ตอนที่ 5

​ม่านมุกเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อมือหยาบกร้านของนักเลงบีบท่อนแขนของเธอแน่นขึ้น

“ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่อง ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวพยายามสะบัดแขนออกแต่ก็สู้แรงผู้ชายตัวโตไม่ได้

ชายที่มีรอยแผลเป็นง้างมือขึ้นเตรียมจะตบเค้นเอาคำตอบ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาดำของใครบางคนก็พุ่งพรวดออกมาจากซอกตึกด้านหลัง ชายคนนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีเข้มตัวเก่าที่ดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะมิดชิด ใบหน้าครึ่งล่างถูกปิดบังด้วยหน้ากากอนามัยสีดำสนิทจนเหลือเพียงนัยน์ตาสีรัตติกาลที่วาวโรจน์

อวิ๋นไม่ได้อยากเปิดเผยตัวตนในตอนแรก แต่เมื่อสัญชาตญาณเตือนภัยทำงาน เขาจึงลอบมองผ่านหน้าต่างและเห็นว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ชายหนุ่มจึงไม่อาจทนดูอยู่เฉยๆ ได้

การออกจากห้องเช่าที่ถูกคล้องแม่กุญแจล็อกจากด้านนอกไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ชายหนุ่มเดินไปทางพื้นที่ซักล้างด้านหลังห้องซึ่งมีเพียงกำแพงปูนเก่าๆ กั้นอาณาเขตไว้ เขาหยิบเสื้อฮู้ดและหน้ากากมาสวมอำพรางใบหน้า ก่อนจะใช้สองมือยันขอบกำแพงแล้วออกแรงกระโดดข้ามออกมาอย่างง่ายดาย แม้จะสะเทือนแผลที่สีข้างอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค

"กำแพงเตี้ยขนาดนี้ใครปีนเข้ามาก็ได้ อยู่มาได้ยังไงเนี่ย" อวิ๋นบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดขณะทิ้งตัวลงสู่พื้นดินด้านนอก ระบบรักษาความปลอดภัยที่หละหลวมระดับนี้ทำให้เขาอดหัวเสียแทนไม่ได้

ท่อนขาแกร่งก้าวฉับๆ ลัดเลาะมาตามซอก ก่อนจะตวัดเตะเข้าที่ข้อพับของชายคนที่จับแขนเธอจนทรุดลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็หมุนตัวใช้สันมือฟาดเข้าที่ท้ายทอยของชายมีแผลเป็นอย่างแม่นยำและรวดเร็ว การออกแรงกะทันหันทำให้เขาชะงักไปเสี้ยววินาที แต่นักเลงคนที่สามพยายามจะล้วงมีดพับออกมา อวิ๋นจึงฝืนพุ่งเข้าประชิดตัว บิดข้อมือฝ่ายตรงข้ามจนมีดร่วงหล่นลงพื้นและสวนหมัดกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่จนสลบเหมือด

การเคลื่อนไหวเฉียบขาดและรุนแรงนั้นเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ร่างของชายฉกรรจ์ทั้งสามคนนอนคุดคู้หมดสภาพอยู่บนพื้นถนนแคบๆ

อวิ๋นหันกลับมาหาเธอ แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ค่อยๆ คลายลง เขาก้าวเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่กำลังยืนตัวสั่นทำหน้าตื่นกลัว

“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้

​ม่านมุกส่ายหัวช้าๆ รูปร่างอวบอิ่มถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด

“เดี๋ยวสิ...” หญิงสาวขมวดคิ้ว ความสงสัยเริ่มตีตื้นขึ้นมาแทนที่ความตื่นตระหนก “แล้วนี่คุณออกจากห้องมาได้ยังไงเนี่ย ฉันคล้องแม่กุญแจล็อกหน้าประตูไว้แล้วนะ”

“กำแพงตรงพื้นที่ซักล้างด้านหลังไง เตี้ยแค่นั้นต่อให้เจ็บอยู่ฉันก็ปีนข้ามมาได้” เขาตอบหน้าตาเฉย “ระบบรักษาความปลอดภัยหละหลวมขนาดนั้น ไม่เคยโดนโจรขึ้นบ้านก็ดีแ่ไหนแล้ว”

ม่านมุกอ้าปากค้างกับคำตอบนั้น ก่อนจะกวาดสายตามองสภาพชายฉกรรจ์สามคนที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้นถนน

​“คุณ... คุณไปเรียนต่อสู้พวกนี้มาจากไหน” เธอถามเสียงตะกุกตะกัก “จัดการนักเลงสามคนร่วงภายในไม่ถึงนาที คนธรรมดาที่โดนปล้นเขาทำแบบนี้ไม่ได้หรอกนะคุณอวิ๋น”

​อวิ๋นถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าการเปิดเผยฝีมือในวันนี้จะทำให้เธอกลัวและเริ่มตั้งคำถาม แต่ถ้าเขาไม่ออกมาจัดการ พวกสวะนั่นก็คงทำร้ายเธอไปแล้ว

​“ฉันเคยบอกเธอแล้วไง ว่าฉันไม่ใช่โจร” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางยื่นมือไปจับท่อนแขนอวบของเธอเบาๆ “กลับห้องกันเถอะ ตรงนี้ไม่ปลอดภัยแล้ว”

​“แต่คุณก็ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกัน” ม่านมุกขืนตัวไว้ ดื้อดึงที่จะเค้นเอาคำตอบให้ได้ “คุณเป็นใครกันแน่ พวกนั้นถึงกับมีคนจ้างมาตามหาตัวคุณเลยนะ ฉันกำลังให้ที่ซุกหัวนอนกับฆาตกรหนีคดีอยู่หรือเปล่าเนี่ย”

