Short
หลังฉันตาย คุณแม่ก็รู้ความจริง

หลังฉันตาย คุณแม่ก็รู้ความจริง

作家:  หนีเต๋อซู完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
11チャプター
3.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความเสียใจหลังตาย

การเสียใจภายหลัง

อารมณ์ครอบครัว

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

ย้อนกลับ

พี่สาวของฉันเสียชีวิตในปีที่เราสองคนหนีเรียนเพื่อออกไปเล่นกันตอนอายุสิบขวบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แม่ก็โอนย้ายความแค้นที่มีต่อการจากไปของพี่สาวมาลงที่ฉัน เธอเชื่อว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่สาวตาย แม่ปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นคนรับใช้ จากนั้นไม่นานก็รับเด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายมาเลี้ยงแทนที่พี่สาวของฉัน แม่ไม่ลังเลที่จะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันไป แม้กระทั่งจะให้ฉันบริจาคไตเพื่อช่วยลูกบุญธรรมที่เธอรักที่สุด! ก็ได้ ในเมื่อแม่ต้องการ ชีวิตนี้ของฉันก็ขอคืนให้แม่ไป! จนกระทั่งฉันสิ้นลมหายใจ แม่ถึงจะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

もっと見る

第1話

บทที่ 1

Sicily, Italy, 8:00 pm, Morte Nera Empire

The screams of the tortured man echoed through the cold, dark chamber. Antonio's eyes gleamed with sadistic pleasure as he watched the man's body contort in agony. A blood-curdling "Ahhh" escaped the man's lips, followed by desperate pleas for mercy.

"Please... Plea-"

The man's words were abruptly silenced as Antonio's knife sliced through his tongue. A fountain of blood erupted from the man's mouth, staining the floor beneath him. Antonio's smile grew wider, his eyes sparkling with malevolence.

With a swift, merciless motion, Antonio beheaded the man, the knife glinting in the dim light. The sound of the man's pleas still lingered in the air, but Antonio's expression remained unyielding. He detested the sound of begging, it was a weakness he would never tolerate.

Antonio calmly cleaned the blood from his tailored suit and shoes with a tissue, his movements economical and precise. He discarded the knife on the ground, the metal clattering against the stone floor.

"Inform the underworld bosses that their hero is dead," Antonio declared, his voice glacial and devoid of any emotion.

Two mobsters stood guard at the door, their faces impassive. "Yes, boss," one of them replied, pulling out a phone to relay the message.

Antonio's gaze lingered on the lifeless body at his feet. A hint of disappointment flickered across his face. The man's death had been too...easy. Too predictable.

He turned to leave, his shoes echoing off the cold stone walls. As he reached the door, he paused, his eyes narrowing.

"Summon Vixen to my chambers. I want her there in ten minutes." Antonio's voice was low and commanding, leaving no room for disobedience.

The two mobsters, Victor and Marco, exchanged a weighted glance. Victor, the taller of the two, nodded curtly. "Yes, boss."

Ten minutes later ~

Antonio sat in his living room, smoking a cigarette. Vixen stood before him, fidgeting with anticipation. She had fantasized about this moment, hoping he'd finally give in to his desires and take her roughly, her screams echoing through the chamber. But now, as she met his gaze, she felt a pang of disappointment.

Antonio finished his cigarette, turning to face her. Vixen's eyes locked onto his, and she felt a shiver run down her spine as his gaze scrutinized her. She bit her lip seductively, trying to reignite the spark. "What do you want, Master?" she asked, her voice husky.

Antonio's eyes roamed over her body, but his expression remained impassive. "I have a job for you, Vixen," he said, his tone firm. "One that requires your particular skills."

Vixen's eyes narrowed, confusion etched on her face. "Huh?" she replied, her mind racing. He didn't call her here to fuck her, she thought, a pang of disappointment settling in.

"Are you deaf?" Antonio snapped, his anger palpable. Vixen jolted out of her reverie, her eyes widening as she met Antonio's glare.

