ผีเห็นผี

ทางด้านคนที่รีบวิ่งลงมาจากเรือนหลังใหญ่ของภรรยา ยามนี้กำลังยืนสงบสติอารมณ์อยู่หน้าเรือนนอนของตน

ตึกตัก ตึกตัก

หน้าอกข้างซ้ายของเขากำลังเต้นระรัวโดยไม่รู้สาเหตุ

เมื่อไม่รู้จะจัดการกับตนเองอย่างไร จึงพยายามดันลมหายใจหอบใหญ่พ่นออกจากปาก

“ฟู่!!!”

“สตรีผู้นั้นมีแผนอะไรกันแน่ ถึงกล้าหยอกเย้าข้าเช่นนี้”

เสียงพึมพำแผ่วเบาอย่างไม่รู้จะสอบถามใครดี หากถามศิษย์น้องชายทั้งสอง คงได้อับอายไปอีกหลายวัน เจ้าพวกนั้นคงล้อไม่เข้าเรื่อง

เมื่อตั้งสติได้แล้วจึงรีบกลับเข้าเรือนนอนของตน นอนพักสักหน่อยอาการคงดีขึ้นกระมัง

ขณะกำลังเร่งรีบก้าวเดินขึ้นเรือนไม้ขนาดเล็กกว่าเรือนของภรรยา น้ำเสียงเรียกขานคุ้นหูก็ดังขัดเสียก่อน

“พี่ใหญ่เจ้าคะ”

ศิษย์น้องหญิงนามเถียนลี่ลี่ ที่ขอนัดพบเจ้าสำนักหนุ่มผ่านผู้ช่วยเฉินจื้อเมื่อช่วงหัวค่ำแต่ถูกปฏิเสธ จึงมาดักรอพบบุรุษในดวงใจด้วยตนเองถึงหน้าเรือนนอน

“ค่ำมืดมากแล้ว เจ้ามีธุระอันใด”

ใบหน้างุนงงเมื่อก่อนหน้านี้ เปลี่ยนกลับมาดุดันเข้มงวดดังเดิม ในใจรู้สึกอึดอัดกับพฤติกรรมของศิษย์น้องหญิงผู้นี้ยิ่งนัก

เขาสั่งห้ามไปหลายครั้งไม่ให้เข้าพบตามลำพัง แต่อีกฝ่ายไม่เคยจดจำ ต่อให้ไม่มีภรรยาสตรีเช่นนี้เขาก็ไม่อยากเข้าใกล้

หากไม่ติดที่รับปากท่านอาจารย์เอาไว้ ป่านนี้นางคงถูกขับไล่ออกจากสำนักไปแล้ว สิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดคือสตรีไม่รู้จักวางตัว

“ท่านไม่ให้ข้าเข้าพบ ข้าเลยมารอพบเจ้าค่ะ ข้ามีธุระด่วนอยากปรึกษา”

วาจาตัดพ้อมาพร้อมกับท่าทีน่าสงสาร หวังใช้ใบหน้าใสซื่อให้บุรุษตายใจ ขอแค่ได้เข้าไปข้างในเรือนนอน ที่เหลือคงสานต่อได้ไม่ยาก

“ข้าไม่สะดวกพูดคุยกับสตรีสองต่อสอง เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยมาพบที่ห้องทำงาน พร้อมกับศิษย์พี่ของเจ้าอีกสองคน”

“แต่ข้ามี...”

“เฉินจื้อ ส่งแขก!”

น้ำเสียงดุดันตัดบทคู่สนทนา ด้วยการตะโกนเรียกผู้ช่วยคนสนิท ซึ่งก่อนหน้านี้เขาสั่งให้กลับมารอที่เรือน

“เชิญขอรับคุณหนูเถียน”

ร่างสูงใหญ่ทะยานเข้ามาใกล้ผู้เป็นนาย สองมือผายเชิญแขกไม่ได้รับเชิญให้กลับออกไป

“ต้องทำขนาดนี้เลยหรือพี่ใหญ่”

เถียนลี่ลี่พร่ำบ่นก่อนเดินจากไป ในใจไม่ยินยอมเลยสักนิด คอยดูเถอะนางจะฉีกหน้ากากสูงส่งของสตรีชั่วผู้นั้นให้คนทั้งสำนักรู้ พี่ใหญ่จะได้ขอหย่าขาดจากมันเสียที

เช้าวันใหม่มาเยือน เถียนลี่ลี่ก็เริ่มทำตามแผนของตนทันที ร่างผอมบางมีกล้ามเนื้อตามแบบของคนฝึกยุทธ์ เดินมาหยุดอยู่หน้าเรือนนอนของนายหญิงสำนักเมฆินทร์

