Short
สังเวยชีวิตให้น้องสาวบุญธรรมของสามี จนตายทั้งกลม

สังเวยชีวิตให้น้องสาวบุญธรรมของสามี จนตายทั้งกลม

By:  ฟาไฉCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
4.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพียงแค่ลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวสวีซงชิงแค่สำลังน้ำในสระออกมาทีนึง เขาก็จับฉันมัดแล้วจับถ่วงลงไปในสระ เหลือช่องว่างเอาไว้สำหรับหายใจแค่สองเซนติเมตร เขาพูดว่า “สิ่งที่ชิงชิงได้รับ เธอจะต้องได้รับคืนเป็นสองเท่า!” แต่เดิมทีฉันก็ว่ายน้ำไม่เป็น จึงได้แต่พยายามหายใจอย่างสุดชีวิต ขอร้องอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา แต่สิ่งที่ได้กลับมา เป็นเพียงคำกล่าวโทษที่แสนเย็นชาของเขา “ถ้าไม่ถูกสั่งสอนซะบ้าง เธอก็จะไม่มีวันเชื่อฟัง” ฉันจึงได้แต่ตีมือตีขาใต้น้ำ ดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง... ห้าวันให้หลัง ในที่สุดเขาก็ใจอ่อน และตัดสินใจสิ้นสุดการสั่งสอนในครั้งนี้ “ครั้งนี้จะปล่อยเธอไปก่อน ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันจะทำให้เธอได้เห็นดีแน่” แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ร่างกายของฉันได้เน่าอืดไปตั้งนานแล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Chapter 1: Chocolate cake and breakups

Gwen

“Hey baby! Earth to you Anth!” I snapped my fingers as I looked at the half-eaten chocolate cake—our anniversary cake.

Anthony hadn’t touched it and I knew that something was wrong because he loved the chocolate cakes I made.

“What… what were you saying?” Anthony responded, blinking rapidly.

I forced a smile, twirling my fork. “Are you okay my love? You’ve been quiet all night. Come on cheer up, it's our anniversary.”

Anthony exhaled, rubbing his temple. “Gwendolyn, we need to talk.”

My stomach dropped. He never called me by my full name, whatever this was had to be really important.

I sat up, leaned on my arm and whispered, “Okay…?”

He didn’t look at me. “This isn’t working anymore.”

I laughed, looking up at him. “What do you mean baby? Are you trying to play a prank on me?”

“We need to break up, like I said, this…” He said pointing to the both of us, “... isn't working anymore.”

The room spinned, what did he mean? I've given two years, two damn years to make this relationship work. “What? You're joking right?”

“I’m not happy,” he said, voice flat. “I haven’t been for a while, you're choking me.”

I choked out a laugh. “You have to be joking. Today’s our anniversary.”

“I know.” His jaw tightened. “That’s why I’m doing it now. A clean break.”

Clean break? Like I was some chore he’d finally decided to tackle.

I stood, my chair screeching. “So, what? This dinner was just…what? A pity party?”

He finally met my eyes. “I didn’t want to hurt you.”

“Too late, you already did.” My voice cracked.

I grabbed my purse, my hands shaking too hard to zip it. Anthony didn’t stop me nor did he call after me. He just sat there, watching me leave, my whole world falling apart.

I got home and immediately slammed the door behind me, my breath coming in ragged gasps. The tears came then ugly, heaving sobs that made my ribs ache.

I fumbled for my phone, dialing the only person who’d understand me and what I was going through.

Nico picked up on the second ring. “Gwen, darling? Why do you sound like you’re drowning?”

“Nico… Anthony…” I hiccuped. “He dumped me.”

There was silence, then I heard shuffling and then he responded, “What? On your anniversary? That spineless piece of merda.”

“Just come over,” I whispered. “I’m not… myself.”

“Give me twenty Amore.” He exclaimed then the line went dead.

I slumped onto the couch, wiping my nose with my sleeve. My gaze landed on the framed photo on the coffee table, it was me and Nico at graduation, arms slung over each other, grinning like idiots.

