บทที่ 4

เมิ่งถังอินฟื้นขึ้นมา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจัดทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็เห็นจี้ฮ่วยจิ่นนั่งอยู่ข้างเตียง เสื้อสูทถูกพาดไว้บนพนักเก้าอี้อย่างลวกๆ แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวยาวสมส่วน

"อินอิน!" เมื่อเห็นเธอฟื้น เขารีบโน้มตัวลงมา ฝ่ามืออุ่นทาบลงบนหน้าผากของเธอ “ยังเจ็บอยู่ไหม?”

เมิ่งถังอินเอียงหัวหลบโดยสัญชาตญาณ

มือของจี้ฮ่วยจิ่นชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย

“ขอโทษนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เมื่อคืนฉันมีธุระสำคัญ เลยไม่ได้รับโทรศัพท์ ไม่รู้เลยว่าเธอประสบอุบัติเหตุ... ยกโทษให้ฉันได้ไหม?”

ธุระสำคัญเหรอ?

ธุระสำคัญอย่างการขึ้นเตียงกับเจียงหยุนซูงั้นเหรอ?

เมิ่งถังอินนึกถึงเสียงหอบหายใจคลอเคลียจากปลายสาย มุมปากของเธอฝืนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แต่หยดน้ำตากลับร่วงลงบนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด

จี้ฮ่วยจิ่นคิดว่าเธอเจ็บ จึงรีบกดกริ่งเรียกหมอ

หลังจากหมอเจ้าของไข้ตรวจเสร็จก็พูดว่า “การผ่าตัดและเย็บแผลผ่านไปด้วยดี แต่ต้องพักฟื้นอย่างน้อยสองสัปดาห์”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วมองจี้ฮ่วยจิ่นอย่างตั้งใจ “ทางที่ดีควรมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิดครับ”

จี้ฮ่วยจิ่นพยักหน้า "ผมจะคอยดูแลเองครับ"

เขาไม่ได้โกหก ในช่วงเวลาหลังจากนั้น เขาแทบจะอยู่ติดกับเธอไม่ห่างไปไหนเลย

เขาเหมาห้องพัก VIP ทั้งชั้น เพียงเพื่อให้เธอได้พักผ่อนอย่างสงบ

เธออยากไปสูดอากาศในสวน เขาก็อุ้มเธอลงไปอย่างระมัดระวัง กลัวว่าเธอจะไปกระแทกหรือชนอะไรเข้า

ตอนกลางคืนเธอบอกว่าอยากกินโจ๊กจากร้านทางฝั่งตะวันตกของเมือง เขาก็ขับรถออกไปซื้อทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ และตอนกลับมาโจ๊กก็ยังร้อนอยู่

หากเป็นเมื่อก่อน เมิ่งถังอินคงซาบซึ้งจนขอบตาแดงก่ำไปแล้ว

แต่ตอนนี้ หัวใจทั้งดวงของเธอกลับว่างเปล่า

หากเธอไม่ได้เห็นกับตาว่าเขารักเจียงหยุนซูมากแค่ไหน เธอคงเกือบเชื่อไปแล้ว

วันออกจากโรงพยาบาล จี้ฮ่วยจิ่นคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “อินอิน ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้เธอด้วยนะ”

เธอยังไม่ทันได้ตอบกลับ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

"ฮ่วยจิ่น คืนนี้มีงานเลี้ยงรุ่นเพื่อนร่วมชั้น จะมาไหม?" เพื่อนเก่าพูดหยอกล้อจากปลายสาย “ช่างเถอะ ฉันไม่น่าถามเลย นายไม่มาหรอก...”

“ไม่มาก็ดีเหมือนกัน เพราะครั้งนี้เจียงหยุนซูก็จะมาด้วย ไม่รู้จริงๆ ว่าเธอหน้าหนาแค่ไหน! เมื่อก่อนใครๆ ก็รู้ว่าเธอทิ้งนายเพื่อโควตาไปเรียนต่อต่างประเทศ เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็รังเกียจผู้หญิงที่เห็นแก่ความหรูหราแบบเธอ แต่เธอยังจะหน้าด้านเข้ามาร่วมอีก...”

นิ้วมือของจี้ฮ่วยจิ่นชะงักไป ก่อนจะพูดขึ้นกะทันหัน “ฉันไป”

ปลายสายตะลึงไป "อะไรนะ? นายจะไปเหรอ?"

