Short
ชื่อหนังสือ : เขารักคนอื่นสุดหัวใจ

ชื่อหนังสือ : เขารักคนอื่นสุดหัวใจ

By:  ไอซ์แลนด์Kumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Mga Kabanata
11.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในวันเข้าพิธีแต่งงาน คู่หมั้นของฉันหนีงานแต่งแล้วไปแต่งงานกับน้องสาวของฉัน ในพิธีแต่งงาน ซึ่งเป็นตอนที่ฉันอับอายสุดจะทน วิลเลียมกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วขอฉันแต่งงาน ในเมืองที่ฉันอยู่ ไม่มีใครไม่รู้จักวิลเลียม เขาเป็นหนุ่มโสดคุณภาพผู้โด่งดัง เป็นชายในฝันของหญิงสาวทุกคน แต่เขากลับสวมแหวนแต่งงานที่นิ้วนางของฉัน พร้อมกับสารภาพรักว่า "ผมแอบรักคุณมาตลอด ขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสผมได้ใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับคุณ" พอเราแต่งงานกันแล้ว เขาก็ดีกับฉันมากมาตลอด ทุกคนต่างก็รู้ว่านอกจากฉัน วิลเลียมจะรักใครอื่นไม่ได้อีกเลย จนกระทั่งปีที่เจ็ดของการแต่งงาน ฉันบังเอิญเข้าไปในห้องทำงานศิลปะของเขา เขาได้วาดภาพเหมือนของไอวี่ น้องสาวของฉันเอาไว้นับหมื่นนับพันรูป ภาพวาดทุกใบล้วนเป็นคำสารภาพรักอันอ่อนโยนที่เขามีต่อไอวี่ ผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจ เขาสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าด้วยศรัทธาแรงกล้าว่า ขอเพียงแค่ไอวี่มีความสุข เขาก็ยอมเสียสละทุกอย่างได้...แม้กระทั่งชีวิตของเขาเอง ความรักตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ที่แท้เป็นแค่การหลอกลวง คนที่เขารักมาตลอดก็คือไอวี่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันขอเป็นฝ่ายถอยออกมาเอง อีกสามวันฉันจะจากไปแล้ว ฉันขออวยพรให้เขากับไอวี่รักกันจนแก่เฒ่าก็แล้วกัน

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

"You're not worth fighting for anymore."

The words hit me like a physical blow, knocking the breath from my lungs. I stared at Holden Ford, my mate—the Alpha of Silver Creek Pack—as he stood in our bedroom doorway with his bags already packed.

"What?" My voice came out as a whisper. "Holden, please. We can work through this—"

"No." His gray eyes, once so warm when they looked at me, were now cold as winter steel. "I'm done pretending, Camille. This marriage was a mistake from the beginning."

My hands trembled as I reached for him, but he stepped back like my touch would burn him. Seven years. Seven years of marriage, and he was walking away like it meant nothing.

"Is this about her?" I asked, though I already knew the answer. "Is this about Serena?"

His jaw tightened at the mention of his first love—the woman who'd returned to our pack three weeks ago with a five-year-old daughter she claimed was his.

"This is about us," he said flatly. "About how you trapped me into this marriage when I was grieving my father's death. About how you've never been my true mate, no matter how much you pretend."

Each word was a knife to my heart. My wolf whimpered inside me, crying out for our mate who was rejecting us so cruelly.

"I didn't trap you," I said, my voice stronger now. "We were both there that night. You needed comfort, and I—"

"You took advantage." His voice turned harsh. "You knew I was drunk, vulnerable. You knew I loved someone else, but you didn't care."

Tears burned my eyes, but I refused to let them fall. Not in front of him. Not anymore.

"Mom?" A small voice came from behind me.

My heart shattered as I turned to see our six-year-old daughter, Luna, standing in her pink pajamas, clutching her stuffed wolf. Her green eyes—exactly like Holden's—were wide with confusion.

"Why is Daddy leaving?" she asked.

