มหาลัยวันแรก

ตอนที่ 2

มหาลัยวันแรก

รุ่งเช้า

แสงแดดอุ่นส่องลอดหน้าต่างกระจกสูงเข้ามาในห้องโถง บ้านทั้งหลังเงียบสงบ มีเพียงเสียงนาฬิกาโบราณที่ดังติ๊กต่อกกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นจากโต๊ะอาหาร

ประตูห้องชั้นบนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ลูกคลื่นจะก้าวลงบันได

ร่างสูงสง่าในชุดช็อปมหาลัยสีกรมเข้มทับเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด ด้านบนอกมีปักตราสัญลักษณ์คณะวิศวกรรมเขาสวมกางเกงยีนส์เข้มดู

แม่ที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารเงยหน้าขึ้นเห็นเข้าก็เอ่ยทักทันที

“จะไปแล้วเหรอลูก รอน้องก่อนสิ”

“ให้เธอไปเองเถอะ”

“นั่นไงน้องลงมาแล้ว ไหน ๆ ลูกก็ขับรถไปอยู่แล้ว ให้น้องติดรถไปด้วยจะเป็นอะไรไป”

เฌอรีนเดินลงมาในชุดนักศึกษาสะอาดเรียบร้อยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นพับอย่างเรียบ กระโปรงพลีทยาวเหนือเข่าเล็กน้อยสะพายกระเป๋าเป้สีดำไว้ข้างหนึ่ง ใบหน้าแต่งเติมเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย

แม่รีบเอ่ยเสียงอบอุ่น

“ไปด้วยกันเถอะลูก รถคันเดียวก็ถึงพร้อมกัน จะได้ไม่เปลือง”

เฌอรีนยิ้มบาง ๆ อย่างเก้อเขิน เอ่ยเบาแทบไม่พ้นริมฝีปาก

“ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า หนูไปเองก็ได้…”

“นั่นไง เธอบอกแล้วว่าจะไปเอง งั้นผมขอตัวนะครับ”

“เดี๋ยว...รับน้องไปด้วย ตอนบ่ายแม่จะกลับต่างประเทศแล้ว ยังไงก็ฝากน้องด้วยแล้วกัน”

ลูกคลื่นหยุดชะงัก เสี้ยววินาทีนั้นกรามแกร่งขบแน่น แววตาคมวาวตวัดไปทางหญิงสาวที่ยืนก้มหน้างุดอยู่ไม่ไกล ริมฝีปากหยักขยับพูดเสียงต่ำ แฝงความหงุดหงิด

“จะไปด้วยก็…ตามมา”

สิ้นคำเขาก็หมุนตัวเดินนำออกไป ไม่เหลือบแลแม้แต่นิดเดียว

เฌอรีนก้มหน้ามองพื้น หัวใจสั่นไหวกับน้ำเสียงเย็นชานั้น แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ หญิงสาวกำสายสะพายกระเป๋าแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวตามหลังเขาออกไปอย่างเงียบ ๆ

เสียงเครื่องยนต์รถหรูคำรามต่ำ ๆ ขณะลูกคลื่นขับรถหรูออกมาจากบ้านได้ไม่นาน ภายในรถเงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของทั้งคู่

เฌอรีนนั่งก้มหน้า มือเล็กกำสายกระเป๋าแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองคนขับ ความอึดอัดทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก

ทันใดนั้นลูกคลื่นก็กระแทกเบรกจอดรถเข้าข้างทางอย่างแรง เสียงยางเสียดถนนดังเอี๊ยด ร่างของเฌอรีนสะดุ้งเฮือก หันไปมองเขาด้วยดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม

“ลงไป”

เสียงทุ้มต่ำแข็งกระด้างดังขึ้น

“หา…พี่หมายความว่าไงคะ?”

