บทที่ 4

ฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล โดยมีผ้าก๊อซปิดอยู่ที่คาง และอาการปวดตุบ ๆ ไล่ไปตามโหนกแก้ม

พยาบาลบอกฉันว่าฉันต้องเย็บแผล เธอบอกว่าไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต ราวกับว่านั่นควรจะทำให้ฉันสบายใจขึ้น

วิลสันนั่งอยู่ข้างเตียง เมื่อฉันลืมตาขึ้น เขาก็คว้ามือฉันไว้

“วิฟ ขอบคุณพระเจ้า คุณทำผมกลัวแทบแย่”

เพียงเสี้ยววินาทีอันอ่อนแอ ฉันเกือบเชื่อว่าในที่สุดเขาก็มองเห็นฉันจริง ๆ แล้ว

จากนั้นเขาก็พูดว่า “โคลอี้ไม่ได้ตั้งใจให้คุณล้มหรอก เธอคิดว่าเรื่องเจ้าสาวนั่นจะทำให้คุณหัวเราะ คุณก็รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง เธออาจจะเล่นแรงไปหน่อย แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ”

ฉันจ้องเขาจนดวงตาแสบร้อน “ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของฉัน คือการเชื่อว่าคุณจะปกป้องฉัน”

โทรศัพท์ของเขาสว่างขึ้นก่อนที่เขาจะทันได้ตอบ ชื่อของโคลอี้ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

เขารีบลุกขึ้น “เดี๋ยวผมกลับมา พักผ่อนก่อนนะ โอเคไหม”

เมื่อประตูปิดลง ห้องก็เงียบลงมากพอให้ความจริงได้หายใจ

ฉันดึงเทปที่ยึดสายน้ำเกลือออกจากมือ สวมเสื้อโค้ท แล้วเดินไปทางบันไดหนีไฟ

เสียงของโคลอี้ลอยลอดผ่านประตูที่แง้มอยู่ “เลิกทำเหมือนโลกจะแตกสักที ให้เวลาเธอสักสองวันกับคำหวาน ๆ อีกไม่กี่คำ เดี๋ยวเธอก็กลับมาเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ”

วิลสันฟังดูเหนื่อยล้า “ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม เธอเจ็บจริง ๆ”

“ถ้าแค่นี้ยังทำให้เธอพังได้ ลองคิดดูสิว่าถ้าเธอรู้ว่าคุณตามจีบเธอเพราะแพ้พนันครั้งนั้น หรือแม้แต่คำขอแต่งงานครั้งใหญ่ของคุณก็ยังถูกวางแผนไว้ในวันเมษาหน้าโง่เลย”

“หุบปาก นั่นมันหลายปีมาแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีก”

“ใจเย็นน่า” โคลอี้พูด “หลังจากนั้นคุณก็ชอบเธอจริง ๆ นี่ ถือว่าเธอโชคดีแล้ว”

มือของฉันกำแน่นอยู่บนผนัง

เรื่องเป็นแบบนั้นเองสินะ ทั้งสายฝน คำสัญญา และค่ำคืนที่ฉันคิดว่ามีใครบางคนเลือกฉันโดยไม่มีนามสกุลของฉันเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่มีเงินของฉัน และไม่มีเงาของตระกูลเวสคารีอยู่เบื้องหลัง

ทั้งหมดเป็นแค่การเดิมพัน

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่วิลสันเลือก ฉันเป็นเพียงเรื่องตลกที่ดำเนินมานานถึงหกปี

ฉันกลับไปที่ห้องและเซ็นออกจากโรงพยาบาลเอง พยาบาลดูเป็นห่วง แต่ฉันส่ายหัว “ได้โปรดอย่าบอกเขานะคะ”

ที่โรงแรม ฉันไปรับกระเป๋าเดินทาง แล้วส่งข้อความหาคนขับรถของตระกูล

รถมายบัคสีดำจอดรออยู่ด้านหลังโรงพยาบาลท่ามกลางสายฝน ไม่มีป้ายทะเบียนสะดุดตา ไม่มีความเอิกเกริก มีเพียงตราดอกกุหลาบสีเงินอยู่ใต้กระจกหน้ารถ

สัญลักษณ์ของเวสคารี

คนขับรถเปิดประตูและค้อมศีรษะลง “คุณหนูวิเวียน เครื่องบินพร้อมแล้วครับ”

ฉันขึ้นรถ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

วิลสันส่งข้อความมาหาฉัน

[หมอบอกว่าคุณยังต้องอยู่ดูอาการ อย่าออกไปไหนมั่ว ๆ สิ คุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมไปรับ]

ฉันอ่านข้อความนั้นแล้วเกือบหัวเราะออกมา

ในที่สุดเขาก็เริ่มตามหาฉัน แต่มันสายเกินไปแล้ว ฉันบล็อกเขา บล็อกโคลอี้ และบล็อกเพื่อนทุกคนที่เคยปฏิบัติต่อฉันเหมือนเป็นเพียงของประดับในชีวิตของวิลสัน

ก่อนที่เครื่องบินจะทะยานขึ้นจากสนามบินเทเตอร์โบโร่ ฉันมองแสงไฟของนิวยอร์กเบื้องล่างเป็นครั้งสุดท้าย

วิลสัน เกมวันเมษาหน้าโง่ของคุณจบลงแล้ว

ฉันพอกันทีกับการเป็นตัวตลก