อย่ายุ่งกับเธอ

ตอนที่ 4

อย่ายุ่งกับเธอ

ช่วงเย็น

ร้านเหล้าริมคลองไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยคึกคักด้วยเสียงดนตรีสดเบา ๆ และเสียงหัวเราะของนักศึกษา โต๊ะไม้กลมตรงมุมร้านมีแก้วเบียร์วางเรียงอยู่หลายใบ

ลูกคลื่นนั่งพิงเก้าอี้ชุดช็อปถูกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ด้านหลัง เขายกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตาคมมองไปยังฟองเบียร์โดยไม่พูดอะไร

ฝั่งตรงข้ามชิม่อนกำลังนั่งเอนหลัง มือควงโทรศัพท์เล่น แต่สีหน้าก็ยังดูแข็ง ๆ ตั้งแต่เหตุการณ์ตอนเช้า ส่วนองศาคอยรินเบียร์ให้เพื่อน ๆ พร้อมทำหน้าที่เป็นตัวกลางไม่ให้บรรยากาศตึงเกินไป

เงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ลูกคลื่นจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาไม่สบใคร

“เรื่องเมื่อเช้า…กูอาจทำแรงไปหน่อย ขอโทษว่ะ ชิม่อน”

ชิม่อนชะงักไปนิด มองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาไม่เชื่อหู

“ไอ้คลื่น มึงนี่พูดคำว่าขอโทษเป็นด้วยเหรอวะ”

องศาหัวเราะเบา ๆ ยกแก้วขึ้นชน

“โห ของหายากว่ะ จดไว้เลย วันพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก”

“กูถามจริง ๆ ไอ้คลื่น…ทำไมมึงต้องทำแรงกับน้องขนาดนั้นวะ ให้วิ่งรอบสนามปกติมึงไม่เคยให้ใครทำแบบนั้นนะ”

บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะลูกคลื่ ก้มมองฟองเบียร์ในแก้ว สายตาคมฉายแวววูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

“กูแค่ไม่ชอบ…เห็นหน้าแล้วมันขัดหูขัดตา”

องศาเลิกคิ้ว

“ไม่ชอบ แต่ถึงขั้นเกือบทำให้เขาเป็นลมตายคาสนาม มึงว่ามันเกินไปมั้ย”

ลูกคลื่นไม่ตอบ หันไปทางชิม่อนที่นั่งฟังเงียบมาตลอด ดวงตาคมสบกับเพื่อนสนิทโดยตรง ริมฝีปากหยักเม้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงจริงจัง

“ม่อน…กูไม่สนว่าใครจะคิดยังไง แต่กูจะพูดให้เข้าใจตรงนี้เลยนะ อย่าไปยุ่งกับเธอ ถือว่ากูขอ”

คำพูดหนักแน่นนั้นทำเอาทั้งโต๊ะเงียบลงทันที ชิม่อนชะงักเล็กน้อย แววตาตกใจปนสงสัยที่เพื่อนยอมพูดออกมาโต้ง ๆ แบบนี้

“เธอคือคู่หมั้นกู”

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางวงเงียบกริบทั้งชิม่อนและองศาต่างชะงักไปทันที

“ห๊ะ!”

ชิม่อนแทบสำลักเบียร์ที่กำลังจะกลืนลงคอ เขาวางแก้วลงแรงจนฟองล้น มือชี้ไปทางลูกคลื่นด้วยตาเบิกกว้าง

“มึงว่าไงนะคลื่น คู่หมั้น? อย่ามาอำกูเล่นนะเว้ย”

องศาเองก็ทำหน้าไม่เชื่อหู

“จริงดิไอ้คลื่น เรื่องใหญ่แบบนี้กูเพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ”

“เรื่องแบบนี้กูจะเอามาอำเล่นทำไม”

ชิม่อนยังนั่งอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ กลบความตกใจ ยกแก้วขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้ววางลงแรง ๆ บนโต๊ะ

“ไอ้คลื่น มึงนี่นะ ถ้ามึงบอกช้ากว่านี้ กูคงจีบน้องมันไปแล้วจริง ๆ ว่ะ”

เขาพูดเสียงตรง ๆ แววตายังเต็มไปด้วยความจริงใจที่ไม่มีการอำ

ลูกคลื่นเหลือบตามองทันที แววตาคมกริบวาวขึ้นราวกับไม่พอใจ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ชิม่อนก็ยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อน

“ใจเย็น กูแค่พูดตรง ๆ ว่าน้องมันน่ารัก แต่ถ้ามันเป็นของมึง…กูก็ไม่ยุ่งก็ได้”

ชามหนุ่มยิ้มมุมปากก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้งท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเรื่อย ๆ

ห้องโถงบ้านใหญ่เงียบสงัด

มีเพียงเสียงทีวีที่เปิดคลอเบา ๆ แสงไฟสลัวส่องลงบนโซฟาตัวยาว เฌอรีนนั่งกอดหมอนเอาไว้บนตัก ตาจ้องไปยังหน้าจอแต่ในใจว่างเปล่า

เสียงเครื่องยนต์รถหรูดังขึ้นที่หน้าบ้าน ไม่กี่อึดใจต่อมาเสียงประตูเปิดและปิดแรงสะท้อนเข้ามาในโถง

ร่างสูงใหญ่ของลูกคลื่นก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์แรงคลุ้ง เขาอยู่ในอาการมึนเมา เดินเซนิด ๆ แต่แววตายังฉายความขุ่นเคือง

เฌอรีนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา รีบขยับตัวจะลุกขึ้น แต่ไม่ทันลูกคลื่นเดินเข้ามาใกล้ด้วยก้าวหนัก ๆ

