ทำความรู้จัก

ดวงตากลมโตอิ่มน้ำจ้องมองรูปหน้าคมคายไม่วางตา ประมุขฉินมู่เหยียนมีผิวสีเข้มแบบคนฝึกยุทธ์ ทว่าเนียนละเอียดน่ามองไร้ตำหนิ

คิ้มเข้มได้รูปพาดเฉียงรับกับดวงตายาวรี หางตาคมกริบเชิดขึ้นพองาม สันจมูกตั้งโด่งปลายไม่งองุ้ม ริมฝีปากเล็กบางเฉียบสีชมพูอ่อนแลดูสุขภาพดี

ใบหน้าคมเข้มสะอาดสะอ้าน ไม่มีหนวดเคราระเกะระกะสายตา มีเพียงตอหนวดสั้น ๆ ขึ้นไรเขียวครึ้มตรงกรามแกร่ง หากครูดผิวสตรีคงคันยุบยิบไม่เบา

ใบหน้ากร้าวใจเช่นนี้ทำให้คนมองใจสั่น แทบไม่อยากละสายตาไปมองใคร ร่างเดิมปล่อยให้รอดหลุดมือมานานขนาดนี้ได้อย่างไร

รูปร่างของเขาสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง ช่วงขายาวท่าทางจะทรงพลังไม่น้อย มองอย่างไรก็รูปงามกว่าผัวชั่วคนเก่า

เป็นวิญญาณมานานหลายปี หรือนางจะอดอยากปากแห้งมากเกินไปถึงคิดแต่เรื่องนั้น ใบหน้างามสะบัดเบา ๆ เพื่อขับไล่ความคิดเบื้องลึกให้คลายลง

จางเหมยฮัวกับบุรุษตรงหน้ายังไม่เคยเข้าหอกัน นางอยากช่วยสานต่อภารกิจที่คั่งค้างยิ่งนัก อย่างไรเสียก็ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งหมด

ผู้จากลาไม่มีใครนินทาเรื่องสามีไม่พึงใจ ส่วนนางได้ลิ้มลองสามีใหม่ ที่รูปลักษณ์น่าหลงใหลเหลือเกิน และเขาได้ครอบครองกายสาวอวบอัดไปทั้งตัว

ยิ่งหน้าอกสองข้างยิ่งน่าฟัดคลึงเคล้น ซูจิ่งเหวินเคยมีส่วนนี้แค่พอได้หายใจ เมื่อเห็นความตูมเต่งไร้ที่ติเกินกว่าสตรีใด จึงอดไม่ไหวอยากจะลองใช้งานดูสักครั้ง

ลองใช้ความเย้ายวนกับสามีรูปงาม ย่อมดีกว่าใช้กับนายโลมขายศิลป์ที่เจ้าของร่างนัดหมายเอาไว้!

ขณะกำลังจ้องมองพิจารณาสามีใหม่ น้ำเสียงเข้ม ๆ ของอีกฝ่ายก็ดังขึ้น

“เมื่อสักครู่เจ้ากล่าวว่าอย่างไร ข้าได้ยินไม่ชัด”

“ท่านประมุขอายอันใดเจ้าคะ ข้าเป็นภรรยาของท่าน ช้าเร็วก็ต้องได้เห็น อีกอย่างข้าอยู่ในเรือนนอนส่วนตัว ท่านมาไม่แจ้งล่วงหน้าเอง”

ในเรือนนอนยามนี้สามีภรรยาอยู่กันตามลำพัง ผู้ช่วยเฉินจื้อกับสาวใช้ชิงหว่านออกไปก่อนหน้านี้แล้ว

จางเหมยฮัวคนใหม่ แกล้งเดินเข้าหาสามีด้วยท่วงท่าย่างกรายอวดความตูมเต่ง แผ่นหลังแอ่นขึ้นพองามตามแบบฉบับสตรีแต่งงานแล้ว

ทว่าอีกฝ่ายกลับทำท่าทางหวาดกลัวเหมือนเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น ต่อให้นางเคยเป็นผีจริง ๆ แต่ยามนี้มีกายเนื้อแล้วนี่ กลัวอันใดกัน!

“ออกไปห่าง ๆ เลย ข้าไม่ได้อยากเห็น”

“แน่หรือเจ้าคะ”

ดวงตาคมดุทรงเสน่ห์คู่นั้น แอบชำเลืองมองใบหน้าเย้ายวนตายามไร้เครื่องสำอางนานนับครึ่งเค่อ ทั้งยังลอบมองต่ำกว่านั้นอยู่เรื่อย นางเห็นทั้งหมดเลยแหละ

สามีผู้นี้ เหตุใดจึงปากแข็งกว่าส่วนอื่น!

