تسجيل الدخولตอนที่ 12ชอบไม่เบา NCริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากนุ่มของเฌอรีนอย่างรุนแรง จ๊วบ! จูบลึกจนเธอแทบหายใจไม่ทัน มือเล็กพยายามดันอกกว้างสุดแรง “อื้อ…! พี่ลูกคลื่น ปล่อยนะ!”แต่แทนที่จะผ่อนแรง เขากลับกดจูบหนักกว่าเดิม ทั้งกัดริมฝีปากเธอแรง ๆ แล้วแทรกลิ้นร้อนเข้ามากวาดทุกซอกอย่างเอาแต่ใจ ซับ…จ๊วบเสียงจูบชื้นสะท้อนในห้องเงียบลูกคลื่นถอนปากออกเล็กน้อย หอบพร่าขณะสายตาคมกร้าวจ้องเธอ “ดิ้นไปก็เท่านั้น…กูไม่ปล่อยมึงหรอกเฌอรีน”“พี่มันบ้า…หนูไม่ใช่ของพี่!” เธอตะโกนทั้งน้ำตาคลอ แต่เสียงสั่นจนฟังออกว่าใจเต้นแรงแค่ไหนคำพูดนั้นยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ ลูกคลื่นแสยะยิ้มเย็นเฉียบ โน้มใบหน้าลงกระซิบใกล้หูเธอ “ไม่ใช่ของกู อย่าทำเหมือนไม่เคยไปหน่อยเลย…”ซับ…จุ๊บไม่รอคำเถียง ริมฝีปากเขาก็เลื่อนต่ำซุกไซ้ซอกคอทันที ดูดแรงจนทิ้งรอยแดงเข้ม เสียงครางสะท้านหลุดจากลำคอเธอโดยไม่ตั้งใจ“อ๊ะ…พี่คลื่น…อย่า!” เฌอรีนพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกักแน่น แขนแกร่งขยับตรึงสองมือเธอไว้เหนือศีรษะ ขณะปากยังเลียไล้ไปตามซอกคอและไหปลาร้าอย่างบ้าคลั่งลูกคลื่นหอบแรง เสียงพร่าเต็มไปด้วยความหึงหวงแ
ตอนที่ 11หยวน ๆเช้าในบ้านหลังใหญ่เงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ ที่โต๊ะอาหาร ลูกคลื่น นั่งนิ่ง ก้มหน้ากินข้าวอย่างไม่ใส่ใจบรรยากาศรอบข้างนักเสียงแม่บ้านดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็น เฌอรีน เดินลงบันไดในชุดนักศึกษาสวยสะอาด “หนูเฌอ มาทานข้าวก่อนค่ะ”เฌอรีนหยุดเล็กน้อยก่อนยกยิ้มบาง ๆ แต่สายตากลับหม่นลง “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปทานที่มหาลัยก็ได้…คนบางคนคงไม่อยากนั่งกินข้าวด้วย เดี๋ยวเค้าจะกินไม่ลง”ยังไม่ทันที่แม่บ้านจะพูดอะไร เสียงทุ้มต่ำของลูกคลื่นก็ดังขึ้นแทรกทันที“ถ้ามึงจะพูดใส่กู…พูดตรง ๆ เลย ไม่ต้องใช้คำว่าคนบางคนฟังแล้วมันขัดหู”เฌอรีนก้มหน้าพึมพำเบา ๆ แต่ชัดพอจะได้ยิน “ประสาท” แล้วเดินตรงออกจากบ้านไปเพล้งเสียงของช้อนกระแทกลงบนจานดังขึ้น ลูกคลื่นเช็ดปากด้วยผ้าอย่างแรงก่อนลุกขึ้นยืนตาม ก้าวเท้าเร็วออกไปทันทีทันทีที่ทันหน้าบ้าน เขากระชากแขนเล็กของเธอไว้ น้ำเสียงเข้มกระแทกเต็มแรง “มึงจะเอายังไงกับกูกันแน่ห๊ะ!”เฌอรีนสะบัดแขนแต่ไม่หลุด ดวงตาสั่นไหวแต่ยังกล้าเงยขึ้นสู้ “หมายถึงอะไร”“ที่มึงทำอยู่นี่ไง นิสัยห่วย ๆ ของมึง มึงไม่รู้ตัวเหรอว่ามันแย่แค่ไหน”ลูกคลื่นก
ตอนที่ 10รอรับแรงกระแทกรุ่งเช้าแสงแดดอุ่นลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในโถงบ้านเฌอรีนเดินลงบันไดมาในชุดนักศึกษาที่ดูต่างจากทุกวัน กระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย รัดรูปพอดีตัวกับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่แนบกับสัดส่วนจนทำให้ทรวดทรงชัดขึ้นกว่าปกติ ใบหน้าสวยมีเครื่องสำอางแต่งแต้มบาง ๆ ดวงตาคมขึ้น ปากแดงอิ่มน่ามองแม่บ้านที่เดินผ่านถึงกับเหลือบตามองตามพลางอมยิ้มเบา ๆลูกคลื่นที่เพิ่งก้าวออกจากห้องโถงมาในชุดช็อปมหาลัยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้า ริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายจะข่มอารมณ์บางอย่าง