Vixen swallowed hard, her heart racing. "N-no, Master," she stuttered, trying to compose herself.

Antonio's expression remained stern, his eyes boring into hers. "Good," he said finally. "I have a package that needs to be delivered. It requires... finesse."

Vixen's curiosity piqued, she leaned forward slightly. "What kind of package, Master?" she asked, trying to keep her tone neutral.

Antonio's gaze lingered on hers for a moment before he nodded curtly. "You'll find out soon enough. Victor will brief you on the details."

Vixen's eyes narrowed, her mind racing with questions. But before she could ask any of them, Antonio dismissed her with a wave of his hand.

"You're dismissed, Vixen. Victor is waiting for you outside."

As the door closed he turned and walked to the bedroom. Inside he approached a bedside table where a small framed picture sat. The picture showed a teenage girl with golden cascading locks and a sweet, innocent smile.

Antonio's fingers brushed across the frame,his touch gentle. For an instant, his face betrayed a flicker of emotion but it vanished as quick as it came.

"We meet again ....Lexi" he whispered, his voice barely audible.

Taormina, Sicily 6:00am

Lexi's Apartment

Lexi's eyes snapped open her heart racing as she gasped for air. She was drenched in sweat, her sheets tangled around her legs. It was just another nightmare she told herself trying to calm down. But the memory of the dream still lingered, haunting her.

She stood on her bare feet ruffled her hair and sighed out before going to the bathroom. Inside she stood taking a bath under the shower. She could remember vividly giving her resignation letter to her supervising officer and the man looked shocked clearly he wouldn't be shocked if it was just any other officer but he was, in her case cause she wasn't just any officer she was a devotee. Her employees all knew how much she loved her job but she had to resign to kill that bastard Antonio Saint Claire. The man who had killed her sister.

As the warm water cascaded down her body, Lexi's thoughts drifted back to the events that had led her to this moment. She had been a dedicated and decorated officer, known for her unwavering commitment to justice. But Antonio Saint Claire had changed everything.

Lexi's eyes narrowed as she remembered the first time she had laid eyes on Antonio. He was suave, charismatic, and ruthless. She had been tasked with taking him down, but he had always managed to stay one step ahead.

The water began to cool, snapping Lexi back to reality. She turned off the shower and stepped out, wrapping herself with a towel.

Lexi's eyes locked onto her reflection, the mirror's glassy surface seeming to ripple like water as her gaze burned with a fierce intensity. The shower's warmth still lingered on her skin, but it was nothing compared to the fire that had been smoldering within her for years.

The towel wrapped around her body seemed to tighten, like a noose slowly constricting her. Lexi's eyes flashed with a fierce determination. She would see this through, no matter the cost. Antonio Saint Claire would be brought to his knees, and Lexi would be the one to do it.

Lexi's gaze dropped her eyes scanning the countertop as if searching for something. Her hands closed around a small, silver locket, she opened it revealing two photographs one of her sister and the other of Antonio,his eyes seeming to bore into her soul.

A cold calculated smile spread across Lexi's face as she gazed at Antonio's picture. She knew every detail of his face, every curve, every contour. She hadn't discovered any weaknesses yet and that's why she was meeting with her workers, yeah she employed some skilled hackers and assasins who she pays every month for the past two years and that's why she knows so much about him.

