บทที่ 3

คำพูดเพียงประโยคเดียวของเสิ่นอวี้เปรียบเสมือนการสั่งประหารชีวิตฉันซ้ำสอง เมื่อเป็นอย่างนั้นคนเฝ้าประตูจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

จังหวะนั้นเองเหลียงเมิ่งหยวนก็เดินเข้ามา เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด มุมปากของเธอก็ยิ้มอย่างพอใจ "เสิ่นอวี้คะ ช่างเถอะค่ะ นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ฉันเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วด้วย"

"ไม่ได้หรอก ในเมื่อเธอขังคุณไว้ในห้องทำงานตั้งนาน เธอก็สมควรได้รับบทลงโทษบ้าง"

ใบหน้าของเหลียงเมิ่งหยวนมีรอยยิ้ม แต่คำพูดที่พูดออกมากลับดูเป็นคนดี "เสิ่นอวี้คะ แต่นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ? ยังไงเธอก็เป็นภรรยาของคุณนะ"

"เธอทำกับฉันแบบนี้... ก็คงเป็นเพราะฉันไม่ดีเองนั่นแหละที่คอยแต่จะรบกวนคุณจนทำให้เธอหึงหวง คุณปล่อยเธอไปเถอะนะคะ"

เหลียงเมิ่งหยวนช่างสรรหาคำพูดมาปั้นแต่ง ฉากหน้าทำเป็นช่วยพูดให้ฉันพ้นผิด แต่ทุกคำกลับตอกย้ำความผิดของฉันให้จมดิน

และเสิ่นอวี้ก็ดันหลงกลติดกับแผนตื้นๆ ของเธอเสียทุกครั้ง

"เหลียงเมิ่งหยวน คุณนี่มันใจอ่อนจริงๆ เอาเถอะ เห็นแก่หน้าคุณ ผมจะให้โอกาสเธอสักครั้ง!"

สีหน้าของเหลียงเมิ่งหยวนชะงักไปทันที เธอคงคาดไม่ถึงว่าเสิ่นอวี้จะยอมตกลงง่ายๆ แบบนี้

"เป็นอะไรไป?"

"เปล่าค่ะ แค่คิดว่าไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว เราตามหมอไปตรวจดูเธอด้วยดีไหมคะ?"

เหลียงเมิ่งหยวนจะหวังดีขนาดนั้นเชียวเหรอ?

ฉันได้แต่ตั้งคำถามในใจ แต่เธอก็พูดถูกนะ พาหมอมาด้วยเถอะ จะได้ช่วยยืนยันว่าฉันตายไปแล้วจริงๆ

จะได้ไม่ต้องวุ่นวายกันภายหลัง

เสิ่นอวี้ ฉันตั้งตารอวันที่คุณค้นพบความจริงจริงๆ อยากจะรู้นักว่าถ้าคุณรู้ว่าฉันตายแล้ว คุณจะมีสีหน้าอย่างไร

เสิ่นอวี้สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วดึงมือเหลียงเมิ่งหยวนมาจับไว้ "ถ้าเฉินม่านได้สักครึ่งหนึ่งของความเข้าใจโลกของคุณก็คงจะดี"

"เสิ่นอวี้คะ ยังไงเธอก็เป็นภรรยาของคุณ"

แววตาของเสิ่นอวี้วูบไหวด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ส่วนฉันก็ได้แต่หัวเราะเยาะอยู่ในใจ

ฉันไม่เคยคิดจะแย่งอะไรกับเหลียงเมิ่งหยวนเลย ภรรยาเหรอ? ช่างเป็นคำเรียกที่ฟังดูประชดประชันสิ้นดี

ต่อให้ไม่มีเหตุการณ์ดัดนิสัยครั้งนี้ ฉันก็ตั้งใจจะหย่ากับเขาอยู่แล้ว ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับผู้ชายคนนี้

เพียงแต่ น่าสงสารก็แต่เจ้าตัวเล็กในท้อง

ฉันอดไม่ได้ที่จะเอามือลูบหน้าท้องตัวเองด้วยความปวดร้าวและอาลัยอาวรณ์

จู่ๆ สีหน้าของเสิ่นอวี้ก็ขรึมลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไร้ความปรานีว่า "ไม่ต้องหรอก คุณไม่ต้องขอร้องแทนเธอ เฉินม่านน่ะเก่งแต่เรื่องเสแสร้งสร้างภาพ!"