ก่อนแสยะยิ้มเย็นเฉียบเขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลอย ๆ แต่ดังพอให้เธอได้ยินชัด“อยากมีผัวมากรึไง…”เฌอรีนถึงกับชะงักเท้าก้าวลงบันไดทันที ดวงตาสั่นวูบก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความรู้สึก น้ำเสียงที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้สั่นหลุดออกมาเพียงคำสั้น ๆ“ยุ่งไรด้วย”“เดี๋ยวนี้กล้ามากนะ”“พี่มีสิทธิ์ว่าหนูคนเดียวรึไง ไม่ใช่พ่อไม่ใช่คนรักสักหน่อย”“หึ…กูไม่อยากเป็นอะไรในชีวิตมึงด้วยซ้ำแม้กระทั่งคนรู้จัก”“งั้นก็ไม่ต้องมารู้จักสิ....”“ปากดีแบบนี้แบบนี้เดี๋ยวมึงก็รู้....”“ไม่อยากรู้....ถ้าหาแ
ตอนที่ 9เปิดหูเปิดตาหลังจบกิจกรรม ทั้งสองเดินเรื่อย ๆ บนฟุตบาทหน้าโดมกีฬาเฌอรีนกวาดมือปัดแป้งขาวที่ยังติดแก้มตัวเองออก พลางถอนหายใจเบา ๆ“เหนื่อยจังเลย แต่ก็สนุกดีนะ”มีนหัวเราะคิกคัก“ใช่ สนุกสุด ๆ เลย แถมหน้าเธอนี่เลอะเป็นแพนด้าแล้วนะ”เฌอรีนหัวเราะตาม แต่ก็รีบเอามือปิดแก้ม“จริงเหรอ แย่จัง”มีนเหลือบตามองเพื่อน แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“นี่เฌอรีน…คืนนี้ไปผับกับฉันเปล่า เปิดหูเปิดตาหน่อย”เฌอรีนชะงักกึกทันที“ห๊ะ? ผะ…ผับเนี่ยนะ ไม่เอาด้วยหรอก”มีนยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์“เถอะน่า.....ได้ข่าวว่าเธออยู่ต่างประเทศตั้งหลายปีไม่อยากลองไปเที่ยวร้านเหล้าที่เมืองไทยดูหน่อยเหรอ”เฌอรีนหน้าแดง รีบส่ายหัว“ต่างประเทศฉํนก็ไม่เคยไป อยู่แต่บ้านน่ะ”มีนคล้องแขนเธอทันที ยิ้มกว้าง“เถอะน่า....นะ ๆ แค่ครั้งเดียว”เฌอรีนเม้มปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงทั้งเพราะความกังวลและความตื่นเต้น“งั้น…ก็ได้ แต่เธอต้องช่วยฉันเลือกชุดนะ”มีนส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ“ดีเลย คืนนี้สนุกแน่”ทั้งคู่หัวเราะคิกคักไปด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศริมฟุตบาทที่เต็มไปด้วยเสียงรถและแสงแดดยามเย็นช่วงเย็นแสงไฟในโถงบ
ตอนที่ 8ธาตุแท้เสียงเครื่องยนต์ของรถลีโอค่อย ๆ ขับออกไปจากหน้าบ้านเฌอรีนก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าติดเกรงใจ เธอหันไปโค้งเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านทันทีที่ก้าวเข้ามาในโถง ร่างสูงในชุดช็อปก็ยืนกอดอกพิงเสาอยู่แล้วลูกคลื่นสายตาคมกริบจ้องร่างเล็กเหมือนรออยู่ก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำกระแทกออกมาอย่างจงใจ“ระริกระรี้เชียวนะ…มึงนี่คงคันมากสินะ ถึงได้ยิ้มให้ผู้ชายคนนั้นเต็มปากเต็มคำ”เฌอรีนชะงักไปทั้งตัว ใจหวิวทันที รีบก้มหน้าพูดเสียงแผ่ว“ไม่ใช่นะคะ หนูแค่…เขามาส่งเพราะเกรงใจเรื่องตอนบ่าย”ลูกคลื่นหัวเราะหยัน เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมวาวโรจน์“ทำตัวเรียบร้อยต่อหน้าคนอื่นมาตั้งนาน…ในที่สุดธาตุแท้ก็โผล่มาแล้วสิ ยิ้มหวานนักหนาเวลามีผู้ชายเข้าหา มึงคงรอจังหวะแบบนี้ใช่มั้ย?”“ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่ได้…คิดแบบนั้นจริง ๆ นะ”เธอส่ายหน้ารัว ๆ เสียงสั่นเครือ“แม่กูนี่ก็จริง ๆ นะ…”เสียงทุ้มต่ำลากยาว กดข่มทุกถ้อยคำ“แค่มองคนยังมองไม่ออกเลย ว่ามึงเป็นยังไงกันแน่”เฌอรีนตัวแข็งทื่อทันที ดวงตาไหววูบเหมือนถูกตบกลางใจลูกคลื่นยกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจิกกัดซ้ำอย่างโหดร้าย“ระวังหน่อยล่ะ…อย่าให้ท้อ
