เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 2
บทล่าสุด
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 9
คืนก่อนวันเมษาหน้าโง่ในปีถัดมา มีเบอร์ที่ไม่รู้จักจากนิวยอร์กโทรมาหาฉันฉันเกือบปล่อยให้สายดังจนตัดไป แต่สุดท้ายก็รับสายเสียงของวิลสันดังลอดมา แหบพร่าและฟังดูเหมือนคนเมา “วิเวียน”ฉันไม่พูดอะไร“พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบของเรา ปีที่แล้วผมบอกว่าปีนี้จะเป็นปีของเรา ผมวางแผนไว้หมดแล้ว คุณก็รู้ แหวน สถานที่ริมน้ำ คำพูดโง่ ๆ ทั้งหมดนั่น” เสียงแก้วกระทบกันดังขึ้นจากฝั่งเขา “คุณจากไปแล้วจริง ๆ ทุกคนบอกว่าคุณจะกลับมา ผมเองก็บอกว่าคุณจะกลับมา ผมคิดว่าถ้าผมหาคำพูดที่ใช่ได้ คุณคงใจอ่อน”“แต่คุณไปแล้ว คุณจากไปแล้วจริง ๆ”ฉันมองออกไปยังสวนมืดสลัว เบื้องล่าง ลูการ์กำลังคุยกับยามกลางคืน ปกเสื้อของเขาตั้งขึ้นต้านลม“คุณยังคิดว่าการจากไปเกิดขึ้นแค่ชั่วขณะเดียวอยู่อีกเหรอ” ฉันพูด “มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก ฉันค่อย ๆ จากไปทีละส่วน วิลสัน มุกตลกทุกครั้งพรากฉันไปหนึ่งชิ้น ทุกครั้งที่คุณบอกฉันว่าอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ก็พรากฉันไปหนึ่งชิ้น ทุกครั้งที่คุณปลอบโคลอี้หลังจากที่เธอทำร้ายฉัน ฉันก็หายไปอีกชิ้นหนึ่ง พอถึงตอนที่ฉันขึ้นเครื่องบินลำนั้น ก็แทบไม่มีตัวฉันเหลือมากพอจะอยู่ต่อแล้ว”ลมหายใจของเขาสะดุด “ผมขอโทษ”“ฉัน
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 8
วิลสันไม่ยอมหยุดมา ทุกบ่ายวันศุกร์ เขาจะขับรถมาที่ลองไอส์แลนด์และจอดอยู่เลยประตูคฤหาสน์เวสคารีไป บางครั้งเขานำดอกไม้มา บางครั้งก็เป็นกาแฟจากละแวกบ้านเก่าของฉัน และครั้งหนึ่งก็เป็นเค้กแบล็กฟอเรสต์ที่ยุบตัวกลางสายฝนก่อนจะมีใครได้แตะต้องมันเสียอีกช่วงแรก การ์ดจะรายงานทุกครั้งที่เขามา หลังจากสัปดาห์ที่สี่ แมททีโอก็เพียงเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “คนที่ชื่นชมคุณมาถึงแล้วครับ”“เขาไม่ใช่คนที่ชื่นชมฉัน”“ไม่ใช่ครับ” แมททีโอพูดเสียงเรียบ “โดยปกติแล้ว คนที่ชื่นชมใครสักคนมักจะรู้ว่าเมื่อไรที่การชื่นชมนั้นไม่เป็นที่ต้องการ”ฉันเกือบหัวเราะออกมา ซึ่งนั่นคงเป็นเหตุผลที่เขาพูดแบบนั้นโคลอี้ทนอยู่ได้ไม่ถึงเดือน ก่อนจะพยายามเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเหยื่อ เธอโพสต์วิดีโอร้องไห้สะอึกสะอื้นลงออนไลน์ ทั้งมาสคาร่าที่เลอะเปรอะเปื้อนและน้ำเสียงสั่นเครือ อ้างว่าฉันใช้เส้นสายของตระกูลทำลายชีวิตเธอเพราะเรื่องล้อเล่นที่ไม่เป็นอันตรายเพียงเรื่องเดียว เธอบอกว่าวิลสันเป็นเหมือนพี่ชายของเธอ เธอบอกว่าฉันโกหกเรื่องที่ตัวเองเป็นคนธรรมดา เพียงเพื่อทำให้พวกเขาดูโง่ผู้คนหลงเชื่ออยู่หนึ่งชั่วโมง จากนั้นทนายความของเวสคารีก็เริ่มเค
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 7
คฤหาสน์เวสคารีตื่นขึ้นแล้วตอนที่ฉันกลับถึงบ้าน พ่อของฉันยืนรออยู่บนบันไดหน้าบ้านตอนที่ฉันกลับมาถึงอเลสซิโอ เวสคารี มีเส้นผมสีเงินแซมอยู่ตรงขมับ และมีความสงบนิ่งแบบที่ทำให้ทั้งห้องต้องอยู่ในระเบียบ ผู้คนเรียกเขาว่าโหดเหี้ยม และพวกเขาก็พูดไม่ผิด แต่เมื่อสายตาของเขาตกลงบนผ้าก๊อซที่คางของฉัน และรอยช้ำที่กำลังผลิบานอยู่ตามแก้ม ความโหดเหี้ยมนั้นก็กลายเป็นเรื่องส่วนตัวขึ้นมาเมื่อเขาเห็นผ้าก๊อซที่คางของฉัน ดวงตาของเขาก็มืดครึ้มลง “ใครเป็นคนทำ”แมททีโอ รุสโซ รับกระเป๋าเดินทางของฉันมาจากคนขับรถ “คุณหมอกำลังรออยู่ข้างบนครับ คุณหนู”พ่อเดินลงบันไดมาหนึ่งขั้น แล้วจัดเสื้อโค้ทให้ฉันด้วยตัวเอง “คืนนี้ลูกไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แต่ลูกสาวของพ่อจะไม่กลับบ้านมาในสภาพเลือดตกยางออก แล้วปกป้องคนที่ทำให้เธอเลือดออกหรอกนะ”ลำคอของฉันตีบตัน ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันบอกตัวเองเสมอว่าการจากไปพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันเข้มแข็ง แต่ฉันลืมไปว่าความเข้มแข็งที่แท้จริงไม่ได้หมายถึงการไม่มีใครคอยหนุนหลัง“เพื่อนของวิลสันค่ะ” ฉันพูด “และวิลสันก็ปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น”พ่อของฉันไม่ได้ขึ้นเสียง และนั่นทำให้ฉันรู้ว่าเขากำลังโกรธจัด
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 6
เพนท์เฮ้าส์เงียบสงัดเมื่อวิลสันไปถึงรองเท้าแตะของวิเวียนหายไปจากโถงทางเข้า หนังสือของเธอก็หายไปจากโต๊ะข้าง เคาน์เตอร์ในห้องน้ำถูกเก็บจนว่างเปล่า ไม่มีน้ำหอม ลิปบาล์ม หรือกิ๊บติดผมไข่มุกเล็ก ๆ ที่เขาเคยเจออยู่ทั่วทุกหนแห่ง ตู้เสื้อผ้ามีเพียงไม้แขวนว่างเปล่าในที่ที่เคยมีชุดเดรสของเธอแขวนอยู่ในถังขยะในครัว เขาพบป้ายกระดาษที่เขาเคยติดไว้เมื่อหลายปีก่อน[เขตอันตราย วิเวียนห้ามเข้า]เขาหยิบมันขึ้นมาและจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นจนพวกมันพร่ามัว เขาทำป้ายนั้นขึ้นหลังจากเธอถูกลวกขณะพยายามดูแลเขา ตอนนั้นเขาเคยสาบานว่าจะกันทุกสิ่งที่ทำร้ายเธอให้อยู่ห่างจากเธอแต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขากลับกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายเธอเสียเองบนโต๊ะกาแฟมีกล่องของขวัญสีดำวางอยู่ ข้างในเป็นกระดุมข้อมือหินโอนิกซ์ที่เธอออกแบบเองสำหรับวันครบรอบของพวกเขา ชื่อย่อของเขาถูกสลักไว้ด้านหลัง ข้างกล่องมีกุญแจ บัตรเข้าออก และแหวนเรียบ ๆ ที่เธอเคยทำหล่นที่คลับวางอยู่ไม่มีข้อความใด ๆ และนั่นแย่ยิ่งกว่าการมีข้อความเสียอีกวิลสันโทรไปที่โรงแรมที่เธอเช็กอินไว้ คำตอบคือเป็นนโยบายความเป็นส่วนตัว เขาโทรไปที่เคาน์เตอร์อาคาร พนักงานดูแลอาคาร
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 5
วิลสันรออยู่ในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลเป็นเวลาสิบนาที ก่อนที่ความหวาดกลัวอย่างแท้จริงจะค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใต้ชายโครงของเขาเป็นครั้งแรกเขาเอาแต่มองไปที่ประตู จากนั้นก็มองโทรศัพท์ แล้วมองกลับไปยังเตียงที่เธอทิ้งไว้ในสภาพยับยู่ยี่ เขาบอกตัวเองว่าวิเวียนคงอยู่ในห้องน้ำ หรืออยู่กับพยาบาล หรือไปทำใจให้เย็นอยู่ที่ไหนสักแห่ง เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอทำ เธอเงียบไป เธอเดินจากไป แล้วเธอก็จะกลับมาเมื่อเขาหาคำพูดที่เหมาะสมได้เพียงแต่ครั้งนี้ ห้องกลับดูว่างเปล่าเกินไปโคลอี้นั่งอยู่บนขอบเก้าอี้สำหรับผู้มาเยี่ยม พลางแกว่งรองเท้าส้นสูงข้างหนึ่ง “เธออยู่ไหน ถ้าเธอช้ากว่านี้อีก ฉันจะไม่พูดขอโทษแล้วนะ ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้ผลักเธอ”วิลสันมองเธอ “คุณควรขอโทษ ไม่ว่าเธอจะกลับมาหรือไม่ก็ตาม”“ว้าว ฟังคุณพูดสิ เริ่มต้นจากการเดิมพันแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนสามีที่กำลังเศร้าโศกเสียอย่างนั้น”คำพูดเหล่านั้นควรจะไหลผ่านเขาไปเฉย ๆ เหมือนที่เคยเป็นมาเสมอ แต่ครั้งนี้มันกลับขูดลึกเข้าไปข้างในเขานึกถึงเสียงเบา ๆ ใกล้บันไดเมื่อครู่ เสียงผ้าเสียดสีกันแผ่วเบา ตอนนั้นเขาเกือบจะหันกลับไปมองแล้ว แต่โคลอี้คว้าแขน
