ธาตุแท้

ตอนที่ 8

ธาตุแท้

เสียงเครื่องยนต์ของรถลีโอค่อย ๆ ขับออกไปจากหน้าบ้าน

เฌอรีนก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าติดเกรงใจ เธอหันไปโค้งเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้าน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในโถง ร่างสูงในชุดช็อปก็ยืนกอดอกพิงเสาอยู่แล้วลูกคลื่นสายตาคมกริบจ้องร่างเล็กเหมือนรออยู่ก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำกระแทกออกมาอย่างจงใจ

“ระริกระรี้เชียวนะ…มึงนี่คงคันมากสินะ ถึงได้ยิ้มให้ผู้ชายคนนั้นเต็มปากเต็มคำ”

เฌอรีนชะงักไปทั้งตัว ใจหวิวทันที รีบก้มหน้าพูดเสียงแผ่ว

“ไม่ใช่นะคะ หนูแค่…เขามาส่งเพราะเกรงใจเรื่องตอนบ่าย”

ลูกคลื่นหัวเราะหยัน เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมวาวโรจน์

“ทำตัวเรียบร้อยต่อหน้าคนอื่นมาตั้งนาน…ในที่สุดธาตุแท้ก็โผล่มาแล้วสิ ยิ้มหวานนักหนาเวลามีผู้ชายเข้าหา มึงคงรอจังหวะแบบนี้ใช่มั้ย?”

“ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่ได้…คิดแบบนั้นจริง ๆ นะ”

เธอส่ายหน้ารัว ๆ เสียงสั่นเครือ

“แม่กูนี่ก็จริง ๆ นะ…”

เสียงทุ้มต่ำลากยาว กดข่มทุกถ้อยคำ

“แค่มองคนยังมองไม่ออกเลย ว่ามึงเป็นยังไงกันแน่”

เฌอรีนตัวแข็งทื่อทันที ดวงตาไหววูบเหมือนถูกตบกลางใจ

ลูกคลื่นยกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจิกกัดซ้ำอย่างโหดร้าย

“ระวังหน่อยล่ะ…อย่าให้ท้องไม่มีพ่อขึ้นมาจริง ๆ ก็แล้วกัน”

คำพูดนั้นกรีดลึกเหมือนมีดลงตรงกลางอก เฌอรีนกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด น้ำตารื้นเต็มสองตา แต่ยังพยายามยกมือไหว้เล็กน้อย

“.......”

“น่ารังเกียจสิ้นดี”

ลูกคลื่นแค่นหัวเราะสั้น ๆ ก่อนสะบัดหน้า หมุนตัวก้าวขึ้นบันไดไปอย่างไม่แยแส ปล่อยให้เสียงฝีเท้าดังก้องหายไปทีละขั้น

รุ่งเช้า

แสงแดดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องอาหารขนาดใหญ่เฌอรีนนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะเงียบ ๆ ใช้ช้อนตักข้าวอย่างระมัดระวัง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ไม่นานประตูห้องอาหารเปิดออก

ลูกคลื่นก้าวเข้ามาในชุดช็อปเรียบร้อย แผ่นหลังกว้างตรงไปยังเก้าอี้ของตัวเอง แม่บ้านรีบกุลีกุจอเข้ามายกถาดอาหารเช้ามาวางตรงหน้า

เมื่อเขาทรุดตัวลงนั่ง สายตาคมกวาดไปเห็นเฌอรีนที่กำลังก้มหน้าก้มตากินเงียบ ๆ

คิ้วเข้มขมวดทันที ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด

“แดกไม่ลงแล้ว…มึงไปไกล ๆ กูหน่อยสิ เห็นหน้าแล้วข้าวแทบติดคอ”

เฌอรีนชะงักช้อนในมือสั่นจนกระทบจานเบา ๆ เธอเงยหน้าขึ้นชั่วครู่ ดวงตาสั่นระริก ก่อนจะรีบก้มหน้าลงเหมือนเดิม พูดเสียงเบาหวิวแทบไม่พ้นริมฝีปาก

