ภารกิจขอลายเซ็น-4

“ใครอนุญาตให้พวกคุณพูด! อยากลุกนั่ง 50 ครั้งใช่มั้ย!” ราวกับสายฟ้าฟาด เสียงตะโกนถามอันดังลั่นของพี่เฮ้ดว้ากวิศวะทำให้ทุกอย่างเงียบกริบในพริบตา เพื่อนในคณะบางคนถึงกับสะดุ้งเสียงดุดันซึ่งขัดกับหน้าตาหล่อเกินต้านของคนถาม

ส่วนฉันนั้น... แม้จะเคยเจอเหตุการณ์แนวๆ นี้มาหนนึงก็ยังไม่ชินสักที ฮือ! หนูกลัว

“เชิญคณะมนุษย์เข้ามานั่งเลยครับ เรียงตามเอกเลย”

หนึ่งในพี่ว้ากที่ใส่เสื้อช็อปพูดเสียงเข้ม มองมาด้วยสายตาดุดันเล่นเอาเอกไทยซึ่งเป็นเอกแรกที่ต้องเดินเข้าไปในลานเกียร์ถึงกับเกิดอาการเกร็งอย่างเห็นได้ชัด พอเข้าไปนั่งครบกันทุกเอก พวกพี่ว้ากวิศวะก็เริ่มแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว แล้วอะไรคือการที่ถ้าจำชื่อพี่ๆ ไม่ได้จะโดนลงโทษ... โหดเกิ๊น!

“ผมเจมส์”

“ผมกัส”

“ผมเดย์”

และแล้วฉันก็ได้รู้ว่าพี่ว้ากทั้งสามคนที่เคยเจอกันมาก่อนชื่ออะไรบ้าง ฉันจำชื่อพวกพี่เค้าได้แม่นเลยล่ะ ส่วนพี่ว้ากคนอื่นๆ นั้น... ไม่เข้าหัวเลย จนกระทั่งท้ายสุดถึงคิวพี่เฮ้ดว้าก ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า ฉันรู้สึกเหมือนดวงตาคู่คมกริบอันแสนมีพลังคู่นั้นกำลังมองตรงมาทางนี้

“ผมเทมส์” พี่เทมส์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นคง

ตึกตัก! ตึกตัก! และแทบจะวินาทีเดียวกัน ฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงมาก

หลังจากนั้นไม่ว่ารุ่นพี่คนไหนจะพูดอะไรก็แทบไม่เข้าหัวเลย ฉันได้แต่นั่งก้มหน้าเพราะรู้สึกว่าสาย ตาคมกริบของพี่เทมส์จับจ้องมาบ่อยครั้ง ยิ่งฝันที่นั่งข้างหลังแอบกระซิบว่าพี่เทมส์มองฉันอยู่ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่ ได้แต่บอกตัวเองว่าพี่เขาไม่ได้มองหรอก... เพื่อนเข้าใจผิดไปเอง

และแล้วก็ถึงเวลาแยกย้าย เด็กปีหนึ่งคณะมนุษย์ที่นั่งเกร็งและเงียบมาตลอดพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ่งวันนี้เป็นศุกร์... ไม่มีการซ้อมเชียร์ เพราะงั้นก็ถึงเวลากลับหอไปพักผ่อนแล้ว เย้!

“น้องลูกพีช”

ระหว่างที่ฉันกับฝันกำลังโบกมือลาเอมและแก้มยุ้ยก็ได้ยินใครบางคนเรียกเอาไว้ พอหันไปมองก็เห็นเป็นรุ่นพี่ปี 3 เอกญี่ปุ่นที่หาตัวจับยากนั่นเอง

“ขาพี่” ฉันขานรับพร้อมทั้งเร่งฝีเท้าเข้ามาหาพี่สี่คนนี้โดยมีฝันเดินตีคู่มาด้วย

“ยังอยากได้ลายเซ็นของพวกพี่อยู่มั้ย” พี่คนที่มอบภารกิจให้ฉันไปขอถ่ายรูปกับผู้ชายเลิกคิ้วถาม

“อยากค่ะ” ฉันพยักหน้าทั้งรอยยิ้ม ถึงเวลาเคลียร์ลายเซ็นทั้งหมดแล้วสินะ

ก่อนเข้ารับน้องฉันกับเพื่อนอีกหลายคนเพิ่งได้ลายเซ็นรุ่นพี่ปี 4 ที่หาตัวโคตรยากมาเลยค่ะ เพราะงั้นเหลือแค่ลายเซ็นของพี่สี่คนนี้เท่านั้น... ลูกพีชคนนี้ก็จะปิดจ๊อบแล้ว! เย้!

