บทที่ 8

เหรียญที่เหลือ เราเลยเอาให้น้องผู้หญิงที่เล่นอยู่ตู้ข้าง ๆ

          ครืด ครืด

          แรงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋า ทำให้เราต้องดึงมันขึ้นมาเป็นสายของป้านิดโทรตาม

          ‘ป้ารออยู่รถนะ’

          ‘ได้ค่ะ กำลังออกไป’

          ‘ โอเคจ้ะ เดี๋ยวโทรตามตาแทนก่อน’

          ตู๊ด

          สายตาเหลือบไปมองพี่แทน ที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ก่อนเขาจะเดินออกจากโซนนี้

          เรารีบสาวเท้าตามอยู่ข้างหลัง ตอนแรกตั้งใจรอเขาคิดว่าเดี๋ยวคงมาเรียกให้ไปเดินด้วยกัน เพราะยังหวังให้เขาง้ออยู่ลึก ๆ แต่เหมือนจะหวังมากไป

          ฟาร์มภูแทนใจ

          พอกลับมาถึงเราขนของตัวเองขึ้นไปก่อน ค่อยลงมาช่วยพวกเขาขนของที่เหลือจนเสร็จ

          หลังจากนั้นต่างคนต่างแยกย้าย ส่วนเราเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ

          เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็นของวันอย่างไม่รู้ตัว จนมีคนมาเคาะที่ห้อง

          เอี๊ยดด

          “ได้เวลาแล้ว ออกมากินข้าวมา”

          “ตามไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

          “รีบออกมาเลย วันนี้ป้าทำของอร่อย ๆ เยอะ”

          เราจึงเดินตามป้านิดออกมาข้างนอกเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะอาหาร เพราะกลัวว่าทุกคนจะรอนาน พอมาถึงเจอแค่ลุงเกนที่นั่งรออยู่

          พี่แทนเขาก็คงออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน เหมือนทุกวัน ต่อให้เวลานี้อยากให้เขามาอยู่ด้วยกันก็ตาม ต้องยอมรับว่าเราควบคุมเขาไม่ได้

          หลังกินข้าวเสร็จ จึงออกมาเดินย่อยข้างนอกรับอากาศตอนเย็นสักหน่อย เผื่ออะไรจะดีขึ้น

          “อ่าว พี่ยังไม่ขึ้นบ้านเหรอครับ”

          ได้ยินเสียงจากข้างหลังที่ไม่คุ้นเคย พอหันไปมองตามเสียงพบว่าเป็น ไกรอู น้องชายพี่แทน ยังไม่เคยคุยด้วยกันสักคำแต่เขากลับเดินเข้ามาทัก

          “ใช่ ออกมาเดินย่อยน่ะ”

          “จะรบกวนไหมครับ ถ้าขอเดินด้วย”

          “ได้ค่ะ ตามสบาย”

          “เป็นไงบ้างครับ อากาศดีไหม”

          อีกคนเอียงคอถามอย่างเป็นมิตร พลางส่งยิ้มมาให้ สายตาของเขาที่มองมาไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด กลับกลายเป็นรู้สึกผ่อนคลายมากกว่า

          “ก็ดีนะคะ”

          “วันนี้อากาศดีกว่าทุกวันครับ”

          เขาพูดขณะที่กวาดสายตามองบนท้องฟ้าคล้ายกำลังเพลิดเพลินกับมัน

          จนต้องเงยหน้ามองตามเขา อย่างที่เขาว่าวันนี้ไม่ได้แค่อากาศดี แต่ภาพที่มองเห็นท้องฟ้ายามกลางคืนก็สวยงามมากเช่นกัน ดวงจันทร์ที่ถูกรายล้อมไปด้วยดาวนับล้าน

          “ท้องฟ้าสวยจัง”

          “ส่วนหนึ่งเพราะมีพี่ผมอยู่ที่นี่ด้วย หรือเปล่าครับ”

          โดนเด็กมันแซวเข้าทำเอาแทบไปไม่เป็น เขาดูแพรวพราว เวลาพูดแววตามีดวงดาวระยิบระยับ

          “ล้อเล่นครับ แล้วพี่จะมาอยู่นานไหมครับ”

          “ไม่แน่ใจ จนกว่าเขาจะไม่ต้องการ....”

          รู้สึกตงิดใจ เรากำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่า ตั้งแต่มาที่นี่มีสักครั้งไหมที่เขาทำให้รู้สึกว่าต้องการ

          “เหนื่อยหน่อยนะครับ พี่ชายผมมันดื้อดึง”

          “ไม่หรอก”

          ถึงปากจะบอกออกไปแบบนั้น แต่ในใจกลับรู้สึกล้าจนไม่อยากรับรู้อะไร

          นั่งคุยกันอยู่สักพัก ตอนนี้ก็มืดมากแล้วเราเลยขอตัวกลับ ออกมาอยู่ข้างนอกดึกมากไม่ค่อยดีเท่าไหร่

          ระหว่างทางเดินก็พอได้นึกทบทวนตัวเอง ถ้าจะอยู่เราอยู่ได้นานแค่ไหน

          เป็นผู้หญิงคนเดียวมาอยู่ไกลบ้าน อีกอย่างกับครอบครัวก็ไม่ได้บอกใครสักคน ถ้ารู้ขึ้นมาไม่รู้จะวุ่นวายแค่ไหน

          แต่ยังไงตัดสินใจจะอยู่ช่วยงานเขาแล้ว ก็ต้องอยู่ให้เป็นเย็นให้พอ ลองทำมันดูสักครั้ง

          วันต่อมา

          ตื่นมาอาบน้ำแต่ตัวตั้งแต่ตีห้า เพราะนอนไม่ค่อยหลับ อาจจะเป็นเพราะนอนแปลกที่ ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้ไปออกแดดไหม เรามีแค่แขนยาวกับขายาวที่กันแดดได้

          แต่คนในบ้านคงจะพอมีให้ยืม ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

          เดินออกมาจากห้อง เห็นพี่แทนกำลังยืนสูบบุหรี่ตรงระเบียงหน้าบ้านพอดี

          ก่อนเขาจะหันมามอง เราจึงเดินเข้าไปหายังไม่ทันได้เอ่ยปากทักทาย เพราะเขาชิงพูดก่อน

          “ตื่นเร็วดีนะ”

          ประโยคดูไม่มีอะไร แต่ทั้งสายตาและน้ำเสียงของเขา เรากลับมองว่าคนตรงหน้าตั้งใจประชดประชันต่างหาก

          “วันนี้จะให้ทำอะไรเหรอ”

          เขาปรายตามองก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก คล้ายกับว่ากำลังมีเรื่องสนุก

          “ล้างคอกหมู ตัดหญ้า ล้างห้องน้ำคนงาน อยากทำอะไรก่อนล่ะ”