We met at St. Agnes Orphanage when we were six. Nico had stolen my pudding cup and I had punched him in the nose. Sister Maggie made us clean the chapel together as punishment. We’d been inseparable ever since.

He was there when I got my first kitchen burn, when I aced culinary school, when I cried over my first failed soufflé. And I was there when he came out at sixteen, shaking but determined, telling the world, “This is me. The real Nico.” I was nothing but proud of him.

A knock jerked me from the memory.

Nico didn’t wait for an answer. He barged in, took one look at my puffy face, and pulled me into a bone-crushing hug. “That bastard,” he muttered into my hair.

I sniffed. “He said he wasn’t happy. That I didn't make him happy.”

Nico scoffed, pulling back. “Oh, please. Anthony’s version of danger is not labeling his leftovers. You’re way too good and exciting for him.”

I managed a weak laugh.

Nico smirked. “You know what you need?”

“To drown in ice cream?” I asked, looking up at him

“Better, Amore!” He grabbed my hands, yanking me up. “We’re going to Prism.”

Prism. The hottest gay club in the city.

I balked. “Nico, I look like I got run over by a truck.”

“And?” He tossed me a hoodie. “No one’s gonna hit on you at a gay club, babe. That’s the point. You get to drink, dance, and forget that waste of oxygen ever existed.”

I hesitated. “Yeah, you're right, what’s the worst that could happen?”

Nico winked. “Exactly.”

We got to the bar that evening and it was a whole mess. The bass from the speakers hammered through my chest, the neon lights painting the crowd in streaks of pink and blue. Nico had vanished ten minutes ago to ‘get us drinks’ but I knew better, he was off to look for a handsome lad to spend the night with, leaving me wedged between a drag queen in sequins and a guy grinding on his boyfriend.

Okay. This was… definitely something.

I sipped my vodka cranberry, scanning the dance floor for Nico. That’s when I noticed three girls edging toward me, all smirks and sharp eyeliner.

The tallest one leaned in, shouting over the music, “what a cute bag you got there!”

I clutched my crossbody tighter. “Thanks?”

The second girl giggled, too high-pitched. “Let me see it!”

Alarm bells rang in my head. Oh, hell no.

I stepped back. “I’m good.”

The third one flashed a blade under the dim lights. “Just hand it over, sweetheart.”

My throat closed. “Think, Gwen. Think…”

“Problem here?” A voice, deep and rough, cut through the noise. The girls stiffened.

I turned and… Oh. My. God.

The man looming behind us was so not sober. His dark eyes were glazed, his black shirt half-unbuttoned, revealing a tattoo snaking up his collarbone. But even drugged out of his mind, he was beautiful— he had sharp angles and his lips; They were sinful.

The girls bolted and I wondered why they left after seeing this drunk stranger.

I exhaled shakily. “Thanks. They were about to…”

He swayed, gripping my shoulder to steady himself. “You’re… pretty.”

I blinked, shaking my head and pointing at him. “And you… are wasted.”

His thumb brushed my jaw. “Not wasted enough.”