She strode to her closet and yanked a pair of jeans black tank top and a leather jacket. In seconds she was dressed her hair tied back in a ponytail. She grabbed her phone, wallet and keys shoving them into her jacket pockets. Her eyes scanned the room ensuring she had everything. With a final glance at her room,Lexi turned and sprinted out of her apartment.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Thanatcha
Thanatcha
มีแม่แบบนี้ด้วยหรอ จะบ้าตาย สงสารนางเอก ขนาดตายไปแล้วยังโดนแม่สาปอีก แล้วนางเอกโคตรจะรักแม่
2026-01-05 11:36:59
0
0
11 チャプター
บทที่ 1
ช่วงนี้ฉันรู้สึกปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง และบ่อยครั้งเป็นลมล้มลงกลางถนนตอนที่ฉันได้รับผลตรวจจากโรงพยาบาล หัวใจของฉันราวกับดิ่งลงสู่ถ้ำความหนาวเย็นสุดขั้วในพริบตาฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นเนื้องอกในสมองชนิดร้ายแรงซึ่งเป็นโรคที่พบได้ยาก หมอบอกว่าหากไม่รีบรักษา อาจมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่ถึงสองเดือนแต่ฉัน…เพิ่งจะอายุยี่สิบสามปีเอง ชีวิตของฉันก็เหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงสองเดือนแล้วฉันจะบอกข่าวร้ายนี้กับแม่อย่างไรดีเมื่อฉันก้าวเข้าสู่บ้านที่ในนามเป็นของฉันด้วยหัวใจที่หนักอึ้งอย่างหาที่เปรียบมิได้ พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นภาพแม่กับหวังโอว ลูกบุญธรรมของเธอกำลังสนิทสนมกันอย่างแนบแน่น ราวกับแม่ลูกแท้ ๆ ที่เปี่ยมด้วยความรักและความผูกพันส่วนฉันกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกในบ้านหลังนี้มากกว่า“แกไปทำอะไรมา? ทำไมถึงเพิ่งกลับมา นี่แกคิดจะปล่อยให้พี่สาวแกหิวตายรึไง? พี่แกไม่สบาย ยังจะยืนเฉยอยู่อีก รีบไสหัวไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้เลย!”“รู้แล้วค่ะแม่!”เธอไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าฉันถือถุงยาอยู่ในมือ หรือแม้ว่าเธอจะเห็นก็คงไม่ใส่ใจอะไรอยู่ดีฉันแบกร่างที่อ่อนแอจากความเจ็บป่วยเข้าไปในครัวตะหลิวในมือรู้สึก
続きを読む
บทที่ 2
เมื่อฉันฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกใครบางคนโยนมาทิ้งไว้ในห้องใต้ดินที่คนรับใช้พักอยู่ พื้นเปียกชุ่มไปด้วยน้ำซึม และผนังห้องก็ลอกออกจนแทบหมดสิ้นในพื้นที่ที่เย็นชื้นและอับทึบนี้ ก้อนอิฐทุกก้อนและหยดน้ำทุกหยดราวกับกำลังเยาะเย้ยโชคชะตาของฉันใช่แล้ว ตั้งแต่พี่สาวแท้ ๆ ของฉันจากไป ฉันก็กลายเป็นเหมือนวิญญาณไร้ตัวตนในบ้านหลังนี้มองดูใบหน้าของหวังโอวที่เต็มไปด้วยความทะนงตน และอวดโฉมด้วยเครื่องประดับเงินทอง เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายและหรูหราในห้องนอนอันหรูหราที่เคยเป็นของฉัน แล้วฉันล่ะ? ฉันป่วยหนักจนแม้แต่เงินค่ารักษาพื้นฐานหรือค่าผ่าตัดยังหาได้ไม่พอแต่เธอกลับสามารถรออย่างสงบเพื่อให้ฉันบริจาคไตให้เธอได้!