ตอนที่ 8: ราตรีผสานหยินหยาง

ตอนที่ 8: ราตรีผสานหยินหยาง

ท้องฟ้าเหนือหุบเขารัตติกาลในค่ำคืนนี้แปลกประหลาดกว่าทุกวัน วงล้อจันทราที่เคยส่องแสงสีเงินนวลถูกเงามืดสีเลือดค่อย ๆ คืบคลานเข้าบดบัง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนน่ากลัว แม้แต่เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ยังขาดหาย มีเพียงเสียงคำรามต่ำอย่างกระสับกระส่ายของเฮยเยี่ย หมาป่าอสูรเกล็ดทมิฬที่หมอบอยู่หน้าประตูกลาง

ภายในห้องบรรทมกว้างขวางของจอมมาร ไอหมอกสีดำเข้มข้นแผ่กระจายออกมาจากร่างของเยี่ยนอวี้เซวียน ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงกว้าง นิ้วมือทั้งสิบจิกลงบนหน้าขาจนผ้าปูเตียงยับย่น เส้นเลือดสีม่วงคล้ำปูดโปนขึ้นตามลำคอและข้างขมับ ลมหายใจของเขาเข้าออกเป็นเสียงขู่ฟู่ดั่งสัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ

"อึก..."

เยี่ยนอวี้เซวียนกัดฟันกรอด เสียงครางต่ำหลุดรอดจากไรฟันที่ขบกันจนเกิดเสียงเอี๊ยด พิษไออสูรที่สะสมมานานนับพันปีกำลังบ้าคลั่งเพราะแรงดึงดูดของจันทรุปราคา มันเหมือนน้ำมันกึ่งเดือดที่สาดซัดอยู่ในเส้นชีพจร เผาผลาญอวัยวะภายในจนร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา

ประตูห้องบรรทมถูกผลักเปิดออกเบา ๆ มู่ชิงเหยาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยน้ำชาสมุนไพรดับร้อนที่ตั้งใจนำมาให้ แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นอายกดดันอันมหาศาลก็ทำให้เขาต้องชะงัก ฝีเท้าที่เบากระทบพื้นไม้เบา ๆ ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปที่ร่างบนเตียง

"พี่อวี้เซวียน..."

มู่ชิงเหยารีบวางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างประตู ดวงตากลมโตสั่นไหวด้วยความวิตกเมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่าย เขาไม่เคยเห็นเยี่ยนอวี้เซวียนในสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้มาก่อน ร่างกายอันแข็งแกร่งนั้นกำลังสั่นเทิ้ม ผิวอุ่นหนาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและมีหยาดเหงื่อผุดพรายจนชุ่มโชก

มู่ชิงเหยาไม่รอช้า เขารีบสืบเท้าเข้าไปใกล้เตียง ฟูกหนาบุ๋มลงตามน้ำหนักตัวขยับเข้าหาคนเจ็บ "พี่อวี้เซวียน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินข้าไหม"

เยี่ยนอวี้เซวียนไม่ตอบ นัยน์ตาที่เคยเป็นสีดำลุ่มลึกบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวาวโรจน์ในความมืด เขาพยายามเบือนหน้าหนี ลมหายใจหอบกระเส่าที่พ่นออกมามีไอความร้อนระอุเดือด

"ออกไป..." เสียงของจอมมารแหบพร่าและสั่นเครือ "อย่าเพิ่งเข้ามา... ชิงเหยา... ออกไปก่อน"

"ไม่ ข้าไม่ไป" มู่ชิงเหยาปฏิเสธทันควัน ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาขยับเข้าไปชิดอีกหนึ่งก้าว แล้วยื่นมือเรียวขาวไปแตะเข้าที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน

ทันทีที่ปลายนิ้วของมู่ชิงเหยาสัมผัสถูกผิวเนื้อร้อนลุ่มของเยี่ยนอวี้เซวียน กระแสความเย็นเยียบสายหนึ่งก็แล่นพล่านออกจากปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายของจอมมารโดยอัตโนมัติ มันไม่ใช่ความเย็นจากน้ำแข็งทั่วไป แต่เป็นกลิ่นอายบริสุทธิ์อันลึกล้ำของพลังเทพโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่ส่วนลึกในกายของมู่ชิงเหยา

"อ๊า..." เยี่ยนอวี้เซวียนครางต่ำในลำคอ ร่างกายของเขาสะท้านเฮือก ความทรมานจากการถูกแผดเผาเมื่อครู่ถูกปัดเป่าหายไปในพริบตาตรงจุดที่ถูกสัมผัส ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองมาตลอดทั้งคืนหลุดลอยไป

สายตาคมกริบสีแดงฉานตวัดกลับมามองร่างบางตรงหน้า สัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าและจอมมารที่ถูกความร้อนรุ่มขับเคลื่อนตื่นตัวขึ้นเต็มที่ ร่างกายของมู่ชิงเหยาในยามนี้เปรียบเสมือนโอสถทิพย์อันเย็นฉ่ำที่สามารถดับไฟนรกในกายของเขาได้

ฟึ่บ!