Then his mouth crashed into mine and—holy shit—I fucking kissed him back.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
บทที่ 1
เวลาสิบเอ็ดนาฬิกา สวีซงชิงขมวดคิ้วมองอาหารบนโต๊ะ“ทำไมสองวันนี้นังผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นไม่มาเสิร์ฟอาหาร? ทุกทีจะรีบโผล่หน้ามาเสิร์ฟก่อนถึงเวลากินข้าวไม่ใช่หรือไง?”“ทำไม โดนลงโทษเข้าหน่อยก็บังอาจอู้งานหรอ แม่นั่นกล้าดียังไง!”มือที่กำลังวางตะเกียบของเลขาชะงักในชั่วขณะ แล้วรีบตอบกลับด้วยความนอบน้อมทันที“ท่านประธานสวี คุณเจี่ยน...เธอ...เธอยังอยู่ในสระน้ำ ยังไม่ได้รับการปล่อยออกมาเลยค่ะ”ร่างกายของสวีซงชิงที่กำลังจะนั่งลงชะงักไปเล็กน้อย ในแววตาฉายความตกใจออกมาบางๆแต่แล้วเขาก็เก็บความรู้สึกนั้นลงไป แล้วเอ่ยอย่างไม่แยแส “ไม่เป็นไรหรอก ขังไว้ในนั้นอีกสักวันสองวันก็ไม่เป็นไร”เลขามองเขาแวบนึงด้วยท่าทีอยากจะพูดอะไรแต่ก็เงียบ จนสุดท้ายก็เลือกที่จะเอ่ยปากด้วยความลังเล“แต่...ท่านประธานสวี ห้องขังคุณเจี่ยนเอาไว้มีกลิ่นเหม็นแล้วนะคะ”“อาจจะ...”“ท่านประธานไปดูสักหน่อยไหมคะ?”มือที่กำลังกระทำสิ่งต่างๆ ของสวีซงชิงไม่ได้หยุดลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เหม็น? นั่นมันก็ปกติ”“ก็ขี้เยี่ยวอยู่ในนั้น มันจะไม่เหมือนได้ยังไง”“สบายใจเถอะ ผู้หญิงประเภทที่ไม่ยอมทิ้งความหวังที่จะทำให้ตัวเองได
Read more
บทที่ 2
เพราะงั้นต่อให้จะกลายเป็นวิญญาณไปแล้วก็ตาม แต่ฉันก็ยังตกใจกับภาพตรงหน้าจนหายใจแทบไม่ออกเหมือนกับว่าวินาทีต่อมา ฉันจะต้องกลับไปอยู่ในพื้นที่ที่ทำให้ขาดอากาศหายใจนั้นตลอดไปในขณะที่อีกด้าน สวีซงชิงกำลังโอ๋สวีชิงชิงด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่ต้องกลัวนะ กินข้าวเยอะๆ ช่วงนี้เธอผอมลงมากเลย”เขาว่า ยังโอบเอวของสวีชิงชิงพร้อมกับพูดปลอบโยน “พี่ทำผิดต่อเธอจริงๆ ระยะนี้ผอมซะขนาดนี้ ถ้าเทียบกับเธอแล้ว ให้แม่นั่นทนทุกข์หน่อยจะเป็นอะไร วางใจเถอะ ในเมื่อหล่อนกล้าทำแบบนี้กับเธอ พี่ก็จะให้หล่อนชดใช้อย่างแน่นอน”ฉันยืนอยู่ด้านหลังของเขา ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัสฉันอยากจะร้องไห้ แต่กลับไม่มีน้ำตาเลยสักหยดฉันถูกขังเอาไว้ในสระว่ายน้ำ ต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสทว่าในสายตาของเขา นั่นเทียบไม่ได้กับที่สวีชิงชิงสำลักน้ำในสระแค่สองสามทีแต่ในสระว่ายน้ำนั่นฉันว่ายน้ำไม่เป็น ฉันอยากจะออกไป แต่กลับดันแผงโลหะที่ปิดครอบอยู่เหนือหัวไม่ได้และในวาระสุดท้ายของชีวิตฉันยังคงอ้อนวอนขอร้องอ้อนวอนขอให้เขาปล่อยฉันออกไป และอ้อนวอนขอให้ฉันมีโอกาสรอดแต่สุดท้ายก็ทุกอย่างก็เป็นเพียงความว่าง