I opened my mouth, but no words came. How could I explain this to her? How could I tell our daughter that her father was choosing another family over us?

Holden's expression didn't even soften as he looked at Luna. "I have to go away for a while."

"When will you come back?" Luna asked, taking a step toward him.

He moved past her without answering, without even looking at her properly. Luna's face crumpled, and something inside me snapped.

"Don't you dare walk away from her," I said, my voice low and dangerous.

Holden paused at the top of the stairs. "The divorce papers are on the kitchen table. Sign them."

"Holden—"

"Sign them, Camille. Or I'll make things very difficult for you in this pack." The threat in his voice was clear. As Alpha, he had the power to make my life hell.

He walked down the stairs, and I heard the front door slam moments later. Luna burst into tears, running into my arms.

"Why doesn't Daddy want us anymore?" she sobbed against my shoulder.

I held her tight, my own tears finally falling. "I don't know, baby. I don't know."

But that was a lie. I knew exactly why.

Serena Blackthorne had returned.

Later that night, after Luna had cried herself to sleep, I stood in the kitchen staring at the divorce papers. My signature line waited at the bottom, right next to his. He'd already signed them. He'd been that eager to be rid of us.

My phone buzzed with a text from my best friend, Maya: "Heard Holden's at Serena's apartment. Are you okay?"

I wasn't okay. I was drowning. But I couldn't fall apart. Not when Luna needed me.

I picked up the pen, my hand shaking. One signature and seven years would be erased like they never happened. One signature and I'd lose my position as Luna of the pack. One signature and Luna would grow up without her father.

The pen hovered over the paper.

That's when I felt it—a strange warmth spreading through my chest. My wolf, usually so quiet and subdued, suddenly stirred with an energy I'd never felt before.

Don't sign, a voice whispered in my mind. It wasn't my wolf. It was something else. Something more powerful.

The pen fell from my hand as I gasped. My body temperature spiked, and I could hear my heartbeat thundering in my ears. What was happening to me?

I stumbled toward the mirror in the hallway and froze. My brown eyes, ordinary and unremarkable my whole life, were glowing gold. Not the yellow of a normal wolf transformation—pure, burning gold like liquid fire.

The doorbell rang, startling me out of my trance. The glow faded instantly, leaving me dizzy and confused. Who would be here at midnight?

I opened the door cautiously and found myself face to face with a man I'd never seen before. Tall, dressed in an expensive black suit, with dark hair and eyes like molten amber. Power radiated from him in waves that made my knees weak.

"Camille Bell?" His voice was deep, commanding.

"Who's asking?"

He smiled, but it didn't reach his eyes. "My name is Dimitri Stone. Alpha of the Shadow Moon Pack." He paused, studying my face with an intensity that made me shiver. "And I believe you're in danger."

"What?"

"That wasn't a normal wolf awakening you just experienced. Someone's been suppressing your true nature for years." His gaze hardened. "Tell me, has your mate ever let you mark him?"

My silence was enough. In seven years, Holden had never let me complete our mate bond. He'd always had an excuse.

"I thought so." Dimitri stepped closer, and I caught his scent—pine and winter storms. "You're not who you think you are, Camille. And if certain people find out what you really are, they'll kill you and your daughter."

Before I could respond, a howl pierced the night—Holden's howl, calling the pack to gather.

Dimitri's eyes flashed. "He's not calling them for a meeting. He's calling them for a rejection ceremony. He's going to publicly sever your mate's bond tonight."

My legs nearly gave out. A public rejection was the ultimate humiliation. It would destroy me in front of the entire pack.

"Why are you telling me this?" I whispered.

"Because," Dimitri said, his amber eyes boring into mine, "you're meant for something far greater than being Holden Ford's rejected mate."

Another howl echoed through the night, more urgent this time. I could hear wolves running toward the pack house.

"Come with me," Dimitri said, extending his hand. "Or face humiliation and possibly death. Your choice."

I looked back at the stairs where Luna slept peacefully, unaware her world was about to shatter completely.

"If I go with you, what happens to my daughter?"