ตอนที่ 7เป็นอะไรมากเปล่าเช้าวันใหม่แสงแดดลอดผ้าม่านลงบนโต๊ะอาหารลูกคลื่นนั่งกินข้าวเงียบ ๆ สวมเสื้อช็อปพาดไว้บนเก้าอี้ หลังตรง ดวงตาคมก้มมองจานตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อนเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังลงมาจากบันไดเฌอรีนปรากฏตัวในชุดนักศึกษา กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ผมถูกรวบเรียบร้อย เธอก้มหน้ากอดกระเป๋าแน่น ตั้งใจจะเดินผ่านไปอย่างเงียบ ๆแต่เสียงทุ้มต่ำเย็นชาก็ดังขึ้นทันที“มึงอย่าลืมตัวไปหน่อยเลย”เธอหยุดฝีเท้า หันมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มหน้าลงกว่าเดิม“หนู…ไม่ได้ลืมตัว”ลูกคลื่นหัวเราะหยัน ดวงตาคมวาวขึ้น“ไม่ได้ลืมตัว? มึงก็ดูสภาพตัวเองดิ มึงเป็นใครวะก็แค่เด็กที่เกาะบ้านกูอยู่ กินข้าวกูกิน ใช้เงินแม่กูเลี้ยง จะเดินเหินก็ยังอาศัยหลังคาบ้านนี้ แล้วกล้าคิดว่าตัวเองสำคัญงั้นเหรอ”“หนู…หนูไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ หนูรู้ดีว่าตัวเองเป็นใคร”เธอตอบเสียงเบา มือกำกระโปรงแน่นเขาวางช้อนลงบนจานเสียงดังแล้วโน้มตัวเล็กน้อย สายตาแข็งกร้าว“ก็หวังว่ามึงจะจำไว้นะ ว่ามึงไม่มีสิทธิ์จะมายุ่มย่ามในชีวิตกู ไม่ต้องเสือก ไม่ต้องทำเป็นใส่ใจ ไม่ต้องพยายามทำตัวดีให้ใครสงสาร เพราะกูไม่เคยเห็นค่ามึงสักนิดเดียว!”เฌอรีนหายใจ
ตอนที่ 6บริสุทธิ์รุ่งเช้าแสงแดดลอดผ้าม่านเข้ามาในโถงบ้าน เสียงนกจากสวนดังแผ่ว ๆ ขณะที่บรรยากาศในบ้านยังเงียบงันประตูสองบานบนชั้นสองเปิดออกเกือบพร้อมกันเฌอรีนก้าวออกมาพร้อมหนังสือในมือ ส่วนอีกฝั่งลูกคลื่นเดินออกมาพร้อมเสื้อช็อปพาดบ่า สายตาทั้งคู่สบกันโดยบังเอิญ เฌอรีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบก้มหน้าห
ตอนที่ 4อย่ายุ่งกับเธอช่วงเย็นร้านเหล้าริมคลองไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยคึกคักด้วยเสียงดนตรีสดเบา ๆ และเสียงหัวเราะของนักศึกษา โต๊ะไม้กลมตรงมุมร้านมีแก้วเบียร์วางเรียงอยู่หลายใบลูกคลื่นนั่งพิงเก้าอี้ชุดช็อปถูกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ด้านหลัง เขายกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตาคมมองไปยังฟองเบียร์โดยไม่พูดอะไรฝั่ง
ตอนที่ 3ช่วยไม่ได้แสงไฟสลัวจากโคมระย้าในโถงบ้านใหญ่ทอดเงายาวไปตามพื้นหินอ่อน เสียงส้นรองเท้าสูงดังสะท้อนก้องไปทั่ว เมื่อลูกคลื่นเดินเข้ามาพร้อมผู้หญิงในชุดรัดรูปหรูหรา กลิ่นน้ำหอมแรงจัดลอยคลุ้งทันทีที่ประตูเปิดออกเฌอรีนกำลังจะเดินขึ้นบันไ แต่ต้องหยุดกะทันหันเมื่อหันมาเห็นภาพตรงหน้าผู้หญิงที่มาก
ตอนที่ 2มหาลัยวันแรกรุ่งเช้าแสงแดดอุ่นส่องลอดหน้าต่างกระจกสูงเข้ามาในห้องโถง บ้านทั้งหลังเงียบสงบ มีเพียงเสียงนาฬิกาโบราณที่ดังติ๊กต่อกกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นจากโต๊ะอาหารประตูห้องชั้นบนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ลูกคลื่นจะก้าวลงบันไดร่างสูงสง่าในชุดช็อปมหาลัยสีกรมเข้มทับเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด ด้านบนอกมีปักต







![เจ้าสาวแวมไพร์ [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)