เพราะจิตวิญญาณแท้จริง คือสตรีผู้มีประสบการณ์ร่วมหอกับบุรุษมาก่อน ซูจิ่งเหวินในร่างจางเหมยฮัวเลยไม่ได้รู้สึกตกใจ หรือเขินอายยามถูกจ้องมองส่วนงดงาม

“เจ้าน่าจะยังมีไข้อยู่ ถึงได้กล่าวเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

สีหน้าเรียบเฉย จ้องเขม็งดวงหน้าหวานเพื่อสำรวจหาความผิดปกติ

โดยปกติเจอหน้ากันทีไร จางเหมยฮัวมักจะสวมอาภรณ์หนาหนักทับกาย ด้วยนิสัยเจ้ายศเจ้าอย่างคิดว่าตนมีดีเหนือกว่าใคร มีทั้งบิดาและสามียิ่งใหญ่คับฟ้า

ใบหน้างามทรงเสน่ห์ชอบแต่งแต้มสีสันจนเต็มใบหน้า แทบมองไม่เห็นผิวพรรณเดิม ทั้งยังแหงนเชิดคอตั้งตรงไม่มองทาง หากไม่มีสาวใช้คอยประคองแขน มีหวังเดินหกล้มทุกวันเป็นแน่ 

ลักษณะท่าทางประหลาดเช่นนั้น ทำให้ฉินมู่เหยียนไม่อยากมองหน้าภรรยาเลยสักนิด

ทว่าวันนี้บรรยากาศรอบ ๆ ตัวนางกลับต่างออกไป หางตาของเขาเลยแอบชำเลืองมองด้วยความสงสัย

แค่ชำเลืองมองนิดเดียว เหตุใดสตรีผู้นี้จึงกล้าเข้าหาเขา!

“เรื่องไม่เป็นเรื่อง?”

สองขาเรียวหยุดเดินทันที เมื่อได้รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย บุรุษตรงหน้าเป็นพวกไม่สนใจสตรีหรอกหรือ

‘ก็ดีแล้วนี่’

เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว นางจะได้ไม่ต้องอึดอัด ชาติก่อนถูกบังคับจนตัวตาย ชาตินี้ไม่จำเป็นต้องฝืนใจ

“จางเหมยฮัว ถอยออกไปให้ห่างประเดี๋ยวนี้ ท่าทีอันใดของเจ้าช่างพิลึกนัก ข้าแค่มาดูว่าเจ้าเป็นอะไร ไม่เห็นออกนอกเรือนสามวันเต็ม เลยเกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้น”

ประมุขหนุ่มทั้งพูดทั้งยกขาก้าวถอยหลังออกห่างภรรยา ยิ่งกว่าท่าทีของพวกโจรย่องเบาเสียอีก

“ข้าแค่ป่วยไข้เล็กน้อยเจ้าค่ะ ยามนี้หายดีแล้ว ท่านพี่จงวางใจ”

“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ ได้ยินไม่ชัด”

“ข้าเรียกว่าท่านพี่เจ้าค่ะ หรือเรียกไม่ได้?”

คนงามยักคิ้วขึ้นสูงอย่างสงสัย ความทรงจำของนางขาด ๆ หาย ๆ แต่หากเขาไม่พอใจนางไม่เรียกก็ได้

“เจ้ามีแผนการใด ปกติไม่เคยใช้วาจาสนิทสนมถึงเพียงนี้”

“สนิทหรือเจ้าคะ ยังไม่สนิทเลยเจ้าค่ะ” นางแค่เรียกแบบคนทั่วไปเรียกสามี

“เจ้าพักผ่อนให้ดี”

ร่างสูงรีบเดินจากไปทันที ไม่แม้แต่จะตอบรับคำเรียกขานแบบใหม่ของภรรยา

จางเหมยฮัวเลยคิดเองว่าเขาไม่อนุญาตให้เรียกเช่นนั้น หลังจากนี้เลยตั้งใจอยู่ห่าง ๆ แบบไร้ตัวตน 

“เฮ้อ! คงต้องเรียกท่านประมุข”

หนทางญาติดีกับสามีช่างท้อแท้ยิ่งนัก หรือนางจะหนีไปบวชชีบนภูเขาให้สิ้นเรื่อง!

บวชก็เท่ากับว่าต้องกลับไปเหงาปาก เหงาหงอยไม่ต่างจากตอนเป็นวิญญาณ เช่นนั้นขอเลื่อนการบวชชีออกไปไม่มีกำหนด

เมื่อคิดได้ดังนั้นเจ้าตัวจึงล้มตัวลงนอนพักผ่อน พักให้มากเผื่อจะคิดอะไรดี ๆ ออก