หลังฉันตาย คุณแม่ก็รู้ความจริง

ช่วงนี้ฉันรู้สึกปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง และบ่อยครั้งเป็นลมล้มลงกลางถนน

ตอนที่ฉันได้รับผลตรวจจากโรงพยาบาล หัวใจของฉันราวกับดิ่งลงสู่ถ้ำความหนาวเย็นสุดขั้วในพริบตา

ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นเนื้องอกในสมองชนิดร้ายแรงซึ่งเป็นโรคที่พบได้ยาก หมอบอกว่าหากไม่รีบรักษา อาจมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่ถึงสองเดือน

แต่ฉัน…เพิ่งจะอายุยี่สิบสามปีเอง ชีวิตของฉันก็เหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงสองเดือนแล้ว

ฉันจะบอกข่าวร้ายนี้กับแม่อย่างไรดี

เมื่อฉันก้าวเข้าสู่บ้านที่ในนามเป็นของฉันด้วยหัวใจที่หนักอึ้งอย่างหาที่เปรียบมิได้ พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นภาพแม่กับหวังโอว ลูกบุญธรรมของเธอกำลังสนิทสนมกันอย่างแนบแน่น ราวกับแม่ลูกแท้ ๆ ที่เปี่ยมด้วยความรักและความผูกพัน

ส่วนฉันกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกในบ้านหลังนี้มากกว่า

“แกไปทำอะไรมา? ทำไมถึงเพิ่งกลับมา นี่แกคิดจะปล่อยให้พี่สาวแกหิวตายรึไง? พี่แกไม่สบาย ยังจะยืนเฉยอยู่อีก รีบไสหัวไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้เลย!”

“รู้แล้วค่ะแม่!”

เธอไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าฉันถือถุงยาอยู่ในมือ หรือแม้ว่าเธอจะเห็นก็คงไม่ใส่ใจอะไรอยู่ดี

ฉันแบกร่างที่อ่อนแอจากความเจ็บป่วยเข้าไปในครัว

ตะหลิวในมือรู้สึกหนักอึ้ง ทุกครั้งที่พลิกตะหลิวเหมือนกับว่ามันดึงเอาพลังทั้งหมดในร่างกายฉันออกไปจนหมดสิ้น

แม่กับหวังโอวนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะของพวกเขาดังแว่วมาเป็นระยะ ๆ แต่สำหรับฉันแล้ว เสียงนั้นเหมือนเข็มที่คอยทิ่มแทงหัวใจฉันอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้น จู่ ๆ หวังโอวก็แอบย่องเข้ามาในครัวอย่างเงียบ ๆ บนข้อมือของเธอมีกำไลข้อมือใหม่ที่เพิ่งซื้อมา แสงไฟสะท้อนทำให้มันดูโดดเด่นเป็นพิเศษ

“หวังซือซือ ดูนี่สิ แม่ซื้อกำไลข้อมือวงนี้ให้ฉัน ราคาสองแสนเชียวนะ! อิจฉาใช่ไหมล่ะ?”

เธอแกว่งข้อมือไปมาอย่างยั่วยวนท้าทาย

“ถึงเธอจะเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่แล้วยังไงล่ะ? สุดท้ายก็ต้องทำตัวเหมือนคนรับใช้คอยดูแลรับใช้พวกเราอยู่ดี”

หัวใจฉันกระตุกวูบ

สองแสน...นั่นมันค่าผ่าตัดของฉันเลยนะ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพื่อให้ตัวเองสามารถเอาตัวรอดต่อไปได้ และเพื่อหาเงินค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพเหล่านั้น ฉันต้องทำงานหนักเป็นวัวเป็นควายราวกับทาสในบ้าน และยังต้องทำงานพิเศษหาเงินข้างนอกอีก...แต่ตอนนี้เงินก้อนนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่คนอื่นเอามาอวดได้อย่างง่ายดาย

“หวังซือซือ! ถ้าแกยังไม่รีบทำกับข้าวให้เสร็จแล้วออกมาเดี๋ยวนี้ ระวังนะ ฉันจะไปถลกหนังแก!”

เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวดังมาจากแม่ที่อยู่ไกลออกไป

“แกมันไร้ประโยชน์ ทำกับข้าวก็ช้า คิดจะปล่อยให้พวกเราหิวตายหรือไง?”

พูดจบ แม่ก็ดึงหวังโอวกลับไปที่ห้องนั่งเล่น เพื่อดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่พวกเขาเรียกกันว่าความอบอุ่นในครอบครัว

หัวใจของฉันเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง

ฉันแบกร่างที่เหนื่อยล้าไปทำงานต่อ

เมื่อทำซุปเสร็จแล้ว และตอนที่ฉันยกออกไปเสิร์ฟก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องเผชิญกับความอัปยศที่หนักหนายิ่งกว่า

“โอ๊ย!” เสียงร้องเบา ๆ ที่แฝงไปด้วยความเจตนาร้ายดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะรู้สึกมีบางอย่างสะดุดเท้าฉัน ที่แท้หวังโอวได้ตั้งใจแกล้งวางกับดักไว้

น้ำซุปจึงสาดกระจายออกมา น้ำซุปร้อนจัดไหลผ่านผิว ทิ้งความเจ็บปวดที่แทบจะทนไม่ไหวไว้เบื้องหลัง

ในขณะนั้นแม่ก็รีบวิ่งเข้ามา แต่แทนที่จะห่วงฉันกลับซ้ำเติมว่า “แกมันไม่ได้เรื่องเลย! แค่น้ำซุปยังยกดี ๆ ไม่ได้!”

เสียงตบดังลั่นหลายครั้งฟาดลงที่แก้มของฉัน จนทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง

“แกมันไร้ค่า! ถ้ารู้ตั้งแต่แรกน่าจะโยนแกลงในโถปัสสาวะไปเสีย ไอ้ตัวซวย ทำให้หรงหรงตาย แล้วตอนนี้ยังคิดจะทำร้ายเสี่ยวโอวอีก! ทางที่ดีที่สุดแกควรรออยู่เฉย ๆ แล้วเตรียมตัวเป็นผู้บริจาคไตให้เสี่ยวโอว!”

“ฉันจะตีแกให้ตายเลย ไอ้ลูกหมา! แกไม่รู้หรือไงว่าพี่สาวแกสุขภาพอ่อนแอ? ยังกล้าทำน้ำซุปหกใส่เธออีก!”

แม่สวมรองเท้าส้นสูงและเตะเข้าที่ท้องของฉัน ความเจ็บปวดทำให้ฉันน้ำตาไหลพรั่งพรู

“แม่ หนูผิดไปแล้ว...”

แต่เธอกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย และเตะฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนต้องการระบายความเกลียดชังที่สั่งสมมานานนับสิบปีลงที่ฉัน

ฉันเจ็บปวดจนพูดไม่ออก หัวของฉันรู้สึกหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางสายตาอันพร่ามัว ฉันมองเห็นเพียงแม่ที่โอบกอดหวังโอวไว้เบื้องหลัง และปลอบโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะลูก” ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย

ภายในใจฉันตอนนี้เต็มไปด้วยความคับแค้น ความโกรธ และความสิ้นหวังที่พันกันยุ่งเหยิงในความรู้สึกที่ขมขื่นที่สุด

“ทั้ง ๆ ที่ฉันเองก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับครอบครัวนี้แท้ ๆ แต่กลับต้องทนรับการปฏิบัติเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน...”