ตอนที่ 7: กลลวงของจอมมาร

ตอนที่ 7: กลลวงของจอมมาร

กลิ่นหมึกหอมระเหยอบอวลอยู่ในห้องทรงอักษรทมิฬ แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันวิญญาณทอดเงายาวของจอมมารแห่งหุบเขารัตติกาลลงบนโต๊ะไม้จันทน์ดำ เยี่ยนอวี้เซวียนละสายตาจากฎีกาหนังอสูรในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า เสียงนั้นดังก้องเบา ๆ ในความเงียบ ยิ่งขับให้บรรยากาศรอบกายดูลึกลับและยากแท้หยั่งถึง

"ท่านจอมมาร แผนการคืบหน้าไปมากแล้วขอรับ"

เฉินเซวียน รองจอมมารก้าวออกมาจากเงามืด คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม รายงานด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"สายข่าวจากเมืองเมฆาครามส่งสัญญาณมาว่า ราชโองการขู่กรรโชกรับเจ้าสาวที่พวกเราส่งไป ทำให้ตระกูลมู่ตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด เป็นไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้ทุกประการ... คุณชายรองมู่ชิงเหยา ยอมก้าวขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวสลับตัวกับพี่สาวของเขาด้วยตัวเอง"

เยี่ยนอวี้เซวียนไม่ได้เอ่ยคำใด ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับรูปสลักซ่อนอยู่ใต้เงาผมสีดึกดำบรรพ์ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางที่อ่านไม่ออก

ความจริงแล้ว... แผนการนี้ไม่ใช่ความลุ่มหลงชั่ววูบ หรือการท้าทายฝ่ายธรรมะอย่างไร้เหตุผล

มันคือตารางหมากที่เขาเฝ้าจดจ่อและวางกลลวงไว้เนิ่นนานนับปี

นับตั้งแต่เขาส่งองครักษ์เงาแฝงตัวเข้าไปในตระกูลมู่เพื่อสืบข่าว เขารู้ดีว่ามู่ชิงเหยาต้องเผชิญกับอะไรบ้างในเรือนหลังนั้น การถูกละเลยจากบิดา การกลั่นแกล้งจากแม่เลี้ยง และความริษยาจากพี่ชายต่างมารดา สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจอันบอบบางนั้นไว้คือความรักที่เขามีต่อมู่ชิงเยว่ พี่สาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว

หากเยี่ยนอวี้เซวียนส่งเกี้ยวเจ้าสาวไปสู่ขอตรง ๆ ตามธรรมเนียม ฝ่ายเซียนหน้าไหว้หลังหลอกพวกนั้นไม่มีวันยอมปล่อยตัวมู่ชิงเหยามาเด็ดขาด พวกมันจะกักขังเขาไว้ ใช้เขาเป็นเครื่องมือ และที่แย่ที่สุด... มู่ชิงเหยาที่ยังไม่รู้จักตัวตนของเขาในชาตินี้ ก็คงจะตื่นตระหนกจนเตลิดหนีไปไกล

มีเพียงการบีบคั้นตระกูลมู่ให้ถึงทางตัน นำภัยพิบัติของแดนมารไปวางไว้ตรงหน้าเท่านั้น มู่ชิงเหยาผู้มีจิตใจงดงามและพร้อมจะเสียสละตนเองเพื่อพี่สาว ถึงจะยอมก้าวเข้ามาในหุบเขารัตติกาลแห่งนี้ด้วยความเต็มใจ

"ล่อปลาเข้าอวน... ปลาก็ตกลงมาในอวนแล้วจริง ๆ"

เยี่ยนอวี้เซวียนพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงกระแสคลื่นอันลึกล้ำ เขากางฝ่ามือออก บนนั้นมีม้วนภาพวาดลายเส้นโบราณขนาดเล็กที่ม้วนเก็บอย่างดี มันคือภาพวาดของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งในอดีตชาติอันไกลโพ้น สายตาของจอมมารที่เคยเย็นชาชวนให้ผู้คนหนาวสั่น พลันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความโหยหาอันลึกซึ้ง

"ในที่สุดเจ้าก็มาอยู่ข้างกายข้า..." นิ้วหัวแม่มือลูบไล้แผ่วเบาบนแผ่นกระดาษโบราณ "โดยที่พวกสุนัขรับใช้บนแดนเซียนพวกนั้นไม่มีวันรู้"

เฉินเซวียนเห็นผู้เป็นนายจมดิ่งลงไปในความทรงจำ จึงประสานมือแล้วถอยร่นกลับเข้าสู่เงามืดอย่างรู้หน้าที่ เงียบเชียบจนราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังมาจากทางเดินภายนอก ทำให้เยี่ยนอวี้เซวียนดึงสติกลับคืนมาทันที กลิ่นอายพลังวิญญาณอันคุ้นเคยบริสุทธิ์ดั่งหิมะแรกฤดูทำให้จอมมารขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อย เขารีบสอดม้วนภาพวาดโบราณเก็บลงในลิ้นชักใต้โต๊ะไม้จันทน์ดำอย่างรวดเร็ว ทว่าด้วยความรีบร้อน ลิ้นชักจึงปิดเข้าที่ไม่สนิทดีนัก เหลือช่องว่างเล็ก ๆ ไว้เพียงมิลลิเมตรเดียว

ประตูห้องทรงอักษรเปิดออกช้า ๆ

มู่ชิงเหยาก้าวเข้ามาในห้อง ในมือสองข้างประคองถาดเครื่องเคลือบที่มีถ้วยน้ำแกงร้อน ๆ ส่งควันกรุ่น เขาอยู่ในชุดลำลองสีขาวสะอาดตา ตัดกับความมืดมิดของห้องทรงอักษรทมิฬราวกับภาพวาดดอกบัวขาวกลางสระน้ำลึก ใบหน้าหวานดูประหม่าเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นก้มมองเพียงปลายเท้าของตนเอง

"ท่านจอมมาร... ข้าให้อาเป่าช่วยต้มน้ำแกงบำรุงกำลังมาให้ขอรับ เห็นว่าท่านทำงานจนดึก..."