"She comes too. I protect what's mine."

"I'm not yours."

His smile was dark, dangerous. "Not yet."

The howling grew louder. Time was running out.

I had two choices: Face Holden's public rejection and whatever came after, or trust this mysterious Alpha who claimed I was in mortal danger.

Looking at those amber eyes that seemed to see straight through me, I made my choice.

"Give me two minutes to get Luna."

As I ran up the stairs, one thought echoed through my mind: What if Holden's rejection wasn't the worst thing that could happen tonight?

What if it was just the beginning?

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Jidapa
Jidapa
ชอบมาก เนื้อเรื่องเร็วไม่ยืดเยื้อ นางเอกเข้มแข็งดีมาก
2026-02-11 08:57:22
0
0
Nutpaphat Subpiboon
Nutpaphat Subpiboon
เนื้อเรื่องสนุกดีคะ
2026-02-04 09:44:07
0
0
7 Kabanata
บทที่ 1
ฉันจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจะเดินทางจากไปในอีกสามวันข้างหน้าแล้วเมื่อการนับถอยหลังสามวันสิ้นสุดลง ฉันจะถอนตัวจากไปอย่างตรงเวลา จากนี้ไปจะไม่มาเจอวิลเลียมอีกประตูห้องทำงานเปิดออก วิลเลียมเดินเข้ามา "เมื่อกี้ได้ยินคุณคุยโทรศัพท์กับสายการบิน คุณจะทำอะไรเหรอ"ฉันเก็บโทรศัพท์มือถือ แล้วอธิบายอย่างเย็นชา "ฉันให้พวกเขาส่งใบเสร็จค่าเดินทางครั้งก่อนมาให้ทางไปรษณีย์"เขาไม่ได้สงสัยอะไรมากนัก "อีกเดี๋ยวอยากทานอะไรดี ช่วงนี้คุณป่วยอยู่ ต้องทานอะไรอ่อน ๆ หน่อย ซุปครีมเห็ดใส่ผักดีไหม"ตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานกับวิลเลียม เขาเป็นคนอ่อนโยนและใส่ใจแบบนี้มาตลอดทุกคนต่างเชื่อมั่นว่า ชั่วชีวิตนี้เขาจะรักฉันเพียงคนเดียวเท่านั้นขนาดฉันเองยังขอบคุณพระเจ้าเลย ที่ประทานชีวิตที่มีความสุขขนาดนี้มาให้แต่ผ่านไปถึงเจ็ดปีฉันถึงได้รู้ว่า วิลเลียมรักเพียงคนคนหนึ่งตลอดมาจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่คนคนนั้นไม่ใช่ฉัน เขาแต่งงานกับฉันเพียงเพื่อจะปกป้องความสุขของไอวี่เท่านั้นเองเมื่อเขาเห็นฉันไม่ตอบอะไร จึงเดินเข้ามาสวมกอด "ยังมีอีกเรื่องนะ ไอวี่ท้องแล้ว ผลงานเพลงของเธอก็เข้ารอบการแข่งขันดนตรีระดับนานาชาติด้วย สามีของ
Magbasa pa
บทที่ 2
