บทที่ 2

ฉันมองเสิ่นอวี้เดินไปส่งเธอที่ห้องรับแขกด้วยสายตาเย็นชา ขณะที่เหลียงเมิ่งหยวนกำลังจะก้าวเข้าห้องไป สายฟ้าก็ฟาดผ่านท้องฟ้าลงมา

เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหวทำเอาเธอหวีดร้องด้วยความตกใจแล้วโผเข้าซบในอ้อมกอดของเสิ่นอวี้

ร่างกายของเสิ่นอวี้แข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่เหลียงเมิ่งหยวนกลับกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "เสิ่นอวี้คะ ฉันกลัวจัง คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้ไหมคะ?"

มือของเซินอวี้นิ่งค้างอยู่ที่แผ่นหลังของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ตบเบาๆ เหมือนเป็นการปลอบประโลม "ตกลง"

วินาทีนั้นฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับตัวตลก เพราะฉันเองก็เป็นคนที่กลัวเสียงฟ้าร้องเหมือนกัน

ยังจำได้ดีตอนที่ยังพักอยู่คนเดียว คืนหนึ่งฝนตกหนักมาก ทั้งฟ้าร้องและฟ้าผ่าซ้ำร้ายไฟในบ้านยังมาดับลงเสียอีก ฉันกลัวจนแทบจะร้องไห้ออกมา

ตอนนั้นฉันโทรหาเขา หวังเพียงจะได้ยินคำปลอบโยนสักเล็กน้อยให้พออุ่นใจ

แต่เสิ่นอวี้พูดว่ายังไงน่ะเหรอ?

“โตขนาดไหนแล้วยังจะกลัวเสียงฟ้าร้องเป็นเด็กๆ อีก เฉินม่าน อย่าใช้วิธีแบบนี้มาเรียกร้องความสนใจจากผมเลย คุณควรจะรู้ตัวนะว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องหัดพึ่งพาตัวเองบ้าง ทำตัวให้รู้เรื่องหน่อยได้ไหม?”

เขาตัดสายทิ้งไป คืนนั้นฉันได้แต่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม อาศัยเพียงแสงไฟริบหรี่จากโทรศัพท์ประคองสติให้ผ่านพ้นคืนนั้นไป

กว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็เกือบเช้า

พอนึกถึงตอนนี้ ฉันนี่มันช่างดูต้อยต่ำไร้ค่าจริงๆ

ทั้งที่รู้ว่าเสิ่นอวี้ไม่ได้ใยดีเลยสักนิด สำหรับเขาแล้ว ระหว่างเราเหมือนมีกำแพงหนากั้นขวางไว้เสมอ

ฉันได้แต่ยิ้มสมเพชให้กับชะตากรรม ถึงแม้ตอนนี้จะกลายเป็นวิญญาณไปแล้ว แต่เสียงฟ้าร้องนั่นก็ยังทำให้ฉันหวาดกลัวได้จริงๆ

ฉันกอดแขนตัวเองที่สั่นเทา ใจอยากจะหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ แต่จนปัญญาที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไปไหนไม่ได้ ทำได้เพียงทนดูเสิ่นอวี้โอบกอดปลอบโยนเหลียงเมิ่งหยวนอยู่อย่างนั้น

ส่วนผู้หญิงคนนั้นที่ซุกอยู่ในอ้อมอกเขา กลับฉายแววตาที่แหลมคมและเต็มไปด้วยความพอใจ

ฉันถอนหายใจยาว สำหรับเสิ่นอวี้แล้ว เหลียงเมิ่งหยวนคือคนในใจที่เขาไม่เคยลืมเลือน แล้วตัวฉันล่ะ มีค่าอะไรในสายตาเขาบ้าง?