Read more
บทที่ 3
เขารีบบึ่งตรงกลับบ้านทันที มาถึงก็กอดสวีชิงชิงที่สำลักน้ำอยู่ในสระพลางแหกปากอย่างบ้าคลั่ง“ชิงชิง ชิงชิง อย่าจากพี่ไป พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ...”ตอนนันฉันยืนอยู่ชั้นบน มองภาพที่อยู่ตรงแล้วก็รู้สึกตลกสิ้นดีมันจะเกินไปไหม สวีชิงชิงก็ใช่ว่าจะว่ายน้ำไม่เป็น ทำไมถึงได้ทำซะอย่างกับกำลังจะลาจากกันไปคนละโลกแต่จนกระทั่งตอนที่สวีซงชิงจิกผมของฉัน แล้วผลักฉันลงไปในสระว่ายน้ำ ฉันถึงได้ค้นพบว่า ที่แท้พวกเขาทั้งสองคนต่างหากที่เป็นรักแท้ของกันและกัน“ทำไมเธอถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้ ถึงขั้นกล้าผลักชิงชิงลงไปในสระน้ำ เธอรู้หรือเปล่าว่าชิงชิงเกือบจะโดนเธอฆ่าตาย แล้วฉันก็เกือบจะต้องสูญเสียเธอไปแล้ว”“เจี่ยนชูเสวี่ย เธอมันผู้หญิงชั่ว ฉันจะบอกเอาไว้ให้นะ เธอไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรตามอำเภอใจในบ้านของฉัน!”“ความทรมานที่ชิงชิงได้รับ ฉันจะให้เธอต้องแบกรับเป็นสองเท่า! ถ้าเธอยังไม่สำนึก งั้นก็อย่าหวังจะได้ออกมาอีกเลย!”เพราะแบบนั้นจนถึงตอนนี้ เขายังดึงดันที่จะเชื่อว่า ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉัน และฉันก็สมควรที่จะร้องห่มร้องไห้ขี้มูกโป่งมายอมรับผิดกับเขาแต่น่าเสียดาย ที่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว “ประธาน...ปร
Read more
บทที่ 4
ฉันกับสวีซงชิงถึงแม้ว่าจะแต่งงานกันเพราะทางการเมือง แต่ฉันกลับหลงรักเขาตั้งแต่แรกพบไม่มีเหตุผลอื่น แค่เพียงเพราะว่าเราเคยพบกันครั้งหนึ่งสมัยเรียนมัธยมปลายตอนนั้นฉันเพิ่งย้ายโรงเรียนมายังใจกลางเมือง จึงตกเป็นเป้าหมายของแก๊งชอบบุลลี่ในโรงเรียนถึงแม้ว่าฉันพยายามต่อต้านสุดชีวิต แต่หัวเดียวกระทีมลีบย่อมรับมือไม่ไหวแต่ในช่วงเวลาที่ฉันสิ้นหวังนั้นเอง เขาก็ปรากฎตัวขึ้นและได้ช่วยฉันเอาไว้เพราะงั้นเมื่อได้รู้ว่าคนที่ต้องแต่งงานด้วยคือเขา ฉันก็ดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืนแต่สิ่งที่ฉันไม่รู้ก็คือ ที่เขาแต่งงานกับฉัน ก็เพียงเพราะห่วงโซ่เงินทุนที่ใช้หมุนในบริษัทที่ของครอบครัวเขาพังทลายลง และต้องการเงินทุนจากครอบครัวฉันไปช่วยค้ำจุนอย่างเร่งด่วนแม้แต่ตอนนั้นที่เขาช่วยฉันเอาไว้ นั่นก็เป็นเพราะว่าสวีชิงชิงเป็นหัวโจกที่ริเร่มการบุลลี่ และเขากลัวว่าเธอจะถูกฟ้องเข้าแต่ตลอดหลายปีที่แต่งงานกับเขา ฉันดูแลเขาด้วยความตั้งใจทั้งหมดที่มีกลัวว่าเขาจะกินอาหารไม่ดีข้างนอก เลยตั้งใจลงมือทำอาหารเองทุกวันแล้วนำไปส่งให้เขาเขาเองก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด บางครั้งก็ให้ของขวัญ บางครั้งก็มีเซอร์ไพรส์ฉันตอนน
Read more