น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นยังไม่ทันขาดคำ มู่ชิงเหยาก็ต้องอุทานเบา ๆ ในลำคอ เมื่อร่างแกร่งของเยี่ยนอวี้เซวียนก้าวเข้ามาประชิดตัวโดยไร้เสียง ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

ถาดน้ำแกงถูกมือใหญ่รับไปวางบนโต๊ะอย่างมั่นคงในพริบตา ต่อมา... ข้อมือบางของมู่ชิงเหยาถูกรวบเข้าหาตัว ร่างของเขาถูกดึงลงไปเบื้องล่างอย่างไม่ทันตั้งตัว

"อ๊ะ..."

สะโพกมนทรุดลงนั่งบนตักแกร่งของจอมมารพอดี วงแขนทรงพลังราวกับเหล็กกล้าตลบกอดรอบเอวคอดกิ่วไว้แน่นหนา ดึงรั้งให้แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ

มู่ชิงเหยาหน้าขึ้นสีระเรื่อทันที หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ ร่างกายแกร็งทื่อทำตัวไม่ถูก สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกเสื้อสีดำปักลายมังกรทองไว้เบา ๆ ตามสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่กล้าออกแรงขัดขืนมากนัก

"ท่าน... ท่านจอมมารปล่อยก่อนขอรับ น้ำแกงจะเย็นหมด" มู่ชิงเหยาเอ่ยกระซิบ เสียงสั่นพร่า

เยี่ยนอวี้เซวียนไม่ฟังคำทัดทาน เขาซบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่องของคนบนตัก สูดดมความหอมละมุนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของมู่ชิงเหยาเข้าปอดลึก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนมู่ชิงเหยาต้องหดคอหนีด้วยความสยิว ขนอ่อนลุกซู่ไปทั้งร่าง

"ให้ข้ากอดสักพัก" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนอยู่ข้างใบหู "กลิ่นของเจ้าทำให้ข้าหายเหนื่อย"

จอมมารกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งสันกดจูบซับแผงคอระหงซ้ำ ๆ อย่างคนคลั่งรักที่โหยหาในสิ่งนี้มานานนับพันปี มู่ชิงเหยาได้แต่ยอมนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนตักปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำตามใจชอบ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของเยี่ยนอวี้เซวียน แม้จะดูคุกคาม แต่กลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของดวงน้อย ๆ นี้สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ท่ามกลางเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นสอดประสานกันในความเงียบ

มู่ชิงเหยาที่เริ่มปรับตัวได้ พยายามจะขยับตัวเพื่อหันไปหยิบถ้วยน้ำแกงให้ชายหนุ่ม ทว่าในจังหวะที่เขาเอี้ยวตัวไปทางขวา หัวเข่าและชายเสื้อของเขากลับบังเอิญไปสะดุดและเข้ากับขอบลิ้นชักโต๊ะทำงานที่ปิดไม่สนิท

แกรก...

แรงกระแทกเบา ๆ นั้นทำให้ลิ้นชักไม้จันทน์ดำเลื่อนเปิดออกกว้างขึ้นอีกนิด

สายตาของมู่ชิงเหยาเหลือบไปเห็นสิ่งของภายในนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ปลายม้วนภาพวาดโบราณโผล่พ้นออกมาจากมุมมืด กระดาษนั้นเก่าคร่ำคร่าจนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวล ทว่าสิ่งที่ทำให้ดวงตากลมโตต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง กลับไม่ใช่ความเก่าของมัน

แต่เป็น... กลิ่นอายพลังวิญญาณ

สายใยพลังงานบางเบา สีฟ้าครามบริสุทธิ์ที่สลักเสลาอยู่รอบม้วนภาพนั้น ลอยเอื่อย ๆ ออกมาปะทะกับสัมผัสรับรู้ของเขา มันเป็นกลิ่นอายพลังวิญญาณที่แสนคุ้นเคยอย่างประหลาด คุ้นเคยเสียจนส่วนลึกในวิญญาณของมู่ชิงเหยาเกิดอาการสั่นสะท้าน ราวกับลวดลายโบราณนั้นกำลังร้องเรียกหาเขามานานนับศตวรรษ

'นี่มัน... พลังอะไรกัน?' มู่ชิงเหยาคิดในใจ มือเรียวบางเอื้อมออกไปตามสัญชาตญาณ นิ้วมือเกือบจะแตะเข้าที่ปลายม้วนภาพนั้นอยู่แล้ว

หมับ!

ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเขาจะได้สัมผัสวัตถุโบราณชิ้นนั้น ฝ่ามือใหญ่ที่หนาและอบอุ่นของเยี่ยนอวี้เซวียนก็พุ่งเข้ามาคว้าและรวบข้อมือบางของเขาไว้ทันควัน

มู่ชิงเหยาสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นสบตาจอมมารทันที ดวงตาคู่คมของเยี่ยนอวี้เซวียนวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทลึกล้ำจนยากจะคาดเดาความรู้สึก ชายหนุ่มไม่ได้ดุกล่าว ทว่าแรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคงและเด็ดขาด เสียจนมู่ชิงเหยารู้สึกได้ถึงกระแสบางอย่างที่แฝงอยู่เบื้องหลังดวงตาคู่นั้น