ฉันส่ายหัวเบาๆ และมองออกไปข้างนอก แม้แต่ตอนตายฉันก็ยังไม่เลิกกลัวเสียงฟ้าร้องเสียที

โชคดีที่ช่วงเวลาแสนทรมานนี้อยู่ได้ไม่นานนัก หนึ่งชั่วโมงต่อมาเสียงฟ้าร้องก็สงบลง เสิ่นอวี้จึงเดินออกจากห้องรับแขกไป

เหลียงเมิ่งหยวนมองตามแผ่นหลังของเขาพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ พร้อมพึมพำกับตัวเองว่า "เสิ่นอวี้ คุณต้องเป็นของฉันตลอดไป ใครก็แย่งคุณไปจากฉันไม่ได้!"

ฉันได้ยินคำนั้นแล้วก็ได้แต่ตกตะลึง จนถึงตอนนี้เธอก็ยังคิดจะครอบครองเสิ่นอวี้อยู่อีกงั้นเหรอ?

แล้วตอนนั้นเธอจะทิ้งเขาไปทำไมกัน?

ส่วนเสิ่นอวี้ก็เหมือนกัน ในเมื่อลืมเขาไม่ได้ แล้วจะมาแต่งงานกับฉันทำไม?

หลังจากกลับเข้าห้องนอน เสิ่นอวี้กลับทำในสิ่งที่ต่างไปจากปกติ เขาจ้องมองรูปถ่ายของฉันในโทรศัพท์แล้วพึมพำเสียงนิ่งๆว่า "เฉินม่าน หวังว่าคุณจะจำใส่สมองไว้บ้างนะ ถ้าคุณยอมอ่อนข้อและขอโทษผมสักคำ ผมก็จะปล่อยคุณออกมา!"

ฉันมองใบหน้าของเสิ่นอวี้แล้วรู้สึกตลก

ยอมอ่อนข้องั้นเหรอ? ขอโทษอย่างนั้นเหรอ!

ฉันทำผิดอะไรล่ะ? เรื่องที่เหลียงเมิ่งหยวนถูกขังอยู่ในห้องทำงาน ฉันไม่ได้เป็นคนทำเสียหน่อย!

แต่เสิ่นอวี้ไม่เคยฟังคำอธิบายของฉันเลย เพียงเพราะเหลียงเมิ่งหยวนทำตัวเป็นนางเอกผู้น่าสงสาร บอกว่าไม่ถือโทษโกรธฉัน เสิ่นอวี้ก็ปักใจเชื่อทันทีว่าเป็นฝีมือฉันแน่นอน

เขาขังฉันไว้ในห้องเย็นร้างจนตาย แล้วตอนนี้ยังจะมาบีบคั้นให้ฉันขอโทษอีกเหรอ?

ช่างน่าตลกสิ้นดี

เสิ่นอวี้เป็นคนฉลาด การที่เขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งประธานบริษัทได้ย่อมไม่ใช่คนโง่เขลา แต่พอเป็นเรื่องของเหลียงเมิ่งหยวน เขากลับกลายเป็นคนหูหนวกตาบอดขึ้นมาทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น คนเฝ้าห้องเย็นเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงรีบเข้ามารายงานด้วยอาการตัวสั่นเทา

"ท่านประธานเสิ่นครับ จะให้ปล่อยตัวคุณผู้หญิงออกมาเลยไหมครับ คือในห้องเย็นเงียบสนิทเลย น้ำแค่ชามเดียวน่าจะอยู่ไม่ถึงห้าวันนะครับ!"

เสิ่นอวี้ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ไม่กินไม่ดื่ม มีแค่น้ำชามเดียวอยู่ให้ถึงสิบวันก็ยังอยู่ได้ ในเมื่อเธออยากจะอวดดีนักก็ปล่อยให้เธออยู่ไป ฉันอยากจะรู้นักว่าเธอจะทนแข็งข้อไปได้นานแค่ไหน!"

"แต่ แต่ว่าข้างในมันไม่มีเสียงอะไรออกมาเลยนะครับ พวกผมเริ่มกังวลว่าถ้าคุณผู้หญิงเกิดเป็นอะไรไป..."

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก เฉินม่านก็แค่เรียกร้องความสนใจเก่งเท่านั้นแหละ!"