บทที่ 5
ผ่านไปสักพัก ก็เหมือนว่าเขาจะนึกอะไรออกก็ไม่ปานเขาเตะแผงโลหะที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาครอบปิดไว้ แล้วหันไปด่ากราดเลขาที่กำลังอ้วกจนหมดไส้หมดพุง“เธอใช่ไหม เป็นเธอใช่ไหมที่เอาหุ่นมาปล่อยไว้ข้างใน อยากจะช่วยให้เจี่ยนชูเสวี่ยหนีไปใช่ไหม!”เลขาที่กอดถังขยะสำรอกจนแทบจะเอาถุงน้ำดีออกมาอยู่แล้ว ได้ยินสวีซงชิงถามจะไม่ตอบก็ไม่ได้“ไม่ใช่นะคะประธานสวี ฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยจริงๆ ค่ะ”“ในนั้น...แหวะ...น่าจะเป็นคุณเจี่ยน...”น่าเสียดาย ที่คำพูดของเลขาไม่ได้ทำให้สีหน้าของสวีซงชิงดีขึ้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขาจ้องไปยังสระว่ายน้ำตรงหน้าพลายเยาะเย้ยหนักกว่าเดิมแม้แต่คำพูดที่พูดออกมา ก็ยังแฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“ตัวปลอม! ต้องเป็นตัวปลอมแน่”“ต้องเป็นเพราะเจี่ยนซูเสวี่ยไม่อยากยอมรับผิด ถึงได้เอาหุ่นนี่มาปล่อยไว้ข้างใน”“ฉันรู้อยู่แล้ว ผู้หญิงร้ายกาจอย่างเจี่ยนชูเสวี่ยไม่มีทางยอมรับผิดง่ายๆ”“รอก่อนเถอะ รอให้ฉันหาตัวหล่อนเจอก่อน ฉันจะทำให้หล่อนขอโทษชิงชิงด้วยตัวเองให้ได้”พอได้ยินคำพูดของเขาแล้ว ฉันก็หมุนตัวไปรอบๆ ตรงหน้าเขาด้วยความรู้สึกตลกขบขัน“สวีซงชิง ฉันก็อยู่ตรงหน้าคุณนี่ไง”“ค
Read more
บทที่ 6
และสวีซงชิงที่ไม่สังเกตเห็น ก็ยังเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าฉันแกล้งตายและหลบหนีไปแล้วเพื่อยืนยันการคาดการณ์นี้ เขาไปหาเทปบันทึกภาพกล้องวงจรปิดที่สระว่ายน้ำออกมาภาพในนั้นก็ยิ่งโชว์ออกมาอย่างชัดเจนว่า หลังจากที่ฉันถูกโยนเข้าไปในสระว่ายน้ำ การเคลื่อนไหวของฉันเริ่มจากดิ้นรน สู่สภาวะหมดลมหายใจแต่สวีซงชิงยังคงไม่เชื่อ เขากำหมัดและทุบลงบนหน้าจอคอม จนหน้าจอเกือบแตกทั้งยั้งชี้ไปที่ภาพที่ปรากฎบนหน้าจอด้วยความเดือดดาลและพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ภาพตอนท้ายมันเหมือนกันเป๊ะๆ ต้องเป็นเจี่ยนชูซิงจงใจตัดต่อเพื่อจะได้หลบหนีไปแน่ๆ!”“ต้องเป็นฝีมือหล่อนแน่! นังผู้หญิงชั่วช้านั่น!”หลังจากทุบจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ยังรู้สึกไม่พอที่จะระบายความโกรธ เขาก็หยิบผ้าห่มที่อยู่ด้านข้างแล้วฟาดลงกับพื้นแรงๆ อีกกว่าเขาจะตั้งสติได้ หันไปมองสวีชิงชิงซึ่งอยู่ด้านข้างที่ดูเหมือนจะตกใจตามไปด้วย ก็รีบปลอบเธอด้วยความอ่อนโยนทันที“ชิงชิง ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่ได้โกรธเธอ พี่แค่โกรธที่หล่อนไม่มีความรับผิดชอบ ทั้งที่ปองร้ายเธอ แต่ยังหนีไป เธอไม่ต้องเสียใจนะ วันแสดงคอนเสิร์ตของเธอ พี่จะให้หล่อนขอโทษเธอให้ได้”
Read more
