เรื่องที่ซวยที่สุดในชีวิต

ตอนที่ 1

เรื่องที่ซวยที่สุดในชีวิต

ณ บ้านหลังใหญ่

ที่เงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณที่เดินไปตามเวลาอย่างเชื่องช้า

ประตูห้องด้านบนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ลูกคลื่นจะปรากฏตัวร่างสูงโปร่งสมส่วนในชุดเชิ้ตเข้ารูปสีเข้มกับกางเกงสแลคที่ตัดเย็บอย่างเนี๊ยบ

ใบหน้าหล่อชวนให้คนมองรู้สึกต้องมนตร์คิ้วเข้มได้รูปขับเน้นดวงตาคมลึกสีดำสนิทที่เหมือนเก็บความคิดนับร้อยไว้ภายใน

จมูกโด่งคมชัดราวกับสลักด้วยช่างฝีมือ ริมฝีปากบางกระจับที่แม้ไม่จำเป็นต้องยกยิ้มก็ยังชวนให้ใจสั่น หากบังเอิญแย้มยิ้มเพียงนิดเดียวก็ราวกับทั้งห้องสว่างขึ้นทันที

ชายหนุ่มสวมเพียงนาฬิกาข้อมือเรือนหรูบนข้อมือเรียวยาว แต่กลับยิ่งขับภาพลักษณ์ให้ดูภูมิฐาน

เมื่อสายตาคมกริบสบกับมารดาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำทักทาย ก่อนจะนั่งลงร่วมโต๊ะด้วยท่วงท่าที่เรียบง่าย

“ไม่คิดว่าแม่จะกลับมา”

เขาเอ่ยขึ้นเพียงสั้น ๆ ไม่ได้เงยมองหน้าผู้เป็นแม่แต่อย่างใด

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ แม่ก็มาหาลูกทุกเดือนอยู่แล้ว อย่าน้อยใจไปเลย นี่ก็จะขึ้นปีสามแล้ว ทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย แม่มาตั้งแต่เมื่อคืน ไม่เห็นแกอยู่บ้านช่อง ไปหมกมุ่นอยู่แต่ในผับบาร์ กลางวันก็ยังจะออกไปอีก”

“เวลากินข้าวอย่าพูด”

“นี่...แม่รู้ว่าแกน่ะโกรธแม่ แต่ที่แม่ทำทั้งหมดก็เพื่อแกทั้งนั้น”

เพล้ง

เสียงช้อนซ้อมวางลงกระแทกจานอย่างแรงก่อนที่สายตาคมกริบจะจ้องมองผู้เป็นแม่อย่างจริงจัง

“เพื่อผมงั้นเหรอ ตลกสิ้นดี แม่รวมหัวกันกับยัยนั่นทำทุกวิถีทางเพื่อให้เอวาไปจากผม นี่น่ะเหรอที่หวังดี”

“ถ้าผู้หญิงคนนั้นมันดีจริง ต่อให้แม่จะให้เงินเธอมากแค่ไหนเธอก็ไม่รับ ก็ไม่ใช่ว่าเธอเห็นแก่เงินของแม่เหรอ เธอถึงทิ้งแกไป ผู้หญิงแบบนั้นไม่เหมาะกับแก ไม่เหมาะที่จะมาเป็นลูกสะใภ้แม่ด้วยซ้ำ”

“รบกวนอย่ามาตัดสินใจแทนผม”

“แต่แม่เป็นแม่แกนะ อาทิตย์หน้าเฌอรีนจะกลับจากต่างประเทศ จะมาเรียนมหาลัยที่เดียวกันกับแก แม่ฝากน้องด้วยนะ”

“ฝากงั้นเหรอ ผมเกลียดเธอยิ่งกว่าอะไร แม่แน่ใจเหรอว่าจะฝากเธอไว้กับผมจริง ๆ”

“ยังไงน้องก็เป็นคู่หมั้นแก”