น้ำเสียงเธอสั่น แต่ยังพยายามข่มไว้

ลูกคลื่นตวัดตามองเธอ แววตาคมกริบฉายแววเย็นชา ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยหนักแน่น

“กูบอกให้มึงลงจากรถไง! กูไม่ได้อยากมีมึงนั่งข้าง ๆ ตั้งแต่แรก จะไปไหนก็ไปเองเถอะ อย่ามาเกาะกูให้รำคาญ! ที่รับขึ้นมาเพราะขี้เกียจฟังแม่กูบ่นเท่านั้นเอง”

เฌอรีนเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้า แต่ไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

หญิงสาวค่อย ๆ ปลดเข็มขัดนิรภัย มือสั่นเล็กน้อยก่อนผลักประตูลงไปยืนริมถนนเงียบ ๆ

ณ มหาลัย

บรรยากาศยามสายในลานใต้ตึกวิศวะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและหัวเราะจากกลุ่มนักศึกษา โต๊ะหินอ่อนยาวใต้ร่มไม้เป็นที่นั่งรวมกลุ่มของพวกรุ่นพี่ ปีสามที่กำลังนั่งคุยกันเสียงอึกทึก

ท่ามกลางนั้น ลูกคลื่นนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือแก้วน้ำเย็น สายตานิ่งขรึม ไม่ได้พูดมากเหมือนเพื่อนคนอื่น แต่กลับกลายเป็นศูนย์กลางของสายตาโดยไม่ต้องทำอะไรเลย

รุ่นน้องปีหนึ่งกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไป พากันหันมองและกระซิบกระซาบกันเบา ๆ

“นั่นพี่คลื่นใช่ปะ หล่อฉิบหายเลยอะ”

“ตัวจริงโคตรเท่ ขนาดนั่งเฉย ๆ ยังมีออร่า”

เสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลังไปแต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะเหลือบแล

ขณะที่เพื่อน ๆ ของลูกคลื่นยังคุยกันอยู่ชิม่อนเพื่อนสนิทก็เหลือบสายตาออกไปทางถนนด้านหน้าตึก พลันเหมือนบางอย่างดึงดูดสายตาให้หยุดนิ่ง

ร่างบางในชุดนักศึกษาขาวสะอาดเดินผ่านเข้ามา

เฌอรีนเธอสวมกระโปรงพลีทเข้ารูปที่แกว่งไหวตามแรงก้าว เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดพอดีตัวกับผมยาวที่ถูกรวบหางม้าหลวม ๆ เผยลำคอระหงและผิวขาวเนียนละเอียด

ชิม่อนถึงกับชะงัก สายตาตรึงอยู่กับความเรียบง่ายแต่สะกดใจนั้น ก่อนริมฝีปากจะเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันคิด

“โห…คนนั้นแม่งสวยฉิบหาย”

ชิม่อนพึมพำพลางยักคิ้วให้เพื่อน ก่อนจะลุกจากเก้าอี้อย่างไม่รีรอ

“เฮ้ย ๆ มึงจะไปไหนวะชิม่อน”

เพื่อนอีกคนชื่อองศาแซว แต่เจ้าตัวกลับหัวเราะร่วน เดินตรงไปยังเฌอรีนที่เพิ่งก้าวผ่านหน้าตึก

เฌอรีนหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงในชุดช็อปเดินเข้ามาขวางตรงหน้า ใบหน้าเปื้อนยิ้มและแววตาเจ้าเล่ห์ของชิม่อนทำให้บรรยากาศดูเป็นกันเองมากกว่าอึดอัด

“สวัสดีครับน้อง ปีหนึ่งใช่ปะ?”

เขาเอ่ยทักเสียงสดใส

เฌอรีนพยักหน้าเบา ๆ

“ค่ะ…มีอะไรรึเปล่าคะ”

เสียงเธออ่อนนุ่ม แต่ยังคงก้มหน้าเล็กน้อยอย่างเกรงใจ

ชิม่อนยิ้มกว้างทันที

“พี่อยู่ปีสามชื่อชิม่อนนะครับ เห็นน้องเดินผ่านเลยอยากรู้จัก ขอไอจีหน่อยได้มั้ยครับ?”

