เปิดหูเปิดตา

ตอนที่ 9

เปิดหูเปิดตา

หลังจบกิจกรรม ทั้งสองเดินเรื่อย ๆ บนฟุตบาทหน้าโดมกีฬาเฌอรีนกวาดมือปัดแป้งขาวที่ยังติดแก้มตัวเองออก พลางถอนหายใจเบา ๆ

“เหนื่อยจังเลย แต่ก็สนุกดีนะ”

มีนหัวเราะคิกคัก

“ใช่ สนุกสุด ๆ เลย แถมหน้าเธอนี่เลอะเป็นแพนด้าแล้วนะ”

เฌอรีนหัวเราะตาม แต่ก็รีบเอามือปิดแก้ม

“จริงเหรอ แย่จัง”

มีนเหลือบตามองเพื่อน แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“นี่เฌอรีน…คืนนี้ไปผับกับฉันเปล่า เปิดหูเปิดตาหน่อย”

เฌอรีนชะงักกึกทันที

“ห๊ะ? ผะ…ผับเนี่ยนะ ไม่เอาด้วยหรอก”

มีนยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์

“เถอะน่า.....ได้ข่าวว่าเธออยู่ต่างประเทศตั้งหลายปีไม่อยากลองไปเที่ยวร้านเหล้าที่เมืองไทยดูหน่อยเหรอ”

เฌอรีนหน้าแดง รีบส่ายหัว

“ต่างประเทศฉํนก็ไม่เคยไป อยู่แต่บ้านน่ะ”

มีนคล้องแขนเธอทันที ยิ้มกว้าง

“เถอะน่า....นะ ๆ แค่ครั้งเดียว”

เฌอรีนเม้มปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงทั้งเพราะความกังวลและความตื่นเต้น

“งั้น…ก็ได้ แต่เธอต้องช่วยฉันเลือกชุดนะ”

มีนส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ

“ดีเลย คืนนี้สนุกแน่”

ทั้งคู่หัวเราะคิกคักไปด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศริมฟุตบาทที่เต็มไปด้วยเสียงรถและแสงแดดยามเย็น

ช่วงเย็น

แสงไฟในโถงบ้านสว่างไสว เฌอรีนค่อย ๆ ก้าวลงมาจากบันไดสูง

ร่างเล็กในเดรสเข้ารูปสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เผยผิวขาขาวสะท้อนกับแสงไฟ ด้านบนเป็นสายเดี่ยวสีดำโชว์ไหล่เนียนบาง เธอปล่อยผมยาวสลวย ริมฝีปากแต้มลิปกลอสสีแดงระเรื่อ ทำให้ดูโตขึ้นกว่าวันปกติอย่างเห็นได้ชัด

เสียงส้นสูงดังสะท้อนพื้นหินอ่อนทีละก้าว

ทันทีที่ก้าวมาถึงกลางบันไดลูกคลื่นในชุดลำลองช็อปสีเข้มก็เดินสวนออกมาพอดี ร่างสูงหยุดชะงักไปชั่วขณะเมื่อสายตาคมกริบจับจ้องภาพตรงหน้า

ดวงตาคมวาวขึ้นทันที ริมฝีปากเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

“จะแต่งตัวแบบนี้ไปไหน”

เฌอรีนก้มหน้าหลบ แต่ยังพยายามตอบเสียงเรียบ

“หนู…จะออกไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ”

ลูกคลื่นหัวเราะหยันในลำคอ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว สายตาไล่มองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้าสวยจัด

“เที่ยว? หรือไปไหนกันแน่วะ แต่งแบบนี้…นี่มันกี่โมงแล้วยังจะออกไปอีก”

เฌอรีนเม้มปากแน่น พูดเสียงสั่น

“หนูไปกับมีนค่ะ แค่ไปนั่งเล่น ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย”

ลูกคลื่นยกคิ้วขึ้น แสยะยิ้มเย็น

“หึ…? แต่งตัวแบบนี้ มึงมันก็ไม่ต่างจากพวกผู้หญิงที่อยากให้ผู้ชายลากขึ้นเตียงหรอก”

เธอกัดริมฝีปากแน่น พูดเสียงเบาหวิว

“แค่อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”