บทที่ 7
“เธอตายแล้วยังไง! ถึงเธอจะตายไป มันก็เทียบกับที่ชิงชิงโดนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว”“อีกอย่าง ยังไงซะพ่อแม่องเธอก็ตายไปหมดแล้ว ถ้าเธอตายไปจริงๆ ก็จะได้ไปอยู่กับพวกเขาไง เธอควรจะขอบคุณฉัน!”ฉันดิ้นรน ต่อต้าน แต่การกระทำของเขากลับรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ความเย็นยะเยือกในแววตาก็เริ่มลุ่มลึกยิ่งขึ้น“เธอผลักชิงชิง มันก็สมควรแล้วที่ต้องชดใช้ให้เธอ”เพราะฉันไม่ให้ความร่วมมือ เขาจึงกำข้อมือของฉัน แล้วหักมันอย่างดิบเถื่อน จากนั้นก็เตะเข้ามาที่ท้องน้อยทีนึง จากนั้นโยนฉันลงไปในสระว่ายน้ำ“ไปตายซะ นังสารเลว!”วินาทีสุดท้ายก่อนที่จะตาย ฉันกำลังคิดอะไรน่ะหรอ?ความจริงฉันเองก็ลืมไปแล้ว น่าจะประมาณว่านึกเสียใจที่ตอนนั้นเลือกสวีซงชิง เสียใจที่หลงคิดว่าตัวเองนั้นเลิศเลอ จนนึกว่าจะสามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้แต่มีประโยคนึงที่เขาพูดไม่ผิด นั่นก็คือถ้าฉันตายไปก็คงจะได้ไปอยู่กับพ่อแม่ของฉันแล้วแต่ทำไมฉันถึงไม่เห็นเจอพวกเขาเลยล่ะ?จากนั้นต่อมาสองสามวัน สวีซงชิงไม่ได้ไปสืบหาข่าวที่เกี่ยวข้องกับฉันแต่อย่างใดตรงกันข้าม เขายุ่งเป็นพัลวันเพราะคอนเสิร์ตของสวีชิงชิงทั้งสั่งดอกไม้ ทั้งหาแดนเซอร์ ไหนจะเหมาส
Read more
บทที่ 8
และร่วงตกลงมาภายในงาน รวมถึงผู้ชม แต่ไม่มีอันไหนที่ตกลงมาใส่ฉันเลยฉันซึ่งอยู่ด้านล่างเวทีมองดูสวีซงชิง ที่กำลังโอบสวีชิงชิงที่มีใบหน้าอ่อนโยนในอ้อมกอด คอยคุ้มกันปกป้องเธออย่างระมัดระวังตลอดทางที่ไปในรถอัลฟาร์ดเมื่อรถสตาร์ท เขาโอบเธอแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าซาบซึ้ง“ชิงชิง ขอบคุณนะ ที่อยู่เคียงข้างพี่มาตลอด”สวีชิงชิงยิ้มอย่างได้ใจ กอดเขาตอบ พร้อมกับจุมพิตลงบนใบหูของเขาเมื่อเห็นหูของเขาแดงตามความคาดหวัง จึงเอ่ยขึ้นข้างหูของเขาอย่างแผ่วเบา“พี่ชาย ฉันยินดีที่จะอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไป”หลังจากที่คอนเสิร์ตจบลงไปนานมากแล้ว สวีซงชิงถึงนึกขึ้นได้ว่าต้องตามหาฉันเขาใช้กำลังคนและทรัพยากรจำนวนมาก บอกพนักงานทุกคนในบริษัทใครก็ตามที่หาตัวฉันเจอ หรือสามารถให้เบาะแสที่เกี่ยวกับฉันได้ เขาพร้อมจะให้เงินรางวัลหรือใครที่สามารถลากตัวฉันกลับมาได้ เขาจะมอบบ้านใจกลางเมืองให้หนึ่งหลังในขณะที่ฉันก็ดูเหตุการณ์ตรงหน้าเหล่านี้ด้วยความรู้สึกตลกสิ้นดี และลอยไปข้างกายเขาพร้อมกับเป่าลมใส่สุดท้ายก็ได้แต่มองเขาที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรแม้แต่น้อยด้วยความจนปัญญา แล้วพูดขึ้นอย่างท้อแท้“ทำไปทำไม คุณก็เคยเห็นฉัน
Read more
บทที่ 9
