บทที่ 3

ฉันผลักเขาออกแล้วตบหน้าเขา

เสียงตบดังลั่นไปทั่วห้อง วิลสันตัวแข็งทื่อ โคลอี้สร่างเมาขึ้นมาพอจะเดินโซเซลงจากโซฟาแล้วตรงเข้ามาหาฉัน

“แกคิดว่าแกเป็นใคร” เธอตะโกนพลางตบหน้าฉัน “อย่ามาแตะต้องเขานะ”

ใบหน้าฉันแสบร้อน ฉันยกมือขึ้นจะตบเธอกลับ แต่วิลสันกลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่นจนเจ็บ

เขาผลักฉันออก หลังส่วนล่างของฉันกระแทกกับที่จับประตู ความเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง

จากนั้นเขาก็ก้าวเข้ามายืนขวางหน้าโคลอี้ ราวกับว่าฉันเป็นภัยคุกคาม

“เธอเมา” เขาพูด “คุณคิดจะทะเลาะกับคนเมาจริง ๆ น่ะเหรอ”

โคลอี้เอนตัวพิงเขาพลางสะอื้น “ปล่อยเธอไปเถอะ ในนิวยอร์กยังมีผู้หญิงที่สวยกว่านี้อีกเยอะ คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าสุดท้ายแล้วคุณจะต้องอยู่คนเดียวเพราะเธอน่ะ”

วิลสันไม่ได้แก้คำพูดของเธอ เขาเพียงมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ไปทำใจให้เย็นก่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

ตอนนั้นเองที่ฉันหยุดหาข้อแก้ตัวให้เขา เขารู้ดีว่าเขาทำร้ายฉันมากแค่ไหน รู้ดีว่าฉันใกล้จะแตกสลายเพียงใด และรู้ดีว่าต้องใช้อะไรเพียงเล็กน้อยแค่ไหนก็สามารถดึงฉันกลับไปได้ ก่อนที่ฉันจะเดินจากไปจริง ๆ

ฉันจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

คืนนั้น ฉันเช็กอินเข้าโรงแรมใกล้ ๆ และนอนแทบไม่หลับ พอถึงตอนเช้า โทรศัพท์ของฉันก็เต็มไปด้วยข้อความ

บางคนคิดว่าฉันกำลังเล่นตลกวันเมษาหน้าโง่ บางคนบอกฉันว่าอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเพียงเพราะฉันไม่ได้ถูกขอแต่งงาน ส่วนเพื่อน ๆ ของวิลสันนั้นสุภาพน้อยกว่านั้นมาก

[วิเวียน อย่าทำตัวไร้สาระน่า วิลสันยอมง้อเธอแล้ว แค่นั้นก็น่าจะพอแล้วนะ]

[ปกติเธอเป็นคนเข้าใจคนอื่นนี่นา อย่าทำลายวันดี ๆ สิ]

[ยังไงเธอก็ทิ้งเขาไม่ได้อยู่ดี ทำไมต้องทำให้มันน่าเกลียดด้วย]

ฉันไม่ตอบใครเลย

ผู้คนเห็นแต่ด้านอ่อนโยนของวิลสัน พวกเขาไม่ได้เห็นวันครบรอบปีที่สี่ ตอนที่เขาเตรียมดอกไม้และเทียนไว้เต็มห้อง ปล่อยให้ฉันคิดว่าเขากำลังจะขอแต่งงาน จากนั้นก็เปิดวิดีโอขอแต่งงานปลอม ๆ ที่โคลอี้ตัดต่อขึ้นมาเพื่อทำให้ฉันดูน่าสมเพชต่อหน้าทุกคน พวกเขาไม่ได้เห็นวันครบรอบปีที่ห้า ตอนที่เขาคุกเข่าพร้อมแหวนหลอก ๆ วงนั้น แล้วทิ้งฉันไว้ให้ตัวสั่นอยู่ในห้องฉุกเฉิน