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 4
ฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล โดยมีผ้าก๊อซปิดอยู่ที่คาง และอาการปวดตุบ ๆ ไล่ไปตามโหนกแก้มพยาบาลบอกฉันว่าฉันต้องเย็บแผล เธอบอกว่าไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต ราวกับว่านั่นควรจะทำให้ฉันสบายใจขึ้นวิลสันนั่งอยู่ข้างเตียง เมื่อฉันลืมตาขึ้น เขาก็คว้ามือฉันไว้“วิฟ ขอบคุณพระเจ้า คุณทำผมกลัวแทบแย่”เพียงเสี้ยววินาทีอันอ่อนแอ ฉันเกือบเชื่อว่าในที่สุดเขาก็มองเห็นฉันจริง ๆ แล้วจากนั้นเขาก็พูดว่า “โคลอี้ไม่ได้ตั้งใจให้คุณล้มหรอก เธอคิดว่าเรื่องเจ้าสาวนั่นจะทำให้คุณหัวเราะ คุณก็รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง เธออาจจะเล่นแรงไปหน่อย แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ”ฉันจ้องเขาจนดวงตาแสบร้อน “ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของฉัน คือการเชื่อว่าคุณจะปกป้องฉัน”โทรศัพท์ของเขาสว่างขึ้นก่อนที่เขาจะทันได้ตอบ ชื่อของโคลอี้ปรากฏอยู่บนหน้าจอเขารีบลุกขึ้น “เดี๋ยวผมกลับมา พักผ่อนก่อนนะ โอเคไหม”เมื่อประตูปิดลง ห้องก็เงียบลงมากพอให้ความจริงได้หายใจฉันดึงเทปที่ยึดสายน้ำเกลือออกจากมือ สวมเสื้อโค้ท แล้วเดินไปทางบันไดหนีไฟเสียงของโคลอี้ลอยลอดผ่านประตูที่แง้มอยู่ “เลิกทำเหมือนโลกจะแตกสักที ให้เวลาเธอสักสองวันกับคำหวาน ๆ อีกไม่กี่คำ เดี๋
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 3
ฉันผลักเขาออกแล้วตบหน้าเขาเสียงตบดังลั่นไปทั่วห้อง วิลสันตัวแข็งทื่อ โคลอี้สร่างเมาขึ้นมาพอจะเดินโซเซลงจากโซฟาแล้วตรงเข้ามาหาฉัน“แกคิดว่าแกเป็นใคร” เธอตะโกนพลางตบหน้าฉัน “อย่ามาแตะต้องเขานะ”ใบหน้าฉันแสบร้อน ฉันยกมือขึ้นจะตบเธอกลับ แต่วิลสันกลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่นจนเจ็บเขาผลักฉันออก หลังส่วนล่าง
เขาทำให้ฉันเป็นตัวตลก ฉันจึงกลับคืนสู่ตระกูลมาเฟีย บทที่ 1
เค้กครีมชิ้นใหญ่ฟาดเข้าหน้าฉันทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องส่วนตัวทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาโคลอี้นั่งอยู่บนที่วางแขนของโซฟาหนัง เธอถือโทรศัพท์อยู่ในมือ พลางหัวเราะราวกับเพิ่งคว้าถ้วยรางวัลมาได้“บอกคุณแล้วว่าเธอต้องมา” เธอพูด “จ่ายมาเลย วิลสัน”ครีมไหลผ่านขนตาของฉันและไหลลงมาตามคาง วิลสันเดินเข้
บางทีคุณอาจจะชอบ
วิวาห์ลวงรักเจ้าพ่อมาเฟีย
ม่านหมอก57.0K viewsพวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน
เมลิสซา ซี4.3K viewsเขาเซ็นทิ้งความรักเรา ในตอนที่วางแผนวิวาห์
เบเกิ้ล2.8K viewsเจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า
เบเกิล14.2K viewsเมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน
คริสปี้ โคโค2.2K viewsเมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย
จัสมิน ฟลาวเวอร์1.2K viewsเมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล
มิเชลล์389 viewsงานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก
คาเตริน่า733 views
