ตอนที่ 7

หลังตัวเองพูดจบถึงได้รู้ตัวว่า คำถามมันค่อนข้างรุนแรง แต่ไม่ทันที่จะแก้ต่าง อีกคนสวนกลับทันควัน จนเราไปไม่เป็น

          “ลองถามตัวเองดูยัง ก่อนจะถามคำถามนี้กับฉัน”

          ทำเอาเราอึ้งไปชั่วขณะ ตั้งใจจะเค้นเอาคำตอบจากเขา ทำไมถึงกลายเป็นพี่แทนโยนคำถามกลับมาเค้นเราแทน

          “ไม่เข้าใจ พี่กำลังจะสื่ออะไร”

          พี่แทนไม่ตอบ เขารีบสาวเท้าเดินตรงดิ่งไปที่รถโดยไม่หันมามองด้วยซ้ำ เราวิ่งตามหลังเขาแทบไม่ทัน

          “พี่แทน พี่เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า”

          “คำตอบเดิม ถามตัวเองดู”

          ก่อนเขาจะเดินปลีกตัว ไปขึ้นรถฝั่งคนขับอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้เรายืนเคว้งกับตัวเองอีกแล้ว เป็นอะไรชอบเดินหนี พอได้สติถึงรีบตามขึ้นรถไป

          บนรถ

          บรรยากาศในรถค่อนข้างมาคุและตึงเครียด ป้านิดน่าจะเริ่มจับสังเกตได้จากความเงียบที่เกิดขึ้น

          “หนูลูนได้อะไรมา”

          “ได้ไอติมรสแตงโมค่ะ นี่รสเผือกของป้านิด”

          “ไปซื้อร้านยายปุ๊เหรอลูก เดินไกลเลย ป้าก็ไม่ได้สังเกตว่าลุงเขาปิดร้าน”

          “ลุงเพิ่งปิดตอนลูนเดินไป เห็นแกบอกลูกเข้าโรงพยาบาลนะคะ เลยเดินไปซื้ออีกร้านค่ะ”

          “นีนไม่สบายเหรอตาแทน ไปเยี่ยมน้องหน่อยไหมลูก”

          “ไม่ต้องหรอกครับ หายแล้ว เห็นว่าออกมาวันนี้”

          ระหว่างที่ฟังทั้งสองคุยกัน เรากลับรู้สึกน้อยใจอยู่ลึก ๆ และมันกำลังค่อย ๆ กัดกินภายในใจ ตอนนี้ไม่รู้เลยชีวิตที่ผ่านมาของเขาระหว่างอยู่ที่นี่เป็นยังไง ผู้คนในชีวิตมีใคร คนที่ชื่อนีนสำคัญกับพี่แทนแค่ไหน

          ห้างสรรพสินค้า

         นึกน้อยใจจนรถมาจอดที่ห้าง ก็ไม่ได้ไกลมากนิ หรือเพราะใจลอยเลยถึงเร็ว

          เราขอแยกตัวจากพวกเขามาซื้อของที่จำเป็น หยิบพวกครีมกันแดด สบู่ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ประมาณหนึ่ง

          เดินดูของใช้ที่เหลือ พอเราได้จนครบเลยออกมายืนรอทั้งสองที่บริเวณเคาน์เตอร์ เพราะหากันเจอง่าย

          ระหว่างนั้นสายตาเหลือบไปเห็นตู้คีบตุ๊กตา ลองไปเดินดูเล็กน้อยดันเจอตัวที่ถูกใจ จึงตรงดิ่งไปยืนแลกเหรียญ และกลับมาที่เดิมโดยเล็งตู้เจ้าหมาน่องไก่

          มือเรียวหยอดเหรียญลงไปในตู้ด้วยความหวัง ในใจรู้อยู่แล้วว่าคีบไม่ได้ เพราะเท่าที่เคยเล่นมาก็เป็นแบบนั้น

          ผ่านมาจนถึงเหรียญสุดท้าย เจ้าตุ๊กตาขยับเข้ามาใกล้หลุมมากแล้ว ถ้าเรามีอีกสักสองเหรียญคงไม่พลาด

          จังหวะที่หันคอตกจะกลับไปเพื่อที่จะแลกเหรียญ สายตาไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของพี่แทนเข้า

          สายตาของเราทั้งคู่ประสานกัน จึงรีบเดินตรงรี่เข้าไปหาเขา

          “ป้าล่ะคะ”

          ไร้เสียงตอบจากคนตรงหน้า เขาเบือนหน้าหนีเดินไปที่ตู้คีบตุ๊กตา พอเห็นแบบนั้นแทบไม่อยากเดินเข้าไปหาเขาอีก มันรู้สึกจุกที่คอหอย แต่เอาเถอะไหน ๆ ก็จากบ้านมาตั้งไกล

          “พี่แทน จะไม่คุยกันสักคำเหรอ”

“…”

เขาดูตั้งใจคีบตุ๊กตาดีนะ ไม่หันมาสนใจกันด้วยซ้ำ จนแทบจะกลายเป็นอากาศแล้ว

          เรายืนทำหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ เขาหันมาชำเลืองดูเล็กน้อย ก่อนจะถามขึ้น

          “สรุปจะมาทำงานไหม”

          “ทำก็ได้”

          ไม่ทำก็ไม่ได้เจอเขา จำเป็นต้องยอม

          “แน่ใจว่าไม่เสียใจ ได้ผ่านการคิดทบทวนมาแล้ว กลับไปตอนนี้ก็ยังทัน”

          รู้ว่าเขาไม่อยากให้อยู่

          “แน่ใจ แต่ขอถามอย่างหนึ่ง พี่ยังรักลูนไหม”

          พี่แทนชะงัก นัยน์ตาคู่นั้นสั่นไหวด้วยความลังเล ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ

          เขาแค่นยิ้มแล้วเบนสายตาหนี ราวกับกลัวว่าความลับในใจจะหลุดออกมาหากจ้องตากันนานกว่านี้

          “ถามให้มันได้อะไร”

คำพูดเย็นชาของเขาทำเอาเราหน้าชา ความเงียบเข้าจู่โจมจนขอบตาร้อนผ่าว ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงตรงนั้น

          “แค่อยากมั่นใจ”

           เราเค้นเสียงตอบแผ่วเบา พยายามไม่ให้สั่น ทั้งที่ข้างในเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

          “ไม่จำเป็น”

          คำปฏิเสธสั้น ๆ ทว่าไร้เยื่อใยหลุดออกมาจากปากเขา

          หลังจากนั้นความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเราสองคนอีกครั้ง ไม่มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้น

เราเดินเลี่ยงออกมาเงียบ ๆ ตรงไปที่ตู้คีบตุ๊กตาตู้เดิมที่อยู่ไม่ไกล มองเหรียญที่ยอมแลกมารอบสองในมือ หยอดแค่เหรียญเดียวก็คีบได้เลยทันที เพราะใส่อารมณ์กับมันหรือเปล่านะ?