ฉันเปิดอินสตาแกรมขึ้นมาโดยไม่ได้คิดอะไร

โคลอี้โพสต์รูปภาพเก้ารูปที่สามารถเลื่อนดูได้ วิลสันพาเธอไปดูหนังรอบดึก ไปบาร์บนดาดฟ้า และไปร้านเกมย้อนยุค ในทุกภาพ เขาดูผ่อนคลาย มีความสุข เหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังออกเดตจริง ๆ

เขาเคยบอกฉันว่าสถานที่พวกนั้นไร้สาระเหมือนเด็ก ๆ และเสียเวลาเปล่า

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันเสียเวลาเฉพาะเวลาที่ไปกับฉันเท่านั้น

ข้อความจากเขาปรากฏขึ้นที่ด้านบนของหน้าจอ

[อย่าเข้าใจผิดนะ ผมพาเธอออกไปเพื่อให้ใจเย็นลง กลับมาที่เพนต์เฮาส์เมื่อคุณสะดวกนะ เธออยากขอโทษ]

ก่อนที่ฉันจะทันล็อกหน้าจอโทรศัพท์ ก็มีข้อความแจ้งเตือนอีกอันเข้ามาจากพนักงานดูแลอาคาร ของขวัญวันครบรอบที่ฉันสั่งไว้มาถึงเพนท์เฮ้าส์แล้ว

กระดุมข้อมือหินโอนิกซ์สีดำคู่หนึ่ง ฉันออกแบบมันด้วยตัวเอง พร้อมสลักชื่อย่อของเขาไว้ด้านหลัง

ก็ได้ ฉันจะไปแค่ครั้งเดียว ของขวัญ กุญแจ บัตรเข้าออก ฉันจะได้คืนทุกอย่างพร้อมกัน และจบเรื่องนี้ให้สะอาดหมดจด

เมื่อฉันไปถึงเพนท์เฮ้าส์ ประตูไม่ได้ล็อก

วินาทีที่ฉันก้าวเข้าไปข้างใน พลุกระดาษสองอันก็ดังปังขึ้นห่างจากหน้าฉันเพียงไม่กี่นิ้ว กระดาษคอนเฟตติกระจายไปทั่วห้อง แชมเปญสาดใส่ชุดของฉัน และโคลอี้ก็ตะโกนใส่หูฉัน

“เซอร์ไพรส์! สุขสันต์วันเมษาหน้าโง่!”

ฉันสะดุ้งถอยหลัง ตาพร่าไปครึ่งหนึ่งเพราะกลิตเตอร์และแสงแฟลชจากกล้อง

โคลอี้หัวเราะหนักจนแทบหายใจไม่ทัน เธอคว้าแขนฉันแล้วดึงฉันไปกลางห้อง “มาเร็ววิฟ ยิ้มหน่อย นี่คืองานปาร์ตี้ขอโทษของเธอนะ”

ส้นรองเท้าของฉันลื่นบนแชมเปญที่หกกระจายอยู่บนพื้นหินอ่อน แล้วฉันก็ล้มลง

คางของฉันกระแทกเข้ากับมุมแหลมของโต๊ะคอนโซล ความเจ็บปวดสว่างวาบอยู่หลังดวงตา และเลือดอุ่น ๆ ก็ไหลลงมาตามลำคอของฉัน

ทั้งห้องเงียบกริบ

วิลสันรีบวิ่งเข้ามาคว้าไหล่ฉัน “วิเวียน วิเวียน มองผมสิ”

รอยยิ้มของโคลอี้จางหายไปในที่สุด “ฉันไม่ได้ผลักเธอนะ เธอลื่นเอง มันควรจะเป็นแค่การแกล้งเล่นเท่านั้น”

วิลสันไม่แม้แต่จะมองเธอ

ฉันมองวิลสันผ่านภาพพร่ามัว รสเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก

มือของเขาสั่นขณะกดผ้าเช็ดปากลงบนคางของฉัน ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเรื่อย ๆ

“โทรเรียกรถพยาบาล” เขาตะคอก “เดี๋ยวนี้”

“วิเวียน อยู่กับผมก่อน” เขาพูดพลางดึงฉันเข้าไปแนบกับตัว ราวกับว่าเขาจะรั้งฉันไว้ตรงนั้นได้ด้วยกำลัง “ได้โปรด อย่าหลับตานะ”