มุมปากกดลึกอย่างคนมีแผนการ ทุกเรื่องฉาวโฉ่ล้วนมีนางชักใยอยู่เบื้องหลัง ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องนายโลมพวกนั้น แค่ลองพูดจายั่วยุนิดหน่อยสตรีชั่วแสนโง่เขลาผู้นี้ก็ทำตาม

“พี่หญิง ข้าได้ข่าวว่าท่านไม่สบาย”

น้ำเสียงฉอเลาะดังมาแต่ไกล ทั้ง ๆ ที่จางเหมยฮัวไม่เคยทำตัวสนิทสนมด้วยเลย

“ได้ข่าว ได้ข่าวจากผู้ใด หรือเจ้าส่งคนมาแอบสอดแนมข้าถึงเรือน”

น้ำเสียงหาเรื่องตอบกลับผู้มาเยือน ชอบมาพูดจาให้จางเหมยฮัวหลงผิดดีนัก หลังจากนี้เตรียมรับแรงสะท้อนกลับให้ดี

“ปะ เปล่านะเจ้าคะ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

ผู้มาเยือนถึงกับตกใจหน้าซีดเผือด เมื่อได้ยินคำถามตรงไปตรงมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติสตรีโง่ผู้นี้จะทำตัวอวดดีชูคอไปวัน ๆ ไม่ใช่หรอกหรือ

“แล้วใครบอกเจ้า”

“เอ่อ.. คนในสำนักลือกันเจ้าค่ะ”

“แล้วไป อย่าให้รู้ว่าส่งคนมาสอดแนม ไม่อย่างนั้นข้าจะ...”

ฝ่ามือขาวผ่องทำท่ากรีดใต้ลำคอ มุมปากสาวแอบอมยิ้มอย่างนึกสนุก

เถียนลี่ลี่คือผู้อยู่เบื้องหลังความฉาวโฉ่ของร่างเดิม วันนี้คงมากล่าวยั่วยุอะไรอีกแน่ ๆ

ข้อดีอีกอย่างของจางเหมยฮัว นอกจากความร่ำรวยแล้วนั้น นางยังมีวรยุทธ์อีกด้วย สตรีอ่อนแออย่างซูจิ่งเหวินเลยรู้สึกตื่นเต้นมากที่มีโอกาสเข้ามาอยู่ในกายเนื้อสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้

เคยลองขยับร่างกายในเรือนนอนดูหลายครั้ง ทว่าไม่ค่อยถนัดสักเท่าไร ด้วยหวั่นเกรงข้าวของเสียหาย ในใจอยากออกไปฝึกร่วมกับเหล่าลูกศิษย์ของสำนักเสียด้วยซ้ำ

“แล้วมาทำไม เป็นห่วงข้าหรือไม่น่าใช่หรอก ผีเห็นผีรู้ ๆ กันอยู่ อย่ามาเสแสร้งนักเลย”

เมื่อครั้งเป็นวิญญาณล่องลอย ซูจิ่งเหวินชอบแอบฟังนางกำนัลในโรงซักล้างพูดคุยหยอกล้อกัน เลยติดคำพูดทื่อ ๆ มาอยู่บ้าง ห่างไกลจากวาจาสุภาพของพระชายารองคนเดิมลิบลับ

“ข้าจะมาชวนท่านไป...”

“ไม่ไปขี้เกียจ อยากนอนจิบน้ำชารับลมเย็น ๆ อยู่เรือน”

“...” เถียนลี่ลี่

เมื่อเห็นท่าทีไม่น่าไว้วางใจของอีกฝ่าย จางเหมยฮัวจึงเอ่ยขัดเสียก่อน เกิดใหม่ชาตินี้ไม่อยากแข่งขันชิงดีกับใครทั้งนั้น

หากไม่ถือว่าให้เกียรติคู่สมรสของจางเหมยฮัว นางคงขอลากลับสำนักธาราไปแล้ว บุญคุณเจ้าของร่างจำเป็นต้องทดแทน อย่างน้อย ๆ ช่วยรักษาเกียรติก็ยังดี

“แต่ที่สำนักมีแข่งขันศาสตร์และศิลป์ของสตรีนะเจ้าคะ ท่านคือนายหญิงท่านประมุข ข้าเลยอยากชวนไปเป็นคณะกรรมการตัดสินให้เหล่าศิษย์หญิง”

“เชิญข้าไปเป็นกรรมการ”

‘แข่งศาสตร์และศิลป์ของสตรี แปดสง่างามเช่นนั้นหรือ’

ในใจสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น แต่สีหน้าท่าทางภายนอกทำทีนิ่งเฉย ไม่เปิดเผยอารมณ์ดีใจให้คู่อริรับรู้