บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (1/4)

                                                                                    1

                                                                       เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า

            เด็กน้อยวัยใกล้จะสิบหนาวเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีเมฆครึ้ม ร่างในอาภรณ์เรียบง่ายรีบวิ่งออกไปเก็บเนื้อกระต่ายและใบชาที่ตากเอาไว้ หลังจากนั้นเพียงชั่วลมหายใจหยาดฝนก็เทกระหน่ำลงมา

            “ฝนตกเช่นนี้ ข้าคงต้องล้มเลิกความคิดที่จะขึ้นเขาไปก่อน” นางเอ่ยกับตนก่อนจะทอดถอนใจออกมาอย่างแผ่วเบา

            เห็นสายฝนโปรยปรายครั้งใด นางก็อดคิดเรื่องราวเก่าก่อนที่เริ่มจะเลือนรางไม่ได้ วันนั้นฝนก็ตกเช่นนี้ เพราะกลัวสัญญาโครงการใหม่ของบริษัทจะเปียกนางจึงรีบวิ่งไปหลบฝนใต้ต้นไม้เพื่อจะหาสิ่งใดบางอย่างมาห่อมันไว้ โชคร้ายฟ้าดันผ่าลงตรงนั้นพอดี สุดท้ายก็ตายอย่างอนาถสภาพศพไม่สวย

            ชั่วชีวิตนั้นสาบานหรือก็ไม่เคยทำ แต่ดันถูกฟ้าผ่าตายได้

            ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์เห็นใจ หรือแท้จริงเป็นเทพเซียนองค์ใดทำงานผิดพลาด แทนที่นางจะเข้าสู่วัฏสงสาร นางกลับมาฟื้นตื่นขึ้นในร่างของเด็กน้อยวัยห้าหนาว ผู้มีชะตาอาภัพเช่นนี้

            เด็กน้อยนาม ‘ซือซิน’ ผู้นี้ตายจากการพลัดตกเขาเพราะวิ่งหนีจากเหตุการณ์รถม้าถูกปล้น บิดามารดาและผู้คุ้มกันต่างพากันช่วยให้เด็กน้อยหนีรอด สุดท้ายกลายเป็นนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากตาเฒ่าผู้หนึ่ง

            หลังจากรักษาตัวอยู่เกือบสามเดือน ก็รู้แน่ชัดว่าเจ้าของร่างนี้ไม่เหลือใครแล้ว เนื่องจากไม่มีใครมาตามหา นางจึงใช้ความเป็นเด็กอ้อนวอนขออยู่ที่นี่กับตาเฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ในเรือนกลางป่าแห่งนี้ตามลำพัง

            พอเริ่มคุ้นเคยกันได้ไม่นาน ตาเฒ่าก็ตายหนีนางไปอีกคน ทิ้งเด็กน้อยวัยเก้าหนาวไว้ตามลำพัง ทำให้หนึ่งปีที่ผ่านมานางต้องใช้สิ่งที่เรียนรู้จากตาเฒ่าดูแลตนเอง

            ทว่าในความโชคร้ายที่ใคร ๆ ก็ตายหนีนางหมด ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง เพราะเรือนกลางป่าของตาเฒ่าไม่ค่อยมีสัตว์ป่าหรือคนไม่ดีมารบกวน เงินทองหรือก็แทบจะไม่ได้ใช้ หากไม่เข้าไปหาซื้อของในตัวเมือง อาหารการกินก็หาเอาในป่า

            “หวังว่าโสมต้นนั้นจะไม่ถูกใครขุดไปเสียก่อน” แม้การอาศัยอยู่ที่นี่จะเรียบง่าย แต่ทว่านางก็ยังเก็บสะสมสมุนไพรล้ำค่าเอาไว้ เผื่อว่าวันหนึ่งนางต้องการใช้เงินจำนวนมาก สมุนไพรเหล่านั้นก็สามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้

            เมื่อเห็นฝนยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด นางจึงเดินกลับเข้าห้องของตนไปนอนอ่านตำราที่ซื้อมาเมื่อหลายวันก่อน

            เช้าวันใหม่แสงแดดสาดส่อง ท้องฟ้าสดใส ทว่าร่องรอยจากฝนตกหนักยังคงหลงเหลืออยู่ กลิ่นดินที่ยังเปียกชื้นจากฝนยังคงอยู่ ใบไม้เขียวขจีที่มีหยาดน้ำฝนเกาะอยู่ เสียงนกร้องจากบนยอดไม้ ความเงียบสงบของป่ารอบด้าน ช่างเป็นความสุขสงบที่นางเคยถวิลหาในชาติก่อน

            ขึ้นชื่อว่าชาติก่อน อย่างไรก็คือชาติก่อน ไม่อาจหวนคืนไปได้อีกแล้ว กล่าวถึงจะมีประโยชน์อันใด ชีวิตต้องเดินไปข้างหน้าเรื่องราวในกาลก่อนก็ปล่อยให้มันจางหายไปตามกาลเวลา

            สำรับเช้าของนางยังคงเป็นข้าวกับน้ำแกงปลาที่ดักได้เมื่อวันก่อนหนึ่งชาม เพราะอาศัยอยู่ลำพังหากทำอาหารนางก็จะทำเพียงอย่างเดียวและกินมันทั้งวันจนกว่าจะหมด แต่หากไม่ค่อยหิว นางก็จะกินเพียงผลไม้ป่าไม่ค่อยพิถีพิถันเรื่องการกินเท่าตอนที่ตาเฒ่ายังมีชีวิตอยู่

            “หากวันนี้ข้าได้โสมต้นนั้นมา ก็เท่ากับว่าข้ามีโสมทั้งหมดห้าต้นแล้ว” หนึ่งในนั้นเป็นโสมร้อยปีถึงสามต้น ต้องขอบคุณตาเฒ่าแล้วที่พานางไปขุดและสอนให้รู้จักสมุนไพรล้ำค่า

            ซือซินรีบกินข้าวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเก็บข้าวกับเนื้อกระต่ายแห้งและน้ำใส่ตะกร้าก่อนจะแบกขึ้นหลังเดินออกจากเรือน

            เสียงนกที่แว่วดังทำให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก นางเดินย่ำไปตามพื้นที่อ่อนยวบเล็กน้อยเพราะฝนที่ตกหนักเข้าไปในป่าลึกเพื่อไปเก็บโสมที่นางหมายตา ซึ่งมองจากขนาดแล้วอายุน่าจะเกินห้าสิบปี

            “อ่า…โชคดียิ่งนักที่ยังอยู่” นางเอ่ยกับตนเองก่อนจะลงมือขุดโสมอย่างชำนาญ

            ใช้เวลาไม่นานนางก็ห่อโสมเก็บอย่างทะนุถนอม นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองบริเวณนั้นอย่างละเอียดอีกครั้งเผื่อจะเจอโสมเพิ่มอีก พอไม่เห็นโสมหรือสมุนไพรอื่นแล้ว นางจึงเก็บข้าวของแล้วออกเดินทางต่อ