ฉันเดินโซเซไปหยิบเงินที่สะสมมาอย่างยากลำบากตลอดหลายปีจากการประหยัดอดออม และกำธนบัตรไว้ในมือแน่น ๆ ธนบัตรที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา แล้วนำไปจ่ายเป็นค่ารักษาในงวดแรกหลังจากการรักษาเสร็จสิ้น ฉันก็พักอยู่ที่โรงพยาบาลสองวันแต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน สิ่งที่รอฉันอยู่ไม่ใช่ความห่วงใยหรือคำถามว่าฉันไปไหนมา หรือปลอดภัยหรือไม่ แต่กลับเป็นคำด่าทอที่โหดร้ายและการผลักไสอย่างบ้าคลั่งยิ่ง
続きを読む
บทที่ 3
แต่แม่ไม่เคยรู้เลยว่า ครั้งนี้ เมื่อฉันถูกขังไว้ในห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะนั้น ฉันได้ตายจากไปจริง ๆวิญญาณของฉันล่องลอยไปในโลกนี้อย่างแผ่วเบา ราวกับควันจาง ๆ ที่ไม่มีเสียงและไร้ร่องรอยฉันมองดูแม่และหวังโอวหัวเราะกันอย่างมีความสุขที่ริมทะเล แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนตัวพวกเธอ ราวกับมอบพรอันอบอุ่นที่สุดให้กับพวกเธอส่วนฉันกลับเป็นเพียงฝุ่นผงที่ถูกลืมอยู่ในมุมหนึ่งของโลกนี้ แม้แต่แสงอาทิตย์สักเสี้ยวก็ยังไม่อาจสัมผัสถึง“ลูกรัก ชอบสร้อยเส้นนี้ไหม? ถ้าชอบก็ซื้อเลย”แม่พูดกับหวังโอวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูสร้อยคอที่ประดับด้วยประกายเพชรระยิบระยับดูโดดเด่นและเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นเมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์“ขอบคุณค่ะ แม่!” หวังโอวรับสร้อยคออย่างมีความสุข แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้“แม่คะ ซือซือตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างน้า? เราควรจะวิดีโอคอลให้เธอดูวิวทะเลสวย ๆ นี้ดีไหม?”ข้อเสนอที่ดูไร้เดียงสาของเธอกลับแฝงไว้ด้วยความประชดประชันอยู่เล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดอย่างแรงแต่สิ่งที่โหดร้ายยิ่งกว่านั้นยังรออยู่ข้างหน้า“จะโทรหาเธอทำไม! อย่าเอ่ยถึ
続きを読む
บทที่ 4
ฉันมองดูทั้งสองคนใช้ชีวิตอย่างสุขสบายกลางอากาศ จนกระทั่งแม่ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล และแจ้งว่าการตรวจการเข้ากันของไตนั้นสำเร็จ และฉันสามารถบริจาคไตให้หวังโอวได้แม่ให้หวังโอวโทรหาฉัน และแจ้งให้ฉันเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัด และบอกให้รอจนพวกเธอกลับมาถึงแต่ไม่ว่าหวังโอวจะโทรหาฉันกี่ครั้งก็ไม่มีใครรับสายฉันตายไปแล้ว จะไปรับโทรศัพท์ได้ยังไงล่ะ?“แม่คะ ซือซือไม่รับโทรศัพท์เลย! หรือว่าเธอไม่อยากบริจาคไตให้หนูแล้ว แม่...หนูฮือ ๆ...” หวังโอวแกล้งร้องไห้ และซบไหล่แม่ น้ำตาเธอไหลพรากราวกับดอกหลีฮวาที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝน“ไอ้ตัวไร้ค่านั่น แม้แต่โทรศัพท์ยังไม่มีปัญญารับ! ไม่รู้ไปตายที่ไหน! ถ้าแม่ติดต่อเธอได้ แม่จะจัดการให้เข็ดหลาบแน่!”