“ขอโทษ…งั้นจะไปนั่งที่อื่น”

หญิงสาวรีบวางช้อนลง ยกแก้วน้ำขึ้นแต่แทบกลืนไม่ลง ลุกขึ้นกอดจานของตัวเอง เดินหลบออกไปอีกมุมโต๊ะอย่างเงียบเชียบ

ลูกคลื่นปรายตามองตาม ดวงตาคมเย็นเยียบ เขายกช้อนตักข้าวเข้าปาก แต่รสชาติกลับจืดชืดเหมือนกระดาษ ทว่าเขายังฝืนทำหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไร

ตัดภาพมาที่มหาลัย

บรรยากาศภายใต้โดมกีฬาขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์จากเหล่ารุ่นพี่และน้องปีหนึ่งที่เข้ามาร่วมกิจกรรมชมรมกีฬา วันนี้จัดรับน้องอย่างเป็นกันเอง มีทั้งเกมละลายพฤติกรรม วิ่งวิบาก และกิจกรรมทีมเวิร์กต่าง ๆ

เสียงโห่ฮาของกิจกรรมยังคงดังไปทั่วโดม รุ่นพี่ปีสามถูกเรียกให้มายืนเรียงแถวหน้าสนาม แล้วรุ่นน้องปีหนึ่งก็ทยอยเดินออกมาเพื่อสุ่มจับคู่

“โอเคนะน้อง ๆ ต่อไปก็จะเป็นการสุ่มคู่พี่เลี้ยงกับน้องในชมรมกีฬา เพื่อให้รู้จักกันมากขึ้นนะจ๊ะ!”

รุ่นพี่พิธีกรพูดเสียงดังผ่านไมค์

เสียงเชียร์ดังลั่นไปทั่ว โถงโดมคึกคักขึ้นทันที

เฌอรีนเดินก้มหน้าออกมาจากกลุ่มมีมีนคอยดันหลังเบา ๆ

“ไปสิ ๆ อย่ากลัว”

หัวใจเธอเต้นแรง ขณะก้าวไปหยิบกระดาษจากกล่องสุ่ม ชื่อที่เขียนอยู่บนนั้นทำให้เธอเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา

“น้องเฌอรีน…ได้คู่กับพี่ลูกคลื่น ปีสามวิศวะ!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที หลายคนโห่แซวกันสนุกสนาน

ลูกคลื่นที่ยืนกอดอกอยู่ปลายแถว คิ้วเข้มขมวดแน่นทันที แต่ก็เดินก้าวออกมาช้า ๆ มายืนข้างเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังเงาเล็ก ๆ ของเธอจนแทบมิด

เมื่อยืนเรียงกันเป็นคู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคัก แต่คู่ของเขากลับเงียบสนิทมีเพียงเสียงหัวใจของเฌอรีนที่เต้นดังในอกตัวเอง

เธอก้มหน้า พูดเสียงเบาแทบไม่พ้นลมหายใจ

“ขอโทษนะคะ…ที่ต้องได้คู่กับพี่”

“มึงพูดเป็นแต่คำว่าขอโทษรึไง น่ารำคาญฉิบหาย วันซวยอะไรของกูว่ะเนี่ย”

ลูกคลื่นปรายตามองลงมา สายตาคมกริบเย็นชา ยืนกอดอกอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้คนรอบ ๆ มองคู่ของพวกเขาด้วยรอยยิ้มแซว ๆ

ไม่นานเสียงรุ่นพี่พิธีกรดังขึ้นในโดมกีฬา

“ต่อไปจะเป็นเกมหูกระต่าย กติกาง่าย ๆ คู่ไหนส่งลูกโป่งด้วยหน้าผากไปถึงเส้นชัยก่อนถือว่าชนะ ห้ามใช้มือเด็ดขาด!”