“เอวา…”

เสียงทุ้มพร่าหนักเอ่ยชื่อออกมา แววตาคมพร่าเลือน เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอ ก่อนจะเอื้อมแขนโอบกอดร่างเล็กแน่นอย่างไร้สติ

เฌอรีนตัวแข็งทื่อทันที กลิ่นเหล้าที่อบอวลและแรงกอดจากคนตรงหน้าทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบแตก แต่คำที่เขาเอ่ยกลับเหมือนคมมีดกรีดกลางใจ

“เอวา…อย่าทิ้งพี่ไปอีกนะ…”

น้ำเสียงสั่นพร่า เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น

“พี่ลูกคลื่น…พี่เมามากแล้วนะ”

เสียงเธอสั่นเรียกเบา ๆ แต่เขากลับไม่ตอบ เพียงกระชับกอดแน่นขึ้นเหมือนกลัวสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนจะหายไป

ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวเริ่มซุกไซ้ลงที่ซอกคอเสียงจูบชื้นดังแข่งกับเสียงหอบพร่า เขาซบหน้าลงลึกในกลิ่นกายเธอ ลมหายใจสั่นระรัว

“อย่าไปจากพี่…เอวา…”

เขาพึมพำซ้ำอีกครั้ง ขณะลากจูบต่ำลงไปตามลำคอขาว สร้างร่องรอยแดงเรื่อทีละจุด

เฌอรีนตัวแข็งทื่อ น้ำตาไหลซึมมุมตา เธอไม่กล้าดัน ไม่กล้าผลัก มีเพียงความเจ็บปวดตีกับหัวใจที่เต้นแรงเพราะสัมผัสร้อนนั้น

ริมฝีปากร้อนผ่าวของลูกคลื่นลากไล้ตามลำคอขาวทิ้งรอยแดงจัดทีละจุด เฌอรีนสะท้านเฮือก หายใจติดขัด น้ำตาซึมคลอแต่กลับถูกกักไว้ในอ้อมแขนแกร่งที่ไม่ยอมปล่อย

จ๊วบ

ไม่ทันให้ตั้งตัว ใบหน้าคมก็กดลงมาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างรุนแรง ลิ้นหนาแทรกเข้ามาเกี่ยวพันในโพรงปากดูดดื่มจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“อื้มม…!”

เฌอรีนครางอู้อี้ มือเล็กพยายามดันอกเขา แต่แรงของเธอแทบไม่มีความหมาย

ลูกคลื่นหอบพร่า ขณะจูบซ้ำรัวไม่ยอมหยุด

จ๊วบ จุ๊บ

เสียงดูดกลืนดังก้องไปทั่วบรรยากาศอึดอัด เขาขบกัดริมฝีปากเธอเบา ๆ ก่อนจะผละออกมาพูดเสียงพร่า

“เอวา…พี่คิดถึงหนูจะตายอยู่แล้ว”

มือใหญ่ค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของเธอ ฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสผิวเนียนโดยตรง นิ้วไล้ไปตามเอวคอดก่อนเลื่อนสูงขึ้นสัมผัสเต็ม ๆ บนทรวงอกที่ยังมีบราบางกั้นไว้

เฌอรีนสะดุ้งเฮือก เสียงสั่นพร่าแทบจะร้องไห้

“พี่ลูกคลื่น…อย่า…หนูไม่ใช่เอวานะ…ปล่อย”

แต่เขากลับเหมือนไม่ได้ยิน สายตาแดงก่ำพร่าเต็มไปด้วยแรงโหยหา ปากยังซุกไซ้ตามคอและไหปลาร้า มือใหญ่บีบคลึงเนินอกทับบนผ้าบาง ๆ อย่างไม่รู้จักพอ

ลูกคลื่นหอบแรง สองมือหยาบใหญ่สอดเข้าไปใต้สาบเสื้อเชิ้ตของเฌอรีน แล้วดึงออกจากไหล่บางอย่างไม่รอช้า

เสื้อหลุดออกไปกองกับพื้น เผยผิวขาวนวลที่ทำให้สายตาคมพร่าหนักยิ่งกว่าเดิม

“เอวา…”

เขาพึมพำเสียงแหบพร่า คล้ายกำลังปลอบตัวเองมากกว่าพูดกับเธอ

เฌอรีนสะดุ้ง ร่างเล็กเกร็งตึง น้ำตารื้น แต่ยังถูกกักแน่นบนโซฟาไร้หนทางหนี

ลูกคลื่นก้มลงพรมจูบซับไปทั่วผิวกายไล่จากลำคอ ลงไปตามลาดไหล่ แล้วลากต่ำเรื่อย ๆ จนถึงเนินอก ริมฝีปากหยักบดดูดแรงจนเกิดรอยแดงชัด

“อื้มมม…อย่าทรมานพี่อีกเลยนะเอวา…”

เสียงพร่าขาดห้วงดังออกมาพร้อมกับจูบที่ทิ้งรอยไปทั่วร่างเธอ

มือใหญ่เกี่ยวบราตัวบางออก เผยให้เห็นทรวงอกอวบขาวที่สั่นไหวตามลมหายใจรัว ลูกคลื่นก้มลงทันที ลิ้นหนาร้อนผ่าวเลียวนรอบยอดอก ก่อนจะดูดแรง ๆ

จ๊วบ!

“อ๊ะ…อ๊าาา!”

เสียงเฌอรีนครางพร่าหลุดออกมาแม้พยายามกัดปากกลั้นไว้ น้ำตาหยดร่วงลงข้างแก้ม แต่ร่างกายกลับสะท้านตามสัมผัสที่โถมเข้าใส่ไม่หยุด