​“ฉันไม่ได้ฆ่าใครตายแล้วหนีมา” เขาตอบเสียงหนักแน่น สบตากับเธออย่างจริงจัง “และฉันรับรองได้ว่าฉันจะไม่มีวันทำอันตรายเธอ ขอแค่เธอเชื่อใจฉัน และเลิกถามคำถามที่ฉันยังตอบตอนนี้ไม่ได้สักที”

​คำพูดที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดและแววตาที่ไร้การล้อเล่น ทำเอาม่านมุกต้องยอมสงบปากสงบคำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ หญิงสาวหมุนตัวเดินนำหน้าเขากลับไปยังห้องพักรูหนูของตัวเอง ความรู้สึกคุ้นเคยและปลอดภัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นเวลาอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้กำลังถูกสั่นคลอนอย่างหนัก

ตลอดทางเดินกลับห้องเช่า ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ ม่านมุกไขแม่กุญแจและผลักประตูเข้าไปด้านใน ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวตามเข้ามา เธอก็จัดการลงกลอนประตูแน่นหนากว่าเดิมราวกับต้องการสร้างความมั่นใจให้ตัวเอง

​ถุงยาและอุปกรณ์ทำแผลถูกวางแหมะลงบนโต๊ะญี่ปุ่น หญิงสาวถอยไปนั่งพิงผนังอีกฝั่งของห้อง เว้นระยะห่างจากเขามากกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

​อวิ๋นทิ้งตัวลงนั่งในมุมเดิมของเขา นัยน์ตาสีเข้มลอบมองคนกระวนกระวายที่เอาแต่กอดเข่าตัวเองเงียบๆ เขารู้ดีว่าความไว้ใจที่เพิ่งเริ่มก่อตัวเมื่อเช้าถูกทำลายลงไปแล้วด้วยความตื่นตระหนก ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบถุงยาบนโต๊ะมาเปิดออก จัดการทำแผลที่สีข้างด้วยตัวเองเงียบๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนหรือสร้างความอึดอัดให้เธอไปมากกว่านี้

​ม่านมุกลอบมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังทำแผลด้วยความรู้สึกสับสน เธอควรจะไล่เขาออกไปให้พ้นๆ เพื่อตัดอันตรายออกจากชีวิต แต่ภาพตอนที่เขาเอาตัวเข้ามาขวางและซัดนักเลงพวกนั้นเพื่อปกป้องเธอก็ยังติดตา ความขัดแย้งในใจตีกันยุ่งเหยิงจนเธอต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ

​"ทำแผลเองถนัดหรือไง" ในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายทนความอึดอัดไม่ไหว หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้น เดินตรงเข้าไปแย่งสำลีชุบแอลกอฮอล์มาจากมือหนา "นั่งนิ่งๆ เดี๋ยวฉันทำให้"

​อวิ๋นยอมปล่อยมืออย่างว่าง่าย เขาลอบมองใบหน้ากลมกลึงที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นขณะทำแผลให้เขาอย่างเบามือที่สุด แม้ปากจะบ่นและทำท่าทีหวาดระแวง แต่สุดท้ายผู้หญิงคนนี้ก็ทิ้งเขาไม่ลงอยู่ดี

​มืออวบค่อยๆ เช็ดคราบเลือดที่ซึมออกมาจากปากแผลอย่างระมัดระวัง สัมผัสเย็นเฉียบของแอลกอฮอล์ทำให้กล้ามเนื้อหน้าท้องของชายหนุ่มหดเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย ม่านมุกชะงักมือไปชั่ววินาที เธอลอบสังเกตเรือนร่างท่อนบนของเขาอย่างใกล้ชิด รูปร่างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือรอยแผลเป็นเก่าๆ หลายรอยที่พาดผ่านแผ่นอกและหน้าท้อง บ่งบอกชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้ผ่านเรื่องราวเฉียดตายมานับไม่ถ้วน

​"แผลคุณมันปริออกนิดหน่อยนะ" เธอบ่นอุบอิบเพื่อทำลายความเงียบขณะหยิบขวดยาฆ่าเชื้อขึ้นมาเทใส่สำลีแผ่นใหม่ "คราวหลังถ้าไม่จำเป็นก็อย่าไปออกแรงเตะต่อยใครเขาอีก เกิดแผลฉีกหนักกว่านี้ขึ้นมาฉันไม่มีปัญญาพาไปหาหมอหรอกนะ"

​อวิ๋นไม่ได้ตอบโต้ เขาปล่อยให้เธอจัดการกับบาดแผลของเขาตามใจชอบ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกังวลเท่ากับการต้องทนมองแววตาหวาดกลัวของเธอเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

​"เจ็บหรือเปล่า" เธอช้อนสายตาขึ้นถามเมื่อเห็นหัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

​"นิดหน่อย" เขาตอบตามความจริง

​"อดทนหน่อยแล้วกัน ฉันไม่ใช่พยาบาลมืออาชีพ ทำได้แค่นี้แหละ" ม่านมุกก้มหน้าก้มตาจัดการปิดผ้ากอซลงบนแผลและติดเทปอย่างเบามือที่สุด ทรวดทรงมีน้ำมีนวลขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน ลมหายใจของเธอเป่ารดอยู่ใกล้เพียงแค่คืบ

​เมื่อจัดการบาดแผลเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็เก็บอุปกรณ์ทุกอย่างใส่ถุงตามเดิม เธอเดินไปล้างมือในห้องน้ำ ก่อนจะกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรองนั่งฝั่งตรงข้ามเขา รักษาระยะห่างเพื่อความปลอดภัยตามสัญชาตญาณ