“กูไม่อนุญาต มึงกลับขึ้นห้องไปได้แล้วไป”

“พี่มีสิทธิ์อะไรมาห้าม อีกอย่างหนูบอกคุณน้าแล้ว”

“เฌอรีน....อย่าให้กูต้องพูดหลายรอบไม่งั้นมึงจะเจ็บตัว”

“ไม่สนหรอก พี่ไม่ใช่พ่อหนูสักหน่อย”

เฌอรีนพูดออกมาเสียงแข็งกว่าที่ตั้งใจไว้เล็กน้อย ก่อนจะสบัดหน้าหันเดินอลงบันไดโดยไม่รอคำตอบ

ทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ชั่ววินาที ริมฝีปากขบกันจนเห็นขอบฟัน

เสียงหัวใจเต้นรัวในอกดังชัดเกินกว่าจะปัดทิ้งได้ เขาเงยหน้าจ้องตามแผ่นหลังที่จากไปด้วยแววตาที่พอจะเห็นได้ว่าความโกรธผสมความร้อนรุ่มบางอย่างอยู่ข้างใน แต่คำพูดที่จะแรงกว่านั้นกลับค้างอยู่ในคอไม่กล้าปล่อยออกมา

เวลาล่วงเลยจากตอนที่เฌอรีนเดินออกไปเพียงไม่นานลูกคลื่น นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาในห้องตัวเอง มือถือถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้าง ๆ แต่สายตาคมกริบก็ยังเหม่อไปยังบันไดบ้านที่เธอเดินผ่านไปเมื่อครู่ ราวกับยังลบภาพชุดเดรสรัดรูปกับริมฝีปากสีแดงสดนั้นไม่ออก

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นหน้าจอมือถือปรากฏชื่อขององศาเพื่อนสนิท

ลูกคลื่นหยิบขึ้นมากดอ่านข้อความ สายตาคมกวาดไปตามถ้อยคำอย่างเร็ว

องศา:

“ไอ้คลื่น! มึงไม่เชื่อหรอกว่ากูเจอใครในผับ…”

“น้องเฌอรีนของมึงโคตรแซ่บว่ะ วันนี้มาเต็ม เดรสสั้น หน้าเมาหน่อย ๆ ยั่วฉิบหาย”

“เพื่อนกูยังถามเลยว่านี่แฟนใคร มึงเอาไปซ่อนทำไม”

มือแกร่งของชายหนุ่มกำมือถือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น มืออีกข้างกดขมับแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก

สายตาเขาขุ่นวาวทันที ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะพึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน

“มึงนี่มัน…”

ความโกรธรุนแรงแล่นพล่านไปทั้งร่าง

เขาลุกพรวดขึ้นจากโซฟา หยิบกุญแจรถบนโต๊ะโดยไม่รอให้ข้อความถัดไปเด้งมาเสียด้วยซ้ำ ฝีเท้าหนัก ๆ กระแทกพื้นไม้ดังออกจากห้องทันที

เสียงเพลงอึกทึกก้องไปทั่วผับ ไฟสลัวกระพริบหลากสีสาดไปทั่วเวทีและโต๊ะเครื่องดื่ม

เฌอรีนนั่งอยู่มุมโซฟากับแก้วเหล้าในมือ แก้มขึ้นสีระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ร่างเล็กเอนตัวพิงไหล่ผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนยิ้มกว้างเหมือนได้โชคหล่นทับ

เขาเอื้อมมือมาประคองแก้วให้เธอ

“ค่อย ๆ ดื่มนะคนสวย เดี๋ยวเมาเกินไป”

เฌอรีนหัวเราะคิก หน้าแดงจัด พูดอ้อแอ้

“ไม่เมาหรอก…ดื่มไปแค่นิดเดียวเอง”

ไม่นานร่างสูงในเสื้อเชิ้ตดำพาร่างแกร่งฝ่าผู้คนเข้ามา

ลูกคลื่นกวาดสายตาคมกริบไปรอบ ๆ ทันที ก่อนจะชะงักหยุดเมื่อเห็นภาพตรงหน้าเฌอรีนกำลังนั่งแนบชิดกับผู้ชายแปลกหน้าอย่างนัวเนีย

ดวงตาคมแทบวาวโรจน์เป็นไฟ เขาก้าวพรวดเข้าไปทันที มือแกร่งคว้าแขนเล็กของเธออย่างแรงจนร่างเธอเซลุกขึ้นตามโดยไม่ทันตั้งตัว

“เฌอรีน!”