เสียงแม่ดังก้องไปทั่วบ้านพักริมทะเลด้วยความโกรธ เธอพยายามโทรหาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่มีใครรับสาย และทุกครั้งที่ไม่มีคนตอบรับก็ดูเหมือนจะยิ่งเพิ่มเชื้อไฟในใจของเธอมากขึ้น“แม่ว่าเธอคงเบื่อชีวิตเต็มทีแล้ว!”หวังโอวยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วแน่น “แม่คะ คิดว่าซือซือจะโกรธจริง ๆ แล้วไม่ยอมบริจาคไตให้หนูหรือเปล่า? เมื่อก่อนเรา...” ยังไม่ทันพูดจบ แม่ก็หันมาจ้องหวังโอ
続きを読む
บทที่ 5
“เป็นเรื่องจริงค่ะคุณผู้หญิง! ผู้เสียชีวิตเบื้องต้นถูกวินิจฉัยว่าเป็นการตายจากการแตกของเนื้องอกในสมองที่เกิดจากบาดแผล!”“มันจะเป็นไปได้ยังไง! เธอยังเป็นคนที่แข็งแรงและกระฉับกระเฉงอยู่เลย แล้วจะมีเนื้องอกในสมองได้ยังไง? ทำไมถึงตายแบบนี้ได้?!”เสียงของแม่ดังก้องไปทั่วทางเดินของโรงแรมซึ่งเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความโกรธ“พวกคุณที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญต้องทำอะไรผิดพลาดแน่ ๆ!”หวังโอวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำตาคลอเบ้า แต่ในแววตากลับเผยให้เห็นถึงความเจ้าเล่ห์แฝงอยู่“แล้ว...แล้วซือซือตายจริง ๆ เหรอ? แล้วไตของหนู...” เธอยังพูดไม่ทันจบ แม่ก็จ้องเธอด้วยสายตาดุดัน“หยุดพูด! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้!”แม่ของฉันหันไปถามหมอทางโทรศัพท์ต่อด้วยน้ำเสียงคาดคั้น “พวกคุณตรวจละเอียดแล้วหรือยัง? อยู่ดี ๆ จะเป็นเนื้องอกในสมองได้ยังไง? ก่อนหน้านี้ก็ยังสบายดีอยู่เลย!”หมออธิบายอย่างอดทนว่า “พวกเราได้ยืนยันหลายครั้งแล้ว ขอแสดงความเสียใจจริง ๆ ค่ะ การเสียชีวิตเกิดจากการที่เนื้องอกในสมองลุกลามจากการบาดเจ็บ หากคุณมีข้อสงสัย สามารถขอให้ทำการชันสูตรศพได้ค่ะ!”“ชันสูตรศพ?” แม่ของฉันหัวเราะอย่างเย็
続きを読む
บทที่ 6
หากไม่ใช่เพราะฉันตายไป หวังโอวก็คงไม่มีวันเผยธาตุแท้ของเธอออกมาหลังจากกลับถึงบ้าน แม่ของฉันทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเริ่มทำโน่นทำนี่อย่างไม่ใส่ใจ “ลูกรัก คืนนี้อยากกินอะไร? แม่จะทำให้”น้ำเสียงของเธอกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนหากเป็นฉันในวัยเด็ก ฉันคงจะรู้สึกมีความสุขกับภาพเช่นนี้แต่ในตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขันเหลือเกินหวังโอวยืนอึ้งไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบสนองและพูดขึ้นว่า “แม่...หนู...ไม่หิวค่ะ”พูดจบเธอก็รีบเร่งเดินขึ้นไปชั้นบนภายใต้แสงไฟแผ่นหลังของเธอดูเหงาหงอยอย่างบอกไม่ถูกส่วนวิญญาณของฉันก็ติดตามเธอเข้าไปในห้องทันทีที่หวังโอวปิดประตูหน้าต่าง เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน “ใช่แล้ว! ซือซือตายแล้ว! ตอนนี้ไม่มีไตที่เหมาะสมอีกแล้ว!”เสียงถามอย่างเร่งรีบดังมาจากปลายสาย แต่หวังโอวกลับตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง“คุณรู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร? มันหมายความว่าฉันต้องทำการฟอกไตต่อไป! สัปดาห์ละสามครั้ง! คุณรู้ไหมว่ามันรู้สึกอย่างไร?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของฉันก็รู้สึกเหมือนถูกเข็มแหลมทิ่มแทงที่แท้ ในสายตาของพวกเขา ฉันก็เป็นเพีย
