื่นพากันเดินออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด โดยเฉพาะองศาที่บ่นไม่หยุด

“โธ่เอ๊ย! ก็เพราะมึงไม่ลงแข่งนี่แหละไอ้คลื่น กูถึงแพ้พนันอีกแล้ว!”

องศาสะบัดผ้าเช็ดหน้าพาดบ่า เดินไปบ่นไป

“เห็นมั้ย ไอ้ลีโอมันหัวเราะเยาะกูอีกแล้ว แม่งยิ้มกวนตีนใส่ด้วยนะเว้ย”

ชิม่อนก็พยักหน้าสมทบ

“จริง กูว่าถ้ามึงลงไปอย่างน้อยก็ได้เบรกมันบ้างอ่ะ ไม่ใช่ปล่อยมันโชว์เก๋าอยู่คนเดียว”

ลูกคลื่นเดินกอดอกอยู่ริมฟุตบาท ขายาวก้าวช้า ๆ เหมือนไม่รีบร้อน ใบหน้านิ่งเฉย ไม่สะทกสะท้านกับเสียงบ่นรอบตัวสักนิด

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกะกูด้วย กูไม่ได้พนันกับพวกมึงสักหน่อย”

องศาหันขวับมามองทันที

“อ้าวเฮ้ย มึงพูดแบบนี้ได้ไงวะ เพื่อนกันนะโว้ย!”

ลูกคลื่นหาวเบา ๆ อย่างจงใจ

“ก็บอกแล้วไง กูง่วง จะเอาแรงที่ไหนไปแข่งให้ใครดู”

“ไอ้สัสเอ๊ย…ทีอย่างนี้แหละไม่เอาอะไรสักอย่าง”

องศาถอนหายใจแบบโมโหปนเหนื่อย

ลูกคลื่นแค่นยิ้มมุมปากหยัน ๆ

“แล้วแต่พวกมึงจะคิดเหอะ กูไม่เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว คืนนี้เดี๋ยวเลี้ยงเหล้าแก้เซ็งให้แล้วกัน”

เสียงบ่นขององศายังดังต่อเนื่องระหว่างที่เดินบนฟุตบาท

แต่ลูกคลื่นกลับไม่ได้ฟังเต็มหู เขาก้าวไปเงียบ ๆ มือกอดอก ท่าทีเฉื่อยชาเหมือนทุกอย่างรอบตัวไม่เกี่ยวกับเขา

จนกระทั่งหางตาคมกริบเหลือบไปเห็นเงาสามเงาที่อีกฝั่งถนนลีโอยืนอยู่ตรงมุมตึกกับ เฌอรีนและมีน

ลีโอกำลังยืนคุยอะไรบางอย่างกับเฌอรีน สีหน้าสดใส ยิ้มกว้างแบบผู้ชายที่อยากเอาใจ ส่วนเฌอรีนแม้จะยังเกรงใจ แต่ก็ยกมือไหว้ตอบอย่างสุภาพ แถมมีนก็หัวเราะคิก ๆ ข้าง ๆ

ภาพนั้นทำให้หัวใจของลูกคลื่นกระตุกวูบ ริมฝีปากเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว ก้าวเท้าชะลอจนซอนต้องหันมามอง

องศาจับพิรุธได้ทันที เลยยกคิ้วแซว

“อ้าว ๆ…ทำไมจู่ ๆ ถึงมองไปทางนั้นวะไอ้คลื่น? หรือว่ากำลังสนใจอะไรอยู่?”

ลูกคลื่นสะบัดหน้าหนีทันควัน สีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาขุ่น

“กูบอกแล้วไง เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกับกู”

องศาหัวเราะหึ ๆ เบา ๆ

“เออวะ ไม่เกี่ยว…แต่สายตามึงมันเผลอไปเองสินะ”

ลูกคลื่นไม่ตอบอะไร เดินล้วงกระเป๋ากางเกงต่อเหมือนไม่ได้ยิน แต่ฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากำแน่นจนสั่นเล็กน้อย

“น้องเฌอรีน…วันนี้พี่ทำพลาดไปจริง ๆ เรื่องลูกบาส พี่เกือบทำให้น้องเจ็บ ขอโทษอีกทีนะครับ”

เฌอรีนรีบส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรมาก”

ลีโอหัวเราะเบา ๆ พลางชี้ไปที่รถเก๋งสีเข้มที่จอดอยู่ไม่ไกล

“เอาแบบนี้ดีกว่า ให้พี่ไปส่งที่บ้านเถอะ ถือว่าเป็นการขอโทษ อย่างน้อยจะได้แน่ใจว่าน้องไม่เป็นอะไรจริง ๆ”

มีนหันไปสะกิดเพื่อนเบา ๆ

“ไปสิ ๆ รถพี่เขาดูสะอาด ปลอดภัยด้วย”

เฌอรีนลังเล ใบหน้าฉายแววเกรงใจ

“เอ่อ…มันจะรบกวนพี่เกินไปหรือเปล่าคะ”

“ไม่รบกวนเลยครับพี่เต็มใจ....”

สุดท้ายเฌอรีนก็พยักหน้ารับเบา ๆ

“งั้น…ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ลีโอรีบเปิดประตูรถให้อย่างสุภาพ ก่อนจะหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง บรรยากาศตรงนั้นดูผ่อนคลายและอบอุ่นจนมีนแอบยิ้มกว้างไปด้วย