“อืม” เขามองเมิ่งถังอิน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “ฉันจะพาแฟนไปด้วย ช่วงนี้เธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ถือโอกาสพาไปผ่อนคลายด้วย”

เพื่อนเก่าหัวเราะขึ้นทันที "ดีๆๆ! ถือโอกาสยั่วโมโหเจียงหยุนซู ให้เธอเห็นซะบ้างว่าตัวเองต้องสูญเสียอะไรไป!"

หลังจากวางสาย จี้ฮ่วยจิ่นมองมาที่เมิ่งถังอิน แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พาเธอไปผ่อนคลายนะ"

เมิ่งถังอินหลุบตาลง ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย

ผ่อนคลายเหรอ?

เมื่อครู่นี้ชัดเจนว่าเขาพูดว่าจะพาเธอไปดูเซอร์ไพรส์

ตอนนี้ไม่พูดถึงเรื่องเซอร์ไพรส์แล้ว คำว่าไปผ่อนคลายก็คงเป็นเพียงข้ออ้าง

เขาแค่อยากไปพบเจียงหยุนซูเท่านั้น

แต่เธอไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

งานเลี้ยงรุ่นจัดขึ้นที่คลับส่วนตัว ภายในห้องจัดเลี้ยงแสงไฟสลัวสว่าง ชนแก้วกันสังสรรค์อย่างคึกคัก

ทันทีที่จี้ฮ่วยจิ่นโอบเอวเมิ่งถังอินเข้ามา บรรยากาศทั้งห้องก็ฮือฮาขึ้นทันที

"เชี่ย! จี้ฮ่วยจิ่นมาจริงๆ เหรอเนี่ย?!"

“ยังพาแฟนมาด้วย! นี่ไม่ใช่รุ่นน้องที่เมื่อก่อนคอยตามหลังเขาเอาน้ำมาให้ตลอดหรอกเหรอ?”

มีคนจงใจพูดเสียงดังว่า “ช่างเหมาะสมกันจริงๆ ผู้ชายก็เก่ง ผู้หญิงก็ดูดี แถมดูว่าง่ายน่ารักกว่าคนรักเก่าที่เห็นแก่เงินบางคนตั้งเยอะ!”

ตรงมุมห้อง ใบหน้าของเจียงหยุนซูซีดเผือด นิ้วมือที่ถือแก้วเหล้าสั่นเทาเล็กน้อย

ส่วนจี้ฮ่วยจิ่นทำราวกับมองไม่เห็นเธอ และคอยดูแลเมิ่งถังอินอย่างเอาใจใส่ตลอดเวลา

พอเธอนั่งลง เขาก็ช่วยรองหมอนหนุนหลังให้เรียบร้อย

พอเธอจิบเหล้าไปคำหนึ่ง เขาก็รีบยื่นน้ำอุ่นให้ทันที "แผลยังไม่หายดี ดื่มเหล้าให้น้อยลงหน่อย"

มีคนแซวขึ้นมา "ประธานจี้เอาใจแฟนขนาดนี้ นี่คงรักมากเลยสินะ"

จี้ฮ่วยจิ่นยิ้มโดยไม่ตอบคำถาม เพียงแค่ลูบผมของเมิ่งถังอินอย่างอ่อนโยน

แต่เมิ่งถังอินมองเห็นอย่างชัดเจน

หางตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เจียงหยุนซูตลอดเวลา

ในที่สุดเธอก็นั่งต่อไม่ไหว จึงลุกไปเข้าห้องน้ำ

แต่ทันทีที่ออกมา เจียงหยุนซูก็มาดักรอเธอ

“เมื่อวานที่หน้าโรงแรม เธอเห็นหมดแล้วใช่ไหม?” เจียงหยุนซูยิ้มอย่างได้ใจ “ความรู้สึกที่ต้องมองฮ่วยจิ่นมีอะไรกับฉันต่อหน้าต่อตาเป็นยังไงบ้าง? เมิ่งถังอิน เธอนี่อดทนเก่งจริง ๆ”

เมิ่งถังอินจิกเล็บลงบนฝ่ามือ แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง "ไม่ได้รู้สึกอะไร ขอทางด้วยค่ะ"

"ไม่รู้สึกอะไรเหรอ? เธอจะเสแสร้งทำเป็นไม่แคร์ไปทำไม?” เจียงหยุนซูคว้าข้อมือเธอไว้ทันที “เมิ่งถังอิน ฉันจะบอกให้ ถ้าตอนนั้นฉันไม่เลือกผิด ฮ่วยจิ่นก็ควรเป็นของฉัน ส่วนเธอก็เป็นแค่ขโมยที่ฉวยโอกาสตอนที่เขาอ่อนแอ ฉันจะบอกความจริงให้ เธอเห็นไหมว่าครั้งนี้ฉันกลับมา ก็เพื่อแย่งเขากลับคืนมา!”