続きを読む
บทที่ 7
หวังโอวกลับเข้าห้องนอน ทันทีที่ปิดประตู เธอเผยอีกด้านหนึ่งของตัวเองออกมาในพริบตาเธอหยิบโทรศัพท์จากลิ้นชักข้างเตียงออกมา แล้วรีบกดหมายเลขโทรออกอย่างรวดเร็ว“พ่อคะ หนูโอนเงินให้พวกพ่อแล้ว”น้ำเสียงของเธอดูเย็นชาและเร่งรีบปลายสายมีเสียงแหบแห้งของชายคนหนึ่งดังขึ้น “เสี่ยวโอว ขอบใจมากนะ แต่เธอก็รู้นี่ พวกเจ้าหนี้ของพ่อ…”“พอเถอะ!” หวังโอวพูดตัดบททันที “นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว! อย่ามาขอเงินจากหนูอีก หนูเองก็ป่วยอยู่! ทำไมไม่รู้จักเป็นห่วงหนูบ้างเลย?”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความประชดประชันและความโกรธชายที่อยู่ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ก่อนพูดขึ้นว่า "เสี่ยวโอว อย่าทำแบบนี้เลย พวกเราก็ไม่มีทางเลือก เธอจะไม่ให้เงินพ่อไม่ได้นะ ถ้าเธอไม่ให้เงินพ่อล่ะก็ เชื่อไหมว่าพ่อจะบอกความจริงว่าเธอเป็นคนทำให้หวังหรงตาย..."“หุบปาก!!” หวังโอวกัดฟันพูด “ถ้าไม่ใช่เพราะความโลภไม่รู้จักพอของพวกพ่อ หนูคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้!”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงลงแต่แฝงไปด้วยความข่มขู่ “ถ้าพ่อกล้าพูดเรื่องนี้ออกไป หนูจะให้เจ้าหนี้ของพ่อโยนพ่อไปให้หมากิน…”ปลายสายเงียบสนิทไปทันทีผ่านไปเนิ่นนานก็ได้ยินเสียง
続きを読む
บทที่ 8
หากไม่ใช่เพราะวันนั้นที่แม่บังเอิญพบเข้า บางทีเธออาจจะไม่มีวันเชื่อเลยว่า ลูกสาวบุญธรรมที่เธอเลี้ยงดูมาอย่างทุ่มเทจะทำกับเธอเช่นนี้“ขอแค่เรื่องสำเร็จแล้วเธอให้ฉันตามจำนวนนี้! ฉันก็จะส่งมอบความลับสำคัญของบริษัทให้ทั้งหมดทันที!”หวังโอวโอ้อวดเสียงดังในร้านอาหาร ราวกับว่าเธอเห็นภาพตัวเองกำลังถือเงินก้อนโตอยู่ในมือเรียบร้อยแล้วคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามมองเธอด้วยความสงสัย “คุณหนูหวัง ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไมคุณถึงอยากทำลายบริษัทที่แม่ของคุณสร้างขึ้นมาด้วยตัวเองล่ะ?”สายตาของหวังโอวฉายแววดูถูก “เธอไม่สมควรที่จะถูกเรียกว่าแม่ของฉันเสียด้วยซ้ำ!”คำพูดนี้เหมือนค้อนหนักที่กระแทกลงกลางใจของแม่ที่แอบฟังอยู่หลังประตูความโกรธและความผิดหวังปะทุขึ้นในใจของแม่ เธอไม่อาจกักเก็บความรู้สึกเหล่านั้นได้อีกต่อไปจึงผลักประตูเข้ามา“เสี่ยวโอว! นี่มันหมายความว่ายังไง? นี่ลูกต้องการผลักธุรกิจของครอบครัวเราลงเหวจริง ๆ เหรอ?”แม่ของฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็กสาวผู้เคยอ่อนโยนและน่ารักคนเดิม ตอนนี้กลับกลายเป็นหญิงสาวที่แสนเจ้าเล่ห์และเหี้ยมโหด เธอแค่หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา“โอ้โห ‘แม่’ ที่รักของฉันนนน”