“อ๊ะ...”เธอรีบลุกขึ้นจากร่างกายของสวีซงชิง หยิบเสื้อผ้าที่อยู่แถวๆ นั้นมาห่อตัวสวีซงชิงเองก็เพิ่งจะรู้สึกตัว รีบลุกขึ้นยืน อยากจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองสักหน่อยแต่กลับพบว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ได้ปรายตามองเขาแม้แต่น้อย แต่เดินตรงไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ในห้องใต้ดินน่าจะเพราะนึกขึ้นได้ว่าร่างของฉันอยู่ข้างสระว่ายน้ำ เขารีบขวางเจ้าหน้าที่ตำรวจไว้ด้วยท่าทีตื่นตระหนก“ถึงคุณจะเป็นตำรวจ แต่บุกรุกบ้านคนอื่นมันผิดกฎหมาย คุณอยู่หน่วยงานไหน ผมจะไปรายงาน”แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจกลับปรายตามองเขาอย่างเย็นชา ในที่สุดเจ้าหน้าที่ที่ดูเหมือนจะเป็นระดับผู้สั่งการก็เดินเข้ามาแล้วพูดเสียงเย็นใส่สวีซงชิงว่า“คุณสวีซงชิงสินะ ผมแซ่ถาน คุณเรียกผมว่าเจ้าหน้าที่ถานก็ได้ มีคนโทรมาแจ้งความว่าคุณฆ่าภรรยาของตัวเอง คุณเจี่ยนชูเสวี่ยโดยเจตนา จนถึงทุกวันนี้ศพยังอยู่ที่สระว่ายน้ำชั้นใต้ดินในบ้านของคุณ เราก็เลยมาตรวจสอบหน่อยน่ะ”สวีซงชิงได้ยินตำรวจพูดแบบนี้ ก็ขาอ่อนจนเกือบทรุดลงไปแต่สุดท้ายก็ประคองโซฟาที่อยู่ด้านข้างได้จึงไม่ได้ลงไปกองกับพื้น และก็ฝืนฉีกยิ้มพูดออกมาว่า“พวกคุณเข้าใจผิดแน่ๆ ภรรยาของผมผลักน้องสาวผ
Read more
บทที่ 10
แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ผ่านประตูสถานีตำรวจไม่ได้ฉันไม่ย่อท้อ พยายามอยู่หลายครั้ง แต่ก็จบลงด้วยความล้มเหลวทั้งหมดได้แต่ล่อยลอยอยู่หน้าสถานีตำรวจ หวังว่าจะได้ยินข่าวที่ดีต่อใจสักหน่อยแต่ข่าวคราวพวกนั้นก็ไม่ปะติดปะต่อกันเลยสักนิด ฉันจึงได้แต่วิเคราะห์จากสถานการณ์ข้างในที่เลือนรางว่าสวีซงชิงยอมรับผิด และเขาต้องเข้าคุกแต่ไม่รู้ว่าจะได้ติดคุกนานแค่ไหนส่วนสวีชิงชิงก็ไม่ได้บริสุทธิ์ ตำรวจตรวจสอบเส้นทางการเงินของเธอ แต่พบว่าเธอเลี่ยงภาษี มิหนำซ้ำยังเป็นยอดเงินจำนวนมากก็ต้องติดคุกเช่นเดียวกันขณะที่ฉันล่องลอยอยู่หน้าสถานีตำรวจอยู่อย่างนั้น จนไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วในที่สุดวันขึ้นศาลก็มาถึง ฉันลอยตามรถตำรวจไปตลอดทางจนถึงสถานีตำรวจมองดูทั้งสองคนที่อยู่ในสถานีตำรวจ พวกเขาไม่หลงเหลือออร่าอย่างที่เคยมีอีกต่อไป แต่นั่งในรถตำรวจด้วยสีหน้าท่าทางหดหู่หม่นหมองโหยหาวิวทิวทัศน์ที่อยู่ภายนอกเมื่อมาถึงศาล เดิมทีฉันเข้าไปไม่ได้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนที่ฉันพยายามลองครั้งแล้วครั้งเล่า จู่ๆ ก็เข้าไปได้จริงๆฉันรีบลอยไปอยู่ข้างๆ เจ้าหน้าที่ถานด้วยความตื่นเต้น ฟังเขาไร่เรียงโทษอาชญากรรมของสวี
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status