งานเลี้ยงของไอวี่จัดขึ้นในวันถัดมาฉันช่วยผูกเนคไทให้วิลเลียม "เราไปงานเลี้ยงของไอวี่ด้วยกันเถอะ ฉันสัญญาว่าครั้งนี้จะไม่โกรธเธอ"วิลเลียมดูลำบากใจ เพราะทุกครั้งที่ฉันกับไอวี่ออกงานด้วยกัน แขกเหรื่อมักจะพูดถึงเรื่องที่ไอวี่แย่งคู่หมั้นของฉันไปแต่เขาหาเหตุผลมาปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ จึงได้แต่แสร้งทำท่าทางจนใจ "ตามใจคุณแล้วกัน เราไปด้วยกัน แต่ในงานต้องน่าเบื่อแน่ ๆ พอถึงตอนนั้นเราแอบหนีไปเดทกันสองคนดีไหม"ดูสิ ว่าเขากลัวว่าฉันจะไปทำลายความสุขของไอวี่ขนาดไหนวิลเลียมคอยปกป้องไอวี่อยู่เงียบ ๆ มาตลอด เขาแต่งงานกับฉันก็เพื่อไม่ให้ฉันไปวุ่นวายกับไอวี่เท่านั้นเองแต่ครั้งนี้ ฉันจะไม่ทะเลาะกับไอวี่แม้แต่คำเดียวเพราะพรุ่งนี้ฉันก็จะจากไปแล้ว ฉันแค่ต้องการมาบอกลาครอบครัวและเพื่อน ๆ เท่านั้นงานเลี้ยงของไอวี่คึกคักมากทุกคนต่างอวยพรให้เธอ เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ครอบครัวมีความสุข ราวกับเป็นผู้ชนะในชีวิต"ไอวี่ ยินดีด้วยนะที่เข้ารอบการแข่งขันดนตรี พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวลูกจริงๆ""ได้ข่าวว่าไวโอลินที่ลูกใช้บรรเลง มีมหาเศรษฐีลึกลับมอบให้ เป็นไวโอลินที่บีโธเฟนเคยใช้เชียวนะ""พระเจ้า อย
Magbasa pa
บทที่ 3
บนยอดเขาวิลเลียมโอบกอดฉัน พร้อมกระซิบคำหวานที่ข้างหู "ดีจัง ได้กอดคุณแบบนี้ ได้รอดูพระอาทิตย์ขึ้นไปด้วยกัน""พรุ่งนี้เราก็จะแต่งงานกันครบเจ็ดปีแล้ว เจ็ดปีที่มีคุณอยู่ด้วยผมมีความสุขมาก ผมเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณด้วย พรุ่งนี้คุณจะได้เห็นแล้ว คุณว่าอีกเจ็ดสิบปีข้างหน้า เรายังจะได้รอดูพระอาทิตย์ขึ้นแบบนี้ด้วยกันไหม ถึงตอนนั้น คนที่ดูพระอาทิตย์ขึ้นคงไม่ได้มีแค่เราสองคน แต่จะมีลูก ๆ ของเราด้วย..."ฉันมองเขาเงียบ ๆ เราไม่มีวันข้างหน้าอีกต่อไปแล้วแสงจันทร์อ่อนละมุน เขาช่างแสนดี จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบของเราเมื่อวิลเลียมเห็นคนโทรเข้า เขาก็หันมามองฉันด้วยสายตาที่ลำบากใจฉันไม่มองหน้าเขา และไม่มองมือถือของเขาด้วย เพราะฉันรู้ดีว่ามีเพียงไอวี่เท่านั้นที่ทำให้เขาลำบากใจได้ขนาดนี้"คุณไปจัดการธุระก่อนเถอะ ฉันจะรออยู่ตรงนี้"วิลเลียมจูบหน้าผากฉัน "ที่รัก คุณช่างเข้าอกเข้าใจดีจริง ๆ รอผมกลับมานะ"ฉันมองเขาเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม บนยอดเขายังมีลมพัดกระโชกไม่หยุดมันหนาวเหน็บจริง ๆสุดท้ายฉันไม่ได้รอจนวิลเลียมกลับมา แต่กลับเห็นโพสต์ใหม่ในอินสตาแกรมของไอวี่[เขาคืออัศวิน
Magbasa pa
บทที่ 4
วิลเลียมแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "อะไรนะ!"เขาตกใจจนร้องเสียหลง "ต้องมีการเข้าใจผิดแน่ ๆ เธอจะจากไปได้ยังไง วันนี้เป็นวันครบรอบเจ็ดปีที่เราแต่งงานกันนะ จูดี้ยังบอกเลยว่าจะมอบเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้ผม!"พอพูดถึงคำว่า "เซอร์ไพรส์ใหญ่" ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันทีบางทีเขาอาจจะรู้ตัวแล้ว ว่าเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ที่ฉันพูดถึง... ก็คือการที่ฉันจะจากเขาไปตลอดกาล!"ขอโทษนะครับคุณวิลเลียม พวกเราไม่ทราบสาเหตุที่จูดี้จากไป เราแค่ตรวจสอบพบว่าเธอจองตั๋วเครื่องบินไว้ตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว"วิลเลียมยืนเหม่อ เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ว่าสามวันก่อนเขาทำอะไรผิดไป ฉันถึงได้เลือกที่จะจากไปเงียบ ๆ ในอีกสามวันให้หลัง "ไม่... เป็นไปไม่ได้ เธอยังไม่ได้ขึ้นเครื่องแน่ ๆ เธอบอกว่าจะรอผมกลับมา..."วิลเลียมหยิบมือถือออกมาเพื่อจะติดต่อฉัน แต่กลับพบว่าเครื่องปิดอยู่"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้" สีหน้าของเขาเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ เขาเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงหันไปมองไอวี่ที่อยู่ในห้องพักฟื้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ "คุณมายุ่งกับมือถือของผมทำไม!"ไอวี่ตกใจจนสะดุ้ง แต่เธอก็เก่งเรื่องการเสแสร้ง แกล้งทำสีหน้าไร้เดียงสา
Magbasa pa
บทที่ 5
ตอนแรก ฉันแค่อยากจากไปอย่างเงียบ ๆแต่ฉันก็คิดไม่ถึงว่าเครื่องบินจะมาตกกะทันหัน และวิดีโอที่ฉันตั้งเวลาโพสต์ไว้กลับกลายเป็นคำลาตายของฉันไปเสียได้ความจริงแล้ว ฉันไม่ได้ขึ้นเครื่องบินลำนั้นเพราะจู่ ๆ ลูคัส เพื่อนเล่นสมัยเด็กของฉันก็มาหาแค่เพราะฉันบอกว่าอยากกลับบ้าน เขาจึงขับรถข้ามระยะทางกว่าพันกิโลเมตรเพื่อมารับฉันกลับบ้านการกลับบ้านครั้งนี้ คือการกลับไปยังบ้านอีกหลังของฉันฉันเกิดในตระกูลนักดนตรี แต่แม่บ้านโลภอยากได้สมบัติของครอบครัวฉัน จึงให้ลูกสาวตัวเองสวมรอยเป็นฉัน ลูกสาวคนนั้นก็คือไอวี่ ส่วนฉันถูกเธอขโมยมาทิ้งไว้ข้างทางฉันถูกสามีภรรยาใจดีคู่หนึ่งรับเลี้ยงไว้ จนกระทั่งอายุ 14 ปี พ่อแม่แท้ ๆ ถึงจำฉันได้และรับกลับไป แต่พวกเขามีความผูกพันกับไอวี่มาก จึงไม่ได้ทิ้งเธอไปเช่นกันฉันรู้ดีว่าพวกเขารักไอวี่มากกว่า จึงปล่อยให้ไอวี่แย่งคู่หมั้นของฉัน และยอมให้ไอวี่ขโมยผลงานเพลงของฉันไปแต่แม้กระทั่งสามีที่ใช้ชีวิตร่วมกับฉันมาเจ็ดปี แท้จริงแล้วเขาก็แต่งงานกับฉันเพียงเพื่อจะปกป้องไอวี่เท่านั้นเองทุกอย่างเป็นเรื่องจอมปลอม ฉันไม่เห็นความหมายที่จะรั้งอยู่ที่นั่นอีกต่อไปดังนั้นฉันจึง
Magbasa pa
บทที่ 6