เสียงทุ้มต่ำตะโกนลั่นจนคนรอบ ๆ หันมามอง

ชายแปลกหน้าลุกขึ้นขวางเล็กน้อย

“เฮ้ย! นายเป็นใคร มายุ่งอะไรกับน้องเขาวะ ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้เลย”

ลูกคลื่นหันขวับไปมอง แววตาดุดันดั่งสัตว์ร้าย

“กูต่างหากที่ต้องเป็นคนถามมึงว่ามึงเป็นใคร มายุ่งกับผู้หญิงของกูได้ยังไง”

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบทันที ผู้ชายคนนั้นสบตาแววโหดของลูกคลื่นแล้วถอยกรูดออกไปอย่างไม่กล้าสู้

ลูกคลื่นกระชากแขนเฌอรีนเข้ามาใกล้จนแทบจะชนอกเขา เสียงทุ้มต่ำกระซิบดุดันลอดไรฟัน

“ใครสอนให้มึงทำตัวแบบนี้วะเฌอรีน! แต่งตัวโคตรยั่ว ออกมานั่งคลอเคลียกับผู้ชายไม่รู้จักหน้า…มึงคิดว่าตัวเองเป็นใคร”

เฌอรีนตาเบลอเพราะฤทธิ์เหล้า น้ำตาคลอขึ้นมา พูดเสียงสั่น

“แล้วพี่จะมายุ่งกับหนูทำไม…หนูจะทำอะไรมันก็เรื่องของหนู นี่มันชีวิตหนู”

“เดี๋ยวนี้หัดเถียงแล้วหนิ...”

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ หนูจะไปดื่มต่อ ไม่ต้องมายุ่ง”

“กลับบ้านกับกูเดี๋ยวนี้”

“ไม่กลับ”

สิ้นคำ ร่างสูงก็กระชากแขนเธอแรง ๆ จนตัวเธอปลิวเข้ามาแนบอก ก่อนเขาจะลากเธอฝ่าผู้คนที่เบิกตามองอย่างตกใจออกไปทางประตู

“ปล่อยนะ! พี่มันคนบ้า! คนใจร้าย!!”

เธอทั้งดิ้นทั้งทุบอกเขาไปตลอดทาง แต่แรงเล็ก ๆ ของเธอไม่อาจสู้แรงผู้ชายที่เต็มไปด้วยความโมโห

ลูกคลื่นไม่พูดอะไรอีก ร่างสูงพาเธอออกมานอกผับแล้วดันเธอเข้าไปในเบาะรถหรูแรง ๆ ประตูปิดดังก่อนที่เขาจะอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ

เฌอรีนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ทุบกระจกเบา ๆ พลางพูดทั้งเสียงสะอื้น

“คนใจร้าย…พี่มันบ้าไปแล้ว…”

ลูกคลื่นมือกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาหันมามองเธอด้วยดวงตาขุ่นวาว เสียงต่ำลอดไรฟัน

“มึงหุบปากไปเลย ก่อนที่กูจะโมโหไปมากกว่านี้ มึงคิดว่ากูอยากยุ่งกับมึงมากเหรอ ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมาคนแรกที่ดีใจที่สุดก็คือกูนี่แหละ แต่กูแค่ไม่อยากให้แม่กูเสียใจเท่านั้นเอง กูเลยต้องฝืนมาตัวเองอยู่แบบนี้ไง”

เฌอรีนตัวสั่นสะท้าน มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น แต่ริมฝีปากกลับไม่ขยับตอบ เธอนั่งนิ่งเหมือนหุ่นที่ไร้เสียง หัวใจเจ็บจนชา

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบที่อึดอัดยิ่งกว่าเสียงทะเลาะเมื่อครู่ มีเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ ของเธอที่ดังขัดกับเสียงล้อรถบดถนน

#1คอมเมนต์=1กำลังใจ ค่ะ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านกันนะคะsds