"เดี๋ยวก็นั่นเจ็บนี่ปวด ไม่ก็อ้างว่าตัวเองไม่ได้ทำ ผมเห็นธาตุแท้ของเธอจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว!"

"ใครก็ห้ามช่วยพูดแทนเธอเด็ดขาด!"

"ถ้าเธอไม่ยอมขอโทษ ก็ไม่ต้องออกมา!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น เหลียงเมิ่งหยวนดูเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ ส่วนฉันได้แต่ยืนตะลึง

เสิ่นอวี้ ที่แท้ในสายตาคุณ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงแบบนี้เองเหรอ

ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาในหัวใจ แต่ก็ยังดี ฉันตายไปแล้ว ความรู้สึกพวกนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไป

ในที่สุดเสิ่นอวี้ก็นึกถึงฉันขึ้นมาได้ เขาพาคนมุ่งหน้าไปยังห้องเย็นร้างแห่งนั้น

เมื่อไปถึงหน้าประตู คนเฝ้าประตูยืนตัวสั่นพะงาบๆ "ท่านประธานเสิ่นครับ"

"เฉินม่านยอมอ่อนข้อหรือยัง?"

"ท่านประธานเสิ่น ยังไม่ยอมอ่อนข้อเลยครับ พวกเราลองตะโกนถามผ่านประตูเข้าไปแล้ว แต่ข้างในไม่มีเสียงตอบรับเลยครับ"

"คุณผู้หญิง จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นไหมครับ?"

“ผมกังวลว่า…”

เสิ่นอวี้แค่นเสียง "มีอะไรน่ากังวล แค่ลูกไม้เรียกร้องความสนใจตื้นๆ!"

"เปิดประตู! ผู้หญิงคนนี้ ฉันจะให้เธอเอ่ยปากขอโทษต่อหน้าฉันให้ได้!"

มุมปากของเหลียงเมิ่งหยวนยกขึ้น บอดี้การ์ดรีบเข้าไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก ทุกคนก็ถึงกับชะงัก

เสียงของเสิ่นอวี้ดังมาจากด้านหลัง "ไปลากตัวเธอออกมา!"

"ท่าน ท่านประธานเสิ่นครับ ห้องเย็น ห้องเย็นมันเหมือนจะทำงานอยู่ครับ!"

เสิ่นอวี้เดินเข้ามาใกล้ "ทำงานอะไรกัน พวกนายคิดจะปัดความรับผิดชอบล่ะสิ!"

แต่ว่าเมื่อเขาไปยืนอยู่หน้าประตู ไอเย็นมหาศาลก็พุ่งออกมาจากข้างในจนทำให้คนยืนขนลุกซู่ด้วยความหนาวเหน็บ!

ใบหน้าของเสิ่นอวี้เริ่มถอดสี "เฉินม่าน! อย่าคิดว่าคุณแอบเปิดเครื่องทำความเย็นแล้วผมจะยกโทษให้คุณนะ ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

ทุกอย่างเงียบสนิท คนรอบข้างต่างหันมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น

เสิ่นอวี้โกรธจัด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ออกคำสั่งอย่างเย็นชาว่า "ไปลากตัวเธอออกมาให้ผม!"

สิ้นคำสั่ง ชายฉกรรจ์หลายคนก็รีบวิ่งเข้าไปข้างใน ทันทีที่พวกเขาอ้อมไปดูหลังชั้นวางของ และเห็นร่างที่ขดตัวแข็งทื่ออยู่ตรงมุมห้อง ทุกคนก็ร้องออกมาด้วยความขวัญเสีย!

"คุณ คุณผู้หญิงถูกแช่แข็งจนตายแล้วครับ!”