เธอขยับเข้ามาใกล้ ริมฝีปากแดงยกยิ้ม “เธอรู้ไหมว่าเมื่อก่อนเขารักฉันมากแค่ไหน? ตอนม.ปลาย ฉันแค่พูดลอยๆ ว่าอยากกินเค้กจากทางเหนือของเมือง เขาก็ยอมโดดเรียนไปต่อคิวนานสามชั่วโมง ตอนมหาลัย ฉันปวดท้องช่วงมีประจำเดือน เขาถึงกับคุกเข่านวดท้องให้ฉันทั้งคืน แม้แต่ตอนนี้ก็ยัง...”

เธอลดเสียงลง ก่อนพูดอย่างได้ใจ “ปากเขาบอกว่าเกลียดฉัน แต่เมื่อคืนเขายังมีอะไรกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า จนฟ้าสางก็ยังไม่ยอมหยุด เขารักฉันขนาดนี้ แล้วเธอจะเอาอะไรชนะฉันล่ะ...”

หัวใจของเมิ่งถังอินสั่นไหวเล็กน้อย

เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

ก่อนหน้านี้เธอทำได้เพียงแอบรักจี้ฮ่วยจิ่นอยู่เงียบๆ และแอบมองว่าเขารักเจียงหยุนซูมากแค่ไหน เธอไม่เคยเผชิญหน้ากับเจียงหยุนซูโดยตรงเลย

ดังนั้น แม้เจียงหยุนซูจะทิ้งจี้ฮ่วยจิ่นเพราะเงิน เธอก็ยังคิดว่า บางทีอีกฝ่ายอาจมีเหตุผลที่จำเป็น ไม่อย่างนั้นแล้วทำไมจี้ฮ่วยจิ่นถึงยังลืมเธอไม่ลงขนาดนี้?

แต่ตอนนี้ ในที่สุดเมิ่งถังอินก็เข้าใจแล้วว่า

เจียงหยุนซูเป็นคนประเภทนี้จริงๆ

เห็นแก่ตัว หลงในวัตถุ และไม่มีขอบเขต

แต่จี้ฮ่วยจิ่นกลับรักผู้หญิงคนนี้จนแทบคลั่ง

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขออวยพรให้เธอประสบความสำเร็จนะคะ"

พูดจบ เมิ่งถังอินก็สะบัดมือของเธอออก แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อกลับมาถึงห้องส่วนตัว ทุกคนกำลังเฮฮาเล่นเกม “เธอมี ฉันไม่มี” พอเห็นเมิ่งถังอินกลับมา ก็รีบดึงเธอเข้าร่วมด้วย

กลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ จึงได้อธิบายกฎกติกาการเล่นให้ฟังเป็นพิเศษ ผู้เข้าร่วมทุกคนจะชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว สลับกันพูดสิ่งที่ตัวเองเคยทำ หากคนอื่นไม่เคยทำ ก็ต้องเก็บนิ้วลงไปหนึ่งนิ้ว ใครที่เก็บนิ้วหมดห้านิ้วก่อนจะเป็นฝ่ายแพ้

เจียงหยุนซูเองก็เดินตามเข้ามา พอได้ยินกติกาก็รีบเข้ามาบอกว่าจะเล่นด้วย แต่กลับไม่มีใครสนใจเธอ

"อินอิน เกมเริ่มแล้ว เธอเริ่มพูดก่อนเลย!"

เมิ่งถังอินชูนื้วขึ้นมา ก็นึกถึงคำท้าทายของเจียงหยุนซูเมื่อครู่ ก็ยิ้มออกมาทันที

เธอไม่จำเป็นต้องไปท้าทายอะไรอีก

เพราะจี้ฮ่วยจิ่นนั้น เธอไม่ต้องการอีกแล้ว

เธอพูดเบาๆ ว่า "ฉันกำลังจะแต่งงานในเร็วๆ นี้แล้วค่ะ"

"ใครที่ไม่มี ให้เก็บนิ้วลงไปหนึ่งนิ้วค่ะ"