"พี่อวี้เซวียน... อ๊ะ!"

ก่อนที่มู่ชิงเหยาจะได้ทันตั้งตัว ข้อมือเรียวบางก็ถูกมือหนาที่ราวกับคีมเหล็กตะปบเข้าอย่างแรง แรงดึงมหาศาลกระชากร่างของเขาจนลอยล้มลงไปบนฟูกหนา โดยมีร่างสูงใหญ่ของเยี่ยนอวี้เซวียนตามขึ้นมาทาบทับอยู่ด้านบนในทันที

เงาร่างของจอมมารบดบังแสงจันทร์สีเลือดจากหน้าต่างจนหมดสิ้น มู่ชิงเหยาแหงนหน้าขึ้น มองสบสายตาสีแดงคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความกระหายและการล่าอาณานิคม ลมหายใจร้อนผ่าวของเยี่ยนอวี้เซวียนเป่ารดอยู่ข้างแก้มใส จนมู่ชิงเหยาอดไม่ได้ที่จะหดคอหนีด้วยความตื่นตระหนก

"พี่อวี้เซวียน ท่าน... สติยังดีอยู่หรือไม่" มู่ชิงเหยาถาม เสียงสั่นเล็กน้อยแต่มือทั้งสองข้างที่ดันอกแกร่งไว้ไม่ได้ออกแรงผลักไสอย่างจริงจัง

เยี่ยนอวี้เซวียนไม่ตอบ คำรามต่ำในลำคอพลางซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ของคนใต้ร่างอย่างหิวกระหาย สองมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวบาง บีบเค้นเน้นย้ำจนเนื้อนุ่มหยุ่นเปลี่ยนรูป

"ชิงเหยา... ข้าต้องการเจ้า... ร้อนเหลือเกิน..." เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู

มู่ชิงเหยามองเห็นหยาดน้ำตาแห่งความทรมานที่ปนอยู่กับเหงื่อบนดวงหน้าหล่อเหลา หัวใจของเขาอ่อนวูบ ความจริงใจและความรักที่มีต่อบุรุษผู้นี้ทำให้เขาละทิ้งความกลัวจนหมดสิ้น สองแขนเรียวค่อย ๆ เปลี่ยนจากดันอกเป็นโอบรอบคอหนา ดึงรั้งให้ใบหน้าของจอมมารเข้ามาใกล้

"ข้าอยู่ตรงนี้..." มู่ชิงเหยากระซิบตอบ แววตาอ่อนเชื่อม "หากมันช่วยท่านได้... ข้าเต็มใจ"

คำอนุญาตนั้นเปรียบเสมือนการปลดสลักอสูรร้าย เยี่ยนอวี้เซวียนไม่หลงเหลือความยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป มือหนาจับเข้าที่สาบเสื้อตัวบางของมู่ชิงเหยา แล้วออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว

แคว่ก!

เศษผ้าไหมเนื้อดีสีขาวสะอาดฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ ปลิวว่อนลงไปกองอยู่ข้างเตียง เผยให้เห็นเรือนร่างขาวโพลนเนียนละเอียดดั่งหยกสลักที่ซ่อนอยู่ภายใน ท่ามกลางแสงสลัวของห้องนอน ผิวของมู่ชิงเหยาดูเปล่งประกายชวนมองจนคนมองตาพร่าเลือน

เยี่ยนอวี้เซวียนก้มลงบดจูบริมฝีปากบางอย่างดุดันและรวดเร็ว ไม่มีการอารัมภบทหรือความอ่อนโยนดังเช่นยามปกติ เรียวลิ้นร้อนชื้นแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างบ้าคลั่ง เกี่ยวกวัดและดูดดึงลิ้นเล็กจนเสียงเฉอะแฉะน่าอายดังระงม มู่ชิงเหยาครางอื้ออึงในลำคอ สองมือขยำเส้นผมสีดำยาวของจอมมารแน่น ความรุนแรงที่ได้รับทำให้ริมฝีปากบางเริ่มห่อเลือดและบวมเจ่อ แต่เขากลับยิ่งบดเบียดร่างกายเข้าหาความเร่าร้อนนั้น