“น้องเห็นรุ่นพี่คณะวิศวะคนนั้นมั้ยครับ นั่นน่ะ คนที่กำลังมองมาทางนี้พอดี” ว่าแล้วพี่คนเดิมก็ชี้ไปยังลานเกียร์

ขวับ! ฉันกับฝันหันไปมองตาม แล้วก็ต้องสะดุ้งในใจเมื่อเห็นว่าผู้ชายหล่อเกินต้านแต่แอบน่ากลัวกำลังมองมาเช่นกัน

“พี่เทมส์เหรอคะ” ฉันหันกลับมาถามหน้าตื่น คือไม่อยากเดาเองไง เผื่อไม่ใช่ขึ้นมาจะหน้าแตกเปล่าๆ

“ภารกิจของพี่คืออยากให้น้องเข้าไปขอถ่ายรูปกับพี่ว้ากคนนั้น ถ้าทำสำเร็จ น้องจะได้ลายเซ็นของพวกพี่สี่คนทันที”

ห๊ะ! รุ่นพี่คนอื่นมีเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นพี่เทมส์ด้วย ละประเด็นคือพี่เขาเป็นเฮ้ดว้ากไง สั่งการแต่ละทีรุ่นน้องกลัวกันหมด อย่าว่าแต่คนอื่นเลยที่กลัว... ฉันก็กลัวเหมือนกัน

ที่สำคัญตอนนี้เพิ่งเลิกรับน้องด้วย นักศึกษาสองคณะเดินขวักไขว่เต็มไปหมด หนำซ้ำพี่เทมส์ยังเป็นขวัญใจสาวแท้สาวเทียมทั้งมหาลัยเพราะเขาหล่อระดับลูกรักพระเจ้า ถ้าฉันเสนอหน้าเดินเข้าไปขอถ่ายรูปคู่... ไม่ถูกเขม่นแย่เหรอ (แม้มันจะเป็นภารกิจแลกกับลายเซ็นก็ตามเถอะ)

“ตอนนี้เลยเหรอคะ” คือเป็นวันอื่นได้มั้ย วันที่คนไม่เยอะขนาดนี้ ถึงฉันจะไม่ใช่พวกขี้อายแต่ให้เข้าไปขอถ่ายรูปคู่กับผู้ชายต่อหน้าคนหลายร้อยก็ไม่ไหวนะ

“ตอนนี้เลยครับ” รุ่นพี่ยักคิ้วยิ้มๆ

“แต่...” ฉันกำลังจะต่อรอง ทว่าพี่อีกคนกลับแทรกขึ้นมา

“น้องพลาดโอกาสมาครั้งนึงแล้วนะครับ ถ้าครั้งนี้พลาดอีก...พวกพี่ไม่เซ็นให้ละนะ” ฮือ! จบกันลูกพีช

“แล้วถ้าหนูเข้าไปขอแต่พี่เค้าไม่ตกลงล่ะคะ หนูต้องทำอย่างอื่นอีกใช่มั้ย” ดูก็รู้ว่าพี่เทมส์ไม่ใช่ประเภทที่ยอมทำอะไรไร้สาระ ทั้งนิ่งทั้งดุขนาดนั้น แถมเวลามองมาแต่ละทีทำเอาคนโดนมองท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด

คนแบบนั้นน่ะนะ... จะยอมถ่ายรูปคู่กับฉัน มองจากดาวอังคารลงมายังรู้เลยว่าไม่มีทางอ่ะ

“ไม่ต้องแล้วครับ ยังไงพวกพี่ก็เซ็นให้เพราะถือว่าน้องมีความกล้าพอตัว”

หือ! ถึงไม่สำเร็จก็ยอมเซ็นให้ ข้อเสนอน่าสนใจเว่อร์

ไม่เห็นเป็นไรเลยลูกพีช... แค่เข้าไปขอถ่ายรูปกับพี่เฮ้ดว้ากคณะวิศวะ แค่ทนกับความอับอาย แค่ทนกับสายตาคนมอง แค่หลังจากนี้อาจจะถูกผู้หญิงหลายคนหมั่นไส้เท่านั้นเอง!

แต่ค่ะแต่ เพียงแค่ตกลงทำภารกิจก็หมายความว่าต่อจากนี้เธอไม่ต้องทำอะไรน่าอายอีก แต่ถ้าปฏิเสธตั้งแต่ตอนนี้ถือว่าจบเห่เลย

“ก็ได้ค่ะ” หลังจากชั่งใจสักพักฉันก็ยอมตกลง รุ่นพี่สี่คนนี้ยิ้มมุมปากซะงั้น

หึ! ดีใจที่ได้แกล้งรุ่นน้องอย่างฉันใช่ม้า เอาเถอะ... หลังจากนี้ฉันจะไม่ใช่ของเล่นของพี่ๆ ในเอกอีกแล้ว ทำๆ ให้มันจบไป ย้าก!

หมับ! ฝันยื่นมือเข้ามาจับมือฉันเหมือนให้กำลังใจ ฉันยิ้มจนตาหยีให้เพื่อนสนิท ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงเข้าไปทำภารกิจสุดท้าย ใจเย็นลูกพีช... เธอทำได้! ทำได้!! และทำได้!!