น้ำเสียงเจือความจริงใจปนขี้เล่นทำให้เพื่อน ๆ ที่นั่งโต๊ะหินอ่อนส่งเสียงโห่แซวกันเบา ๆ รวมถึงบางสายตาที่แอบลุ้น

ที่โต๊ะนั้นเองลูกคลื่นยังคงนั่งนิ่ง สายตาคมหันไปมองภาพตรงหน้าเพียงชั่ววินาทีเดียว ดวงตาที่มักจะเรียบเฉยกลับฉายแววบางอย่างวูบหนึ่งทั้งขุ่นเคือง ทั้งหงุดหงิดก่อนที่เขาจะเสหลบ สะบัดน้ำแข็งในแก้วเล่นราวกับไม่สนใจอะไรเลย

เฌอรีนชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำขอของชิม่อน แววตาเธอสับสนอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ

“ค่ะ…ก็ได้”

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เปิดหน้าจอแล้วเลื่อนนิ้วส่งชื่อIGของตัวเองให้ ชิม่อนรับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบคุณนะครับน้อง สัญญาเลยว่าจะไม่กวนมาก…แค่ทักไปบ้างก็พอ”

เขาพูดเสียงติดขี้เล่น พลางยกนิ้วโป้งให้ ก่อนจะหันกลับไปหาเพื่อน ๆ ที่กำลังนั่งโห่แซวอยู่

เสียงเฮฮาดังขึ้นรอบโต๊ะ แต่ท่ามกลางความครึกครื้นนั้นลูกคลื่นนั่งนิ่งสายตาคมกริบจ้องไปที่โทรศัพท์ในมือเพื่อนสนิท ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง เขาไม่ได้พูดอะไรทว่ามือที่วางบนโต๊ะกลับกำแก้วน้ำจนข้อขาวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“เฮ้ยไอ้ม่อน มึงนี่จริง ๆ ได้รึเปล่าว่ะ”

ทันที่ที่ชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาเพื่อนสนิทอย่างองสาก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที

“จะเหลือเหรอ คนอะไรแม่งน่ารักฉิบหาย”

เสียงหัวเราะครึกครื้นดังขึ้นรอบโต๊ะ ทุกคนต่างพากันล้อเลียนและแซวสนุกสนาน

ปัง!

เสียงแก้วน้ำกระแทกลงบนโต๊ะดังสนั่นจนวงสนทนาชะงักทันที สายตาทุกคู่หันไปทางต้นเสียง เห็นลูกคลื่นวางแก้วลงแรงจนหยดน้ำกระเซ็น ก่อนที่เขาจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

ใบหน้าคมเข้มเรียบนิ่ง แต่แววตาที่วาวโรจน์เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เขาไม่พูดอะไรสักคำ เพียงหมุนตัวเดินออกไปอย่างหงุดหงิดทิ้งบรรยากาศตึงเครียดไว้กลางวง

เพื่อน ๆ มองหน้ากันอย่างงุนงง เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้น

“อะไรวะ อยู่ ๆ ก็โมโห?”

“หรือมันหงุดหงิดเรื่องอื่น?”

“ไอ้คลื่นนี่แม่ง…นิสัยเดายากฉิบหาย”

ลมยามบ่ายพัดผ่านโถงทางเดินด้านข้างตึกวิศวะ เงาของต้นไม้ทอดยาวบนพื้นปูนร้อนระอุ ลูกคลื่นยืนพิงกำแพงเงียบ ๆ ในมุมที่ไม่มีใครเข้ามารบกวน มือหนึ่งเสียบกระเป๋า อีกมือคีบบุหรี่ปล่อยควันสีขาวออกมาช้า ๆ

ดวงตาคมกริบทอดมองไปไกล แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพซ้ำ ๆ ของเอวาคนรักเก่า รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะและความทรงจำทั้งหมดที่ครั้งหนึ่งเคยมีความหมาย ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งเจ็บก็ยิ่งโกรธ

ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น สูดควันเข้าปอดลึกก่อนพ่นออกมาแรง ๆ ความขมปร่าของควันบุหรี่แทบไม่ช่วยกลบความขมในใจแม้แต่น้อย

“เอวา…”

เขาพึมพำชื่อในใจ ความรู้สึกถูกหักหลังยังคงฝังแน่นเหมือนบาดแผลที่ไม่ยอมสมาน

และทุกครั้งที่สายตาเผลอไปเห็นเฌอรีนเด็กผู้หญิงใสซื่อที่แม่ยกเข้ามาในบ้าน ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ยิ่งปะทุขึ้น เขามองเธอเป็นตัวแทนของความโชคดีที่ไม่ควรได้ ความแตกต่างที่กรีดแผลในใจเขาให้ลึกลงไปอีก