เสียงฮือฮาและเสียงหัวเราะดังทั่วโดมทันที

เฌอรีนก้มหน้าหลบตาคนรอบ ๆ มือบีบชายเสื้อตัวเองแน่นเมื่อถูกผลักให้มายืนประจันหน้ากับ ลูกคลื่น ร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาในชุดช็อปที่ยืนกอดอกเหมือนไม่สนอะไรเลย

“เอาล่ะ ๆ คู่พี่ลูกคลื่นกับน้องเฌอรีน เตรียมตัวให้ดีนะ!”

รุ่นพี่ส่งลูกโป่งกลมโตสีชมพูมาให้ ลูกคลื่นเหลือบตามองของในมือ ก่อนปรายตามองเธอด้วยแววตาเย็นชา ริมฝีปากเอ่ยเบา ๆ แต่กัดใจจนเจ็บ

“อย่าเผลอทำแตกก็แล้วกัน…มึงน่ะ”

เฌอรีนเงยหน้าขึ้นนิดเดียว พูดเสียงเบาหวิว

“ค่ะ…หนูจะระวังแล้วกัน”

ปี๊ด!

เมื่อเสียงนกหวีดดัง ลูกโป่งถูกหนีบด้วยหน้าผากของทั้งสองคน ร่างเล็กต้องแหงนหน้าขึ้นใกล้มากจนแก้มแทบจะชิดกับเขา ลมหายใจอุ่นของชายหนุ่มแทบระอุอยู่ตรงปลายจมูกเธอ

เสียงเชียร์รอบข้างดังลั่น

“ว้าววว ใกล้กันเข้าไปอีก ๆๆ!”

“คู่พี่คลื่นกับน้องเฌอรีนแม่งโคตรลุ้น!”

เฌอรีนหน้าแดงจัด หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา แต่ยังพยายามก้าวเท้าช้า ๆ ให้ลูกโป่งไม่ร่วง

ลูกคลื่นทำสีหน้านิ่งเรียบ แต่คิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมเธอ เขาเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร เพียงก้าวเดินเร็วขึ้นอย่างจงใจ ทำให้เธอเซตามเกือบล้ม

“อะ…ระวังค่ะ!”

เธออุทานเสียงสั่น รีบยันตัวไว้ ลูกโป่งสั่นไหวเกือบหล่น

เฌอรีนหน้าแดงจัดแก้มร้อนผ่าว มือบีบชายเสื้อแน่นพยายามประคองตัวเองให้ไม่ล้ม

“ระ…ระวังนะคะ”

เสียงเธอสั่นจนแทบไม่เป็นคำ

ลูกคลื่นตั้งใจจะเมิน ไม่มอง ไม่สน แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดจังหวะ ยิ่งสายตาเธอสั่นระริกพร้อมความใสซื่อ มันยิ่งทำให้เขาสูดหายใจลึกเหมือนจะควบคุมอารมณ์ตัวเอง

ตึกตัก… ตึกตัก…

จู่ ๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แทรกเข้ามาในอก ความใกล้ชิดที่ไม่เคยยอมรับทำให้คุมมือไม่อยู่ เขาเผลอยกศีรษะกระแทกแรงเกินไป

ปัง!

ลูกโป่งแตกดังสนั่นกลางสนาม

“ว๊ายยยย!”

“โห่... ทำแตกเฉยเลย!”

เสียงเพื่อน ๆ รุ่นพี่รุ่นน้องแซวกันระงม บ้างก็หัวเราะ บ้างก็โห่แซวคู่ของพวกเขา

เฌอรีนสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้า แก้มแดงจัดจนร้อนวูบวาบ เธอกระซิบเสียงเบา

“ขะ…ขอโทษค่ะ หนูอาจจะก้าวไม่ดี”

ลูกคลื่นขมวดคิ้วแน่นทันที รู้สึกถึงความวูบวาบในอกที่ไม่ควรเกิดขึ้น เขาจึงแสยะยิ้มเย็นกลบเกลื่อน

“ไม่น่าจับคู่กับมึงเลย”

เขาพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากแถว ราวกับพยายามหนีจากความรู้สึกที่กำลังสั่นคลอนในใจตัวเอง