続きを読む
บทที่ 9
บรรยากาศภายในบ้านกลับเข้าสู่ความเงียบงันอันแปลกประหลาดอีกครั้ง ราวกับเป็นความสงบสุดท้ายก่อนพายุจะโหมกระหน่ำแม่ของฉันนั่งอยู่บนพื้น กุมหัวร้องไห้สะอึกสะอื้น ร่างกายที่สั่นเทาและเสียงสะอื้นที่ขาดช่วง ฟังดูแหลมแทงใจยิ่งนักในบ้านที่ควรจะเต็มไปด้วยความอบอุ่น“ซือซือ...ซือซือ...” แม่ของฉันพึมพำชื่อฉันซ้ำไปซ้ำมา ทุกคำที่เปล่งออกมาราวกับมีเบ็ดเกี่ยวลึกลงไปในใจของเธอ ดึงเอาความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดออกมา“ซือซือ...แม่ขอโทษ...”หวังโอวยืนอยู่ข้าง ๆ และมองภาพนี้โดยไร้ความรู้สึกเห็นใจใด ๆเธอหัวเราะเยาะและกล่าวว่า “หึ! ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าผิดเหรอ? เพิ่งคิดได้ว่าจะยอมรับความผิดอย่างนั้นเหรอ? สายไปแล้ว!”แม่ของฉันเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปื้อนน้ำตาจ้องมองหวังโอว “แต่แม่สำนึกผิดจริง ๆนะ แม่รู้ว่าตัวเองทำผิดมามาก...”“สำนึกผิดอย่างนั้นเหรอ?” หวังโอวขัดแม่ของฉันทันที “คิดว่าแค่คำว่า ‘ขอโทษ’ ไม่กี่คำจะลบล้างเรื่องราวที่ผ่านมาได้เหรอ? คิดว่ามันจะทำให้คนตายฟื้นคืนมาได้งั้นเหรอ?”“อย่างน้อยฉันก็ยอมรับว่าฉันผิด!” แม่ของฉันพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้น “อย่างน้อยฉันก็พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง! แทนที่จะมัวเย็นชาและก
続きを読む
บทที่ 10
หวังโอวหนีไปพร้อมกับของมีค่าทั้งหมดในบ้านส่วนแม่ของฉันนั่งอยู่ในห้องใต้ดินมืด ๆ ที่ฉันเคยอาศัยอยู่ สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุดเธอร้องไห้พลางนึกถึงความเจ็บปวดที่เธอเคยทำกับฉันในอดีต คำว่าขอโทษหลุดออกจากปากของเธอซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดฉันที่ลอยอยู่ในอากาศ มองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกชินชาจนกระทั่งแม่ได้รับโทรศัพท์ เธอกำมือถือไว้แน่น มือสั่นระริกขณะที่รอฟังเสียงตอบกลับจากปลายสายเป็นเสียงอันเย็นชาของพ่อแท้ ๆ ของหวังโอว ผู้ที่เต็มไปด้วยความละโมบ“สิบห้าล้าน ไม่มากไปไม่น้อยไป ถ้าคุณจ่ายมา ฉันก็จะบอกทุกอย่างที่คุณอยากรู้”เสียงของเขาดูเหมือนดังมาจากเหวลึก เต็มไปด้วยความเย็นชาและการคิดคำนวณมาอย่างเจ้าเล่ห์แม่ของฉันกำโทรศัพท์แน่น “ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง? ทำไมคุณถึงทำเรื่องแบบนี้? หรือคุณไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย?” เธอแทบจะตะโกนออกมา“ความเป็นมนุษย์อย่างนั้นเหรอ?” พ่อของหวังโอวพูดขึ้นราวกับได้ยินเรื่องที่น่าขันที่สุดในโลก “เมื่ออยู่ต่อหน้าเงินแล้ว คำว่าความเป็นมนุษย์มันก็ถูกโยนทิ้งไปนานแล้ว”แม่ของฉันพิงกำแพงด้วยความอ่อนล้า “ได้...ฉันตกลง แต่คุ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status