มือหนาลูบไล้ต่ำลงมาบีบเค้นยอดอกสีหวานจนชูชัน ก่อนจะเลื่อนลงไปเชิดสะโพกมนของมู่ชิงเหยาขึ้นสูง แขนแกร่งสอดเข้าใต้ข้อพับขาขวา แยกเรียวขาขาวทั้งสองข้างออกกว้าง เผยให้เห็นช่องทางรักส่วนตัวที่ปิดสนิทและแดงระเรื่อ

"อือ... พี่อวี้เซวียน... ช้าหน่อย..." มู่ชิงเหยาเอ่ยเตือนด้วยความเสียวซ่านเมื่อลมเย็นปะทะผิวเนื้อส่วนอ่อนไหว

ทว่าจอมมารในยามนี้หูอื้ออึงด้วยแรงราคะและพิษร้าย แก่นกายใหญ่โตที่ขยายตัวจนคับแน่นและร้อนผ่าวราวกับแท่งเหล็กเผาไฟถูกนำมาจ่อที่ปากทางนุ่ม โดยไม่มีการเบิกทางหรือชโลมน้ำมันใด ๆ เยี่ยนอวี้เซวียนกดสะโพกสอบ สวนลึกแทรกความยิ่งใหญ่เข้าสู่ช่องทางนุ่มร้อนรวดเดียวจนสุดทาง

"อ๊าาาาาาาาฮ์!!!"

มู่ชิงเหยาหวีดร้องครางลั่นห้อง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนน้ำตาร่วงเผาะ ร่างกายเพรียวบางสะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังลอยพ้นฟูก ความคับแน่นและฉีกขาดแล่นริ้วเข้าสู่สมองจนตัวสั่นระริก สองมือจิกทึ้งไหล่หนาของเยี่ยนอวี้เซวียนจนขึ้นรอยเล็บสีแดง

"ชิงเหยา... แน่นเหลือเกิน... เจ้า... อึก" เยี่ยนอวี้เซวียนซบหน้าลงกับไหล่บาง สูดหายใจลึก ความนุ่มหนืดที่โอบรัดตัวตนของเขาเอาไว้แน่นช่วยรีดเค้นความร้อนในกายให้ออกมารวมกันที่จุดเดียว ไอเย็นจากร่างกายของมู่ชิงเหยาซึมซับเข้าสู่แก่นกายของเขา ค่อย ๆ หลอมละลายพิษมารที่บ้าคลั่งให้สงบลง

สะโพกสอบเริ่มขยับขับเคลื่อนทันทีโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ จอมมารกระหน่ำกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า ทุกจังหวะที่สวนลึกเข้าไปเน้นย้ำรุนแรงจนหัวเตียงไม้แกะสลักชนเข้ากับผนังห้องเกิดเสียงดัง ปึก! ปึก! ปึก! อย่างต่อเนื่อง

"อ๊ะ... อ๊า... อวี้เซวียน... เบา... เบาก่อน... ฮื้อออ" มู่ชิงเหยาสั่นหัวไปมาบนหมอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระจัดกระจาย ความเสียวซ่านปนเจ็บแปลบทำให้เขาตาพร่าเลือนลอย ทุกครั้งที่ร่างสูงใหญ่กระแทกเข้ามา ร่างของเขาจะไถลขึ้นไปตามแรงดัน ก่อนจะถูกมือหนาคว้าเอวรั้งกลับลงมารับแรงกระแทกครั้งใหม่ที่ลึกกว่าเดิม

เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ตับ! ตับ! ตับ! ดังสะท้อนสอดประสานกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงครางกระเส่าท่ามกลางความมืด หยาดเหงื่อเซ็กซี่ไหลโทรมกายของคนทั้งสองจนผิวเนื้อลื่นไหลบดเบียดเข้าหากันอย่างแนบแน่น

เยี่ยนอวี้เซวียนพลิกตัวมู่ชิงเหยาให้คว่ำลงในท่าคลานอย่างรวดเร็วโดยที่แก่นกายยังคงเชื่อมต่ออยู่ มู่ชิงเหยาครางลั่นเมื่อส่วนนั้นถูกบิดหมุนอยู่ภายใน เข่าทั้งสองข้างฝังลงกับฟูกหนา สองมือยันที่นอนไว้แต่ก็แทบไม่มีแรงทรงตัว สะโพกมนถูกยกขึ้นสูงเด่นในความมืด

จอมมารหนุ่มไม่รอช้า โน้มตัวลงมาแนบแผ่นหลังบาง มือหนึ่งเอื้อมไปบีบเค้นอกนุ่ม อีกมือหนึ่งจับตรึงสะโพกมนไว้แน่น แล้วกระหน่ำความเร่าร้อนเข้าใส่จากทางด้านหลังอย่างไม่ปรานี จังหวะที่รวดเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้มู่ชิงเหยาทำได้เพียงอ้าปากค้าง สลัดใบหน้าไปมา ร้องครางไม่เป็นภาษา

"อ๊า... อ๊ะ... จะ... ไม่ไหวแล้ว... พี่อวี้เซวียน... ข้าจะ..."

