บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (2/4)

             เมื่อวานฝนตกยาวนานถึงยามค่ำคืน วันนี้อาจจะมีเห็ดให้นางได้เก็บไปทำอาหารก็ได้ ฉับพลันสายตานางไปสะดุดเข้ากับตันเซิน[1] สมุนไพรที่ช่วยการไหลเวียนของเลือด ทั้งยังมีฤทธิ์แก้ปวดอีกด้วย

            “ท่านลุงจ้านต้องดีใจแน่ ๆ ที่ข้าเก็บรากของตันเซินไปขายให้” นางคิดก่อนจะลงเก็บสมุนไพรใส่ตะกร้า

            คงเพราะชาวบ้านที่อยู่บริเวณใกล้เคียงไม่ได้มีความรู้เรื่องสมุนไพรมากนัก เขาลูกนี้จึงอุดมไปด้วยสมุนไพรหลายชนิดให้นางได้เก็บไปขายให้ร้านขายสมุนไพรในเมืองได้

            “อ๊ะ! นั่นยวี่จิน[2] ใช้รักษาอาการพลังไหลเวียนติดขัด ดียิ่ง” กล่าวจบนางรีบเดินเข้าไปหาแล้วลงมือเก็บใส่ตะกร้าอีก

            และเป็นเช่นนั้นอีกหลายครั้งพอเหน็ดเหนื่อยก็นั่งพักกินน้ำและกินข้าวที่ห่อมา

            “อ่า...ก้อนเมฆมาจากที่ใดกัน” ยามเช้าท้องฟ้ายังแจ่มใสไร้ก้อนเมฆอยู่เลย

            “เห็นทีข้าคงต้องรีบกลับแล้ว” ประเดี๋ยวโดนฝนแล้วเจ็บป่วยขึ้นมาจะลำบากเอา

            เด็กน้อยในวัยเก้าหนาวกว่า ๆ รีบเก็บข้าวของใส่ตะกร้าที่มีสมุนไพรมากถึงครึ่งตะกร้า ก่อนจะรีบหาทางลงจากเขา

            “เก็บจื่อเขอ[3] ไปให้ท่านป้าจางด้วยก็น่าจะดี ได้ยินว่าช่วงนี้ไม่ค่อยเจริญอาหาร” สองสามีภรรยาแซ่จางที่อาศัยอยู่บริเวณชายป่ามักจะนำเนื้อสัตว์ที่หาได้มาแบ่งให้นางอยู่บ่อยครั้ง

            หลังจากเก็บจื่อเขอเรียบร้อยแล้วนางก็รีบเร่งฝีเท้าเดินลงจากเขา นางแวะเอาตะกร้าสมุนไพรเก็บที่เรือนก่อนจะเดินออกไปที่ชายป่าเพื่อเอาสมุนไพรไปฝากผู้อาวุโสใจดีทั้งสอง

            “ท่านป้าจางเจ้าคะ ข้าได้ยินว่าท่านไม่ค่อยเจริญอาหารจึงเก็บจื่อเขอมาให้เจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางพูดถึงวิธีกินมัน

            “ขอบคุณซือซิน นี่เจ้าเพิ่งลงจากเขามาหรือ”

            “เจ้าค่ะ เมื่อคืนฝนตกข้าจึงขึ้นเขาไปเก็บเห็ด แล้วท่านลุงไม่อยู่หรือเจ้าคะ”

            “ท่านลุงเจ้าเข้าไปซื้อของในเมืองน่ะ นี่คงใกล้จะกลับมาแล้ว”

            “อย่าลืมกินตามที่ข้าบอกนะเจ้าคะ ดูเหมือนฝนใกล้จะตกแล้ว ข้าขอตัวกลับเรือนก่อน”

            “เดินเหินระวังด้วยล่ะ ขอบคุณเจ้าอีกครั้ง” เด็กน้อยผู้นี้สามารถดูแลตนเองได้เช่นที่เคยบอกจริง ๆ