หลังจากที่ลูคัสกลับไปฉันตกอยู่ในความเงียบงัน สุดท้ายก็ตัดสินใจเปิดมือถือเพื่อค้นหาข่าวที่เกี่ยวกับวิลเลียมและไอวี่ไอวี่ถูกพ่อแม่ของฉันไล่ออกจากบ้าน สตูดิโอที่พ่อแม่เคยยกให้ก็ถูกยึดคืน แม้แต่เพลงเก่า ๆ ของเธอก็ยังถูกตั้งข้อสงสัยว่าจ้างคนอื่นเขียนให้พ่อแม่ของฉันประกาศผ่านสื่อมากกว่าหนึ่งครั้ง ว่าฉันต่างหากคือลูกสาวที่ยอดเยี่ยมที่สุดของพวกเขา น่าเสียดายที่ครอบครัวพวกเขาต้องสูญเสียอัจฉริยะคนนี้ไปตลอดกาลส่วนวิลเลียม ในเน็ตมีแต่ภาพตอนเขาฟูมฟายเสียสติ ชาวเน็ตยังเอาความเย็นชาหมางเมินที่เขาเคยทำกับฉัน มาเปรียบเทียบกับความคลุ้มคลั่งเสียใจในตอนนี้ด้วยฉันเห็นภาพเขาฝ่าอันตรายเข้าไปในป่าลึกเพื่อตามหาฉัน จนสุดท้ายถูกงูพิษกัดและต้องถูกส่งตัวขึ้นรถฉุกเฉินฉันเห็นเขายืนอยู่บนยอดเขาที่เราเคยนัดกันว่าจะไปฉลองครบรอบเจ็ดปี เขาดูเหมือนศพเดินได้ที่เอาแต่ยืนน้ำตาไหลเงียบ ๆในคอมเมนต์ต่างพากันบอกว่า เขารักฉันจริง ๆ เขาคงจะตกหลุมรักฉันเข้าแล้วในช่วงเจ็ดปีที่แต่งงานกันมา และการสูญเสียฉันไปคือบทลงโทษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจากพระเจ้าฉันหลุดขำออกมา จะรักหรือไม่รักมันไม่มีความหมายอีกแล้วเพราะความรักที่ฉันม
Magbasa pa
บทที่ 7
หลังจากวิดีโอดนตรีของฉันถูกเผยแพร่ออกไป ก็เกิดกระแสตอบรับที่ใหญ่โตมากในช่องคอมเมนต์ต่างบอกว่า บทเพลงนี้ทำให้พวกเขานึกถึงตัวเองในอดีต คนที่เคยเปี่ยมไปด้วยความหลงใหลต่อความรักฉันทยอยปล่อยเพลงใหม่ๆ ออกมาเป็นระยะ จนมีโปรดิวเซอร์เพลงมาขอเซ็นสัญญากับฉัน พวกเขาเสนอเงื่อนไขที่ดีมาก ดีกว่าการสนับสนุนของพ่อแม่แท้ ๆ หรือวิลเลียมเสียอีกตอนนี้ ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้สักที ว่าฉันสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองโดยสมบูรณ์ ฉันไม่ต้องการการยอมรับจากพ่อแม่หรือวิลเลียมเลยสักนิด โลกใบนี้ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ชื่นชอบดนตรีของฉันขณะที่ฉันกำลังพาเด็กๆ อัดเพลงใหม่ ทันใดนั้นไอวี่ก็บุกเข้ามาในฟาร์ม เธอตะโกนโวยวายราวกับคนเสียสติ!"จูดี้! เป็นเธอจริง ๆ ด้วย! เธอยังไม่ตายงั้นเหรอ เธอรู้ไหมว่าเพราะการตายของเธอ ทำให้ฉันถูกคนรุมสาปขนาดไหน สามีทิ้งฉัน วิลเลียมก็ไม่สนใจฉันอีกเลย ขนาดพ่อแม่ยังไล่ฉันไปตายเลย!แม้แต่ลูกของฉัน...ฉันเคยคิดว่าแค่คลอดเด็กคนนี้ออกมา สามีก็คงจะยอมยกโทษให้ แต่ทั้งหมด...มันเป็นเพราะแก! พอวิลเลียมได้ยินเพลงที่แกสีไวโอลิน เขาก็ผลักฉันออกอย่างกับโดนผีสิง ทำให้ฉันต้องเสียลูกไปด้วย!ทำไมเธอไม่ไปต
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status