"พร้อมกัน... ชิงเหยา... อึด"

เยี่ยนอวี้เซวียนเร่งจังหวะในตอนท้าย สะโพกสอบรัวกระแทกเข้าใส่ช่องทางรักที่ตอดรัดระรัวราวกับจะรีดเค้นทุกหยาดหยด ความร้อนในกายของเขารวมตัวกันจนถึงขีดสุด พร้อม ๆ กับพลังเทพในร่างของมู่ชิงเหยาที่ปลดปล่อยไอเย็นออกมารับประสานอย่างลงตัว

"อ๊าาาาาา!!!"

ทั้งสองหวีดร้องออกมาพร้อมกันเมื่อถึงปลายทางฝัน ร่างของมู่ชิงเหยากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนที่นอน ขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี้เซวียนก็กระแทกเน้นย้ำเป็นครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนจำนวนมหาศาลซัดสาดเข้าสู่ภายในตัวมู่ชิงเหยาจนล้นทะลัก ไหลย้อนออกมาเปรอะเปื้อนตามง่ามขาและหน้าขาขาวเนียนเป็นสาย

หลังพายุอารมณ์อันเร่าร้อนสงบลง ลมหายใจของคนทั้งสองยังคงหอบถี่ เยี่ยนอวี้เซวียนค่อย ๆ ถอนกายออกเบา ๆ แววตาสีแดงฉานค่อย ๆ เลือนหายไป แผ่วเปลี่ยนกลับเป็นสีดำลุ่มลึกดังเดิม สติสัมปชัญญะของเขากลับมาสมบูรณ์พร้อมกับความรู้สึกโล่งสบายในเส้นชีพจร พลังมารที่เคยแปรปรวนบัดนี้สงบลงและควบแน่นเป็นปึกแผ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาก้มลงมองร่างบางที่นอนฟุบหน้าลงกับหมอน มู่ชิงเหยาหลับสนิทไปด้วยความอ่อนเพลีย ขนตายาวงอนยังมีคราบน้ำตาเกาะอยู่ประปราย ตามเนื้อตัวมีรอยรักสีแดงช้ำที่เกิดจากฝีมือของเขาเต็มไปหมด

เยี่ยนอวี้เซวียนดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายให้คนรักอย่างเบามือ ทว่าในจังหวะที่ผ้าห่มกำลังจะเลื่อนปิดแผ่นหลังเนียนสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่าง

บนผิวเนื้อเนียนละเอียดบริเวณกลางแผ่นหลังของมู่ชิงเหยา ปรากฏรอยสัก แสงสีทองสว่างไสวเรืองรองขึ้นมา มันค่อย ๆ ลากเส้นสายอย่างสลับซับซ้อนจนกลายเป็นรูป ดอกบัวเก้ากลีบ อันเป็นสัญลักษณ์ชั้นสูงของเทพโบราณ พลังงานอันบริสุทธิ์และอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากรอยสักนั้น ช่วยรักษาบาดแผลและความบอบช้ำภายในจากการร่วมรักเมื่อครู่จนหายเป็นปลิดทิ้ง

เยี่ยนอวี้เซวียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง รอยสักนั้นเด่นชัดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เลือนรางและจางหายไปใต้ผิวหนังราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

จอมมารหนุ่มนิ่งอึ้งไป แววตาของเขาหม่นแสงลงด้วยความรู้สึกสับสนและกังวล ปมปริศนาเกี่ยวกับตัวตนของฮูหยินตัวน้อยเริ่มชัดเจนขึ้น ชิงเหยาไม่ใช่คนไร้ค่าอย่างที่ตระกูลมู่กล่าวอ้าง แต่กลับเป็นผู้ครอบครองพลังเทพโบราณที่หายสาบสูญ

เยี่ยนอวี้เซวียนโน้มตัวลงไป จูบซับเบา ๆ ตรงตำแหน่งที่รอยสักดอกบัวเคยปรากฏอย่างทะนุถนอมกระซิบแผ่วเบาข้างหูคน ที่กำลังนิทรา

"ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร... ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากเจ้า"