“เหอะน่าตลก บอกเอวาไม่เหมาะสมกับผม แล้วยัยนั่นไม่มีพ่อไม่มีแม่ เป็นหนูตกถังข้าวสารที่เพื่อนพ่อฝากให้ดูแลคนแบบนี้น่ะเหรอที่เหมาะสมกับผม”

“แม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแกถึงเกลียดน้องนักหนา”

“แม่รู้มั้ยว่าสิ่งที่ซวยที่สุดในชีวิตของผมคืออะไร คือการได้เจอเธอไง แค่รู้ว่าจะได้หายใจกับเธอในบ้านเดียวกันผมก็สะอิดสะเอียนจะตายอยู่แล้ว”

“ลูกคลื่นต่อให้แกจะเกลียดน้องแค่ไหน สุดท้ายแกก็ต้องแต่งงานกับน้องอยู่ดี”

“ถ้าวันไหนที่ผมยอมแต่งกับคนแบบเธอให้รู้เอาไว้เลยว่าวันนั้นผมเสียสติไปแล้ว”

“งั้นแม่ก็จะรอวันที่แกเสียสติแล้วกัน”

“ได้สิ...แต่ไม่รู้เหมือนกันนะว่าลูกสาวแม่จะทนคนเลวแบบผมได้รึเปล่า”

“ถ้าแกกล้าทำร้ายน้องก็ลองดูแล้วกัน”

เสียงของมารดาเด็ดขาดแม้จะไม่ได้ตะโกน แต่กลับสะกดบรรยากาศทั้งโต๊ะอาหารให้หนักอึ้ง

เก้าอี้ถูกเลื่อนออกไปด้วยแรงกระชาก ร่างสูงใหญ่ของลูกคลื่นลุกขึ้นทันทีอย่างไม่แยแส

เขาเดินก้าวออกจากห้องอาหารโดยไม่หันกลับมา สายตาคมยังวาววับด้วยโทสะที่เอ่อท้น แต่เขาก็เลือกจะไม่ระเบิดมันใส่แม่ เพียงแต่ปล่อยให้เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังก้องไปทั่วห้องแทน

ทิ้งไว้เพียงผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น เธอส่ายหัวเบา ๆ อย่างระอาใจปนห่วงใย รู้ดีว่าลูกชายคนนี้แข็งกระด้างภายนอกเพียงใด แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยังไม่ยอมเปิดเผยให้ใครเห็นเลยสักครั้ง

อาทิตย์ต่อมา

เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วในห้องอาหารกว้าง

เฌอรีนที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับแม่ของลูกคลื่น แววตายังอ่อนล้าเพราะการเดินทาง

ไม่นานลูกคลื่นก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร ดวงตาคมกริบแม้ไม่เหลือบแลไปทางหญิงสาวเขายืนนิ่งอยู่เพียงไม่กี่วิเสียงคนเป็นแม่ก็พูดขึ้น

“มากินข้าวด้วยกันเถอะลูก”

เฌอรีนรีบขยับช้อนตักข้าวเข้าปาก ทั้งที่แทบไม่รู้รสชาติ เธอเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาผู้ชายคนนั้นแม้เพียงเสี้ยววินาที

“ผมกินไม่ลง”

“อย่าทำตัวเสียมารยาทนักเลย”

“ทำไมผมต้องมีมารยาทกับคนคนนี้ด้วย ไม่ใช่คนสูงส่งที่ไหนหนิก็อีแค่คนจนที่โชคดีเท่านั้น”

“ลูกคลื่น! เลิกพูดกับน้องแบบนี้สักที”

“เข้าข้างกันเข้าไป ถ้ามีเธอนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารด้วย ผมยอมอดข้าวดีกว่า กินไม่ลงกลัวท้องเสีย”

“งั้นจะไปไหนก็ไปเถอะ”

“อย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะลูก”

แม่เอื้อมมือมาตักกับข้าวใส่จานตรงหน้าเธอ พลางยิ้มบาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความเมตตา

เฌอรีนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาเธออ่อนลงแม้หัวใจยังบีบรัด เธอส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนตอบเสียงเบา

“ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า...หนูชินแล้วค่ะ”

ตกดึก

บ้านใหญ่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟอุ่นจากโคมบนผนังที่ส่องสลัวตามโถงทางเดิน

เฌอรีนเดินช้า ๆ กลับขึ้นห้องหลังจากที่ลงมาดื่มน้ำ เธอก้าวมาถึงบันไดใหญ่ตรงกลางบ้านแต่ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักก็ดังแว่วลงมาจากชั้นบน

ลูกคลื่นกำลังก้าวลงมาในชุดสบาย ๆ แต่ท่วงท่าของเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา ดวงตาคมวาวสะท้อนแสงไฟยามค่ำ

ชายหนุ่มหยุดเดินเมื่อทั้งคู่สวนกันตรงขั้นบันได เสียงรองเท้าแตะพื้นไม้เงียบกริบ ทว่าความกดดันกลับหนาทึบจนเหมือนอากาศหยุดไหลเวียน

ดวงตาคมกริบตวัดมองร่างเล็กเพียงเสี้ยววินาทีก่อนริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยเสียงห้วนและแรงกลบความเงียบ

“ทำไมยังไม่ไปจากบ้านนี้อีก หรือคิดว่าพอทำตัวน่าสงสารแล้วใครจะเห็นใจ เลิกเพ้อฝันเถอะเฌอรีน...คนอย่างมึงไม่มีทางได้อะไรจากกูนอกจากความรังเกียจ”

“หนูไม่เคยหวังอะไรในตัวพี่...ที่อยู่เพราะคุณน้าให้อยู่”

“ถ้ามึงอยากไปจริง ๆ มึงคงไปนานแล้วไม่ต้องรอให้แม่กูบอกหรอก ตั้งแต่ก้าวเข้ามามึงได้อะไรไปจากบ้านนี้ไม่รู้กี่อย่างต่อกี่อย่าง ได้ไปเรียนถึงเมืองนอกยังไม่พออีกเหรอ มิหน่ำซ้ำมึงยังสาระแนไม่เข้าเรื่อง ทำให้กูกับเอวาต้องเลิกกัน จากที่กูเกลียดมึงอยู่แล้วกูยิ่งเกลียดมึงมากเข้าไปอีก”

“เรื่องเอวา หนูไม่ได้ตั้งใจ เธอต่างหากที่มาขอร้องหนูบอกว่าอยากเจอแม่พี่เพราะต้องการเงิน”

“มึงหุบปาก! คนอย่างมึงไม่มีสิทธิ์มาอธิบายอะไรทั้งนั้น”

“ต่อให้พี่จะเกลียดหนูแค่ไหน....ยังไงหนูกับพี่ก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี”

“ถุ้ย! กูยอมตายดีกว่าถ้าได้แต่งงานกับมึง จำเอาไว้เลยนะว่าอย่ามายุ่งกับกูไม่งั้นมึงได้เจ็บตัวแน่”

ทันทีที่พูดจบ ชายหนุ่มก็ไถลไหล่กว้างชนเข้าใส่ร่างเล็กอย่างจงใจจนเฌอรีนเซถอยไปหนึ่งก้าว มือเล็กกำราวบันไดแน่นเพื่อพยุงตัว ความแสบแปลบตรงหัวไหล่ทำให้เธอเม้มปากแน่น แต่ไม่เอื้อนเอ่ยคำโต้ตอบแม้แต่คำเดียว

ลูกคลื่นก้าวผ่านเธอลงบันไดไปอย่างไม่หันกลับมามองสักนิด เฉกเช่นเดียวกับท่าทีเย็นชาที่ทิ้งท้ายเอาไว้

เฌอรีนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าก้มต่ำเพื่อซ่อนแววตาสั่นไหว มือเล็กลูบหัวไหล่ที่ปวดร้าวช้า ๆ ราวกับปลอบใจตัวเอง ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วก้าวต่อขึ้นบันไดโดยไม่เหลียวมองด้านล่างแม้แต่น้อย