            ตั้งแต่ตาเฒ่าชราผู้นั้นตาย นางเคยเอ่ยปากชวนเด็กน้อยมาอยู่ด้วยกันที่บ้านเพราะเป็นห่วง แต่ทว่ากลับถูกปฏิเสธอย่างสุภาพทั้งยังบอกด้วยท่าทางมั่นใจว่าตนเองโตแล้ว เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นผู้อาวุโสเช่นตนจึงได้แต่คอยมองดูอยู่ห่าง ๆ และยาโถ่ว[4]ผู้นี้ก็ทำให้พวกตนได้เห็นว่านางเลี้ยงดูตนเองได้จริง ๆ

            “ข้าลานะเจ้าคะ” กล่าวจบนางส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินจากมา

            สตรีวัยเก้าหนาวเริ่มเร่งฝีเท้าเมื่อเห็นก้อนเมฆสีขาวที่เปลี่ยนเป็นสีทะมึนก่อนจะตัดสินใจเดินลัดเลาะเพื่อให้ถึงเรือนของตนเร็วขึ้น

            กึก! นางสะดุดเข้ากับสิ่งใดบางอย่างก่อนจะล้มลงในท่าคล้ายกำลังตะครุบบางสิ่ง

            “ต้นไม้บ้านี่กล้าทำให้ข้าสะดุดหรือ ประเดี๋ยวข้าจะจับทำฟืนเสียให้หมด” นางบ่นพึมพำก่อนจะหันไปมองสิ่งที่ทำให้ตนสะดุดล้ม แต่กลับทำให้ร่างกายของนางก็แข็งทื่อในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

            “นั่นคนนี่ ตายแล้วหรือยัง” นางเอ่ยกับตนเองเสียงเบาก่อนจะรีบขยับตัวถอยห่าง

            ร่างในอาภรณ์เนื้อดียังคงนอนนิ่งไม่ขยับ บริเวณอกเปียกชุ่มด้วยของเหลวบางอย่างทำให้อาภรณ์ที่มีรอยฉีกขาดสีเข้มขึ้น

            “นี่! ท่านตายหรือยัง” นางหันซ้ายหันขวาไปเจอเข้ากับกิ่งไม้ยาว จึงเอามาลองเขี่ยตัวอีกฝ่ายดู

            “นอนนิ่งเช่นนี้คงตายแล้วเป็นแน่ อย่ามาหลอกมาหลอนข้าเลยนะ ข้าไม่ได้เป็นคนทำร้ายท่าน” กล่าวจบนางก็รีบลุกขึ้นก่อนจะรีบวิ่งจากมาอย่างรวดเร็ว ไม่คิดแม้แต่จะปัดใบไม้หรือดินที่เปรอะเปื้อนอาภรณ์

            ครืน ๆ เสียงฟ้าร้องเริ่มดังขึ้น ทำให้นางเร่งฝีเท้ายิ่งกว่าเดิมแต่ในใจกลับนึกถึงร่างของคนที่นอนตรงนั้น

            ‘หากแท้จริงแล้วเขายังไม่ตายเล่า’ แล้วปล่อยเอาไว้เช่นนั้นเขาจะตายหรือไม่ หากไม่ตายเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ก็ต้องตายเพราะถูกสัตว์ป่าทำร้ายเป็นแน่

            ‘ถ้าเขาตายเพราะข้าไม่ช่วยเขา เขาจะมาตามหลอกหลอนข้าหรือไม่’ นางยิ่งอยู่เรือนตามลำพังด้วย หากเจอวิญญาณแค้นมาหลอกหลอน นางจะอยู่อย่างไร

[1] อ้างอิงจากหนังสือ100สมุนไพรจีนยอดนิยม

[2] อ้างอิงจากหนังสือ100สมุนไพรจีนยอดนิยม

[3] อ้างอิงจากหนังสือ100สมุนไพรจีนยอดนิยม

[4] เด็กน้อย