LOGINหลังเลิกเรียนกิจกรรมของเด็กปี 1 อย่างฉันรวมถึงเพื่อนในเอกที่ไม่ได้ลงแข่งดาวเดือน ไม่ได้ลงแข่งกีฬาหรือทำกิจกรรมอย่างอื่นให้คณะต้องเข้ารับน้องและซ้อมเชียร์ซึ่งเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก แต่ทำไงได้... ในเมื่อเราอยู่ปี 1 จะให้ปีกกล้าขาแข็งไม่เข้าร่วมกิจกรรมของทางมหาลัยก็ใช่เรื่อง เพราะงั้นถ้ารุ่นพี่สั่งให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องเกินกว่าเหตุน่ะนะ
พอเฟรชชี่เดย์เฟรชชี่ไนท์จบลงก็หลุดพ้น ไม่ต้องมาฟังรุ่นพี่บ่นหรือว้ากโน่นนี่นั่น รวมถึงปรบ มือร้องเพลงที่น่าเบื่อกันละ
“ฟังทางนี้หน่อยค่ะ พี่มีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ปี 1 ทุกคนทราบ!” พี่เบียร์ ประธานคณะมนุษย์ศาสตร์ปี 2 ยกมือป้องปากประกาศเสียงดังกว่าปกติ พวกเราปี 1 ที่นั่งรวมตัวใต้ตึกกลางของคณะเงียบลง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คณะของเราจะรับน้องพร้อมคณะวิศวะ หลังเลิกเรียนน้องๆ ต้องไปรวมตัวกันที่ลานเกียร์ ส่วนซ้อมเชียร์ยังเป็นของคณะใครคณะมันเหมือนเดิม”
ขวับ! ฉันตาเหลือกพร้อมกับหันหน้าเข้าหาพีช เอมและแก้มยุ้ยทันควัน! เพื่อนสนิททั้งสามอาจจะกลัวพี่ว้ากคณะวิศวะถึงพากันตกใจที่ต้องรับน้องรวม ส่วนฝันหวานคนนี้มีอะไรมากกว่านั้น...
ตั้งแต่พี่เดย์ช่วยฉันด้วยการประกาศต่อหน้าบอสเอกอิ้งค์ว่าเราสองคนเป็นแฟนกันเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันก็ไม่บังเอิญเจอพี่เค้าอีกเลย... ซึ่งถือว่าดีแล้วแหละ เพราะถ้าพบกันอีกครั้งก็ไม่รู้จะปั้นหน้ายัง ไงเหมือนกัน
ไม่ใช่ว่าฉันโกรธพี่เดย์ที่ทำอะไรโดยไม่ปรึกษาหรอกนะ ในสถานการณ์จวนตัวอย่างนั้น ขืนหันมาตกลงกันก่อนใครจะเชื่อ แถมสิ่งที่พี่เดย์ทำมันได้ผลมากด้วย บอสที่ตื๊อกันไม่หยุด ไม่กล้าเข้ามายุ่งกับฉันอีกเลย... ไม่ต้องเหนื่อยหนีหรือเหนื่อยปฏิเสธอีกแล้ว โคตรโล่งอกอ่ะ!
ฟังมามีแต่เรื่องดีๆ ใช่ม้า แล้วเหตุผลอะไรทำให้ฉันไม่อยากเจอผู้มีพระคุณ ไม่ใช่ว่าไม่สำนึกในบุญคุณ ทุกวันนี้ยังซึ้งใจอยู่ตลอด แต่เป็นเพราะฉันกลัวยังไงเล่า!
ก็วันนั้นน่ะดันลืมตัว ยื่นมือไปบิดหลังพี่เดย์ทันทีเมื่อพี่เค้าพูดว่าเราเป็นแฟนกันต่อหน้าบอสและเด็กวิศวะ แต่พอฉุกคิดได้ว่าที่พี่เค้าทำไปเพราะอยากช่วย มือก็ดันเผลอหยิกโดยอัตโนมัติแล้วไง ที่สำคัญอีกฝ่ายยังทวงสัญญาเรื่องไปทานข้าวด้วยกันอีก ความวิตกก็จู่โจมเข้ามาในอกไม่หยุดยั้ง
แถมเสียงลือก็มีไม่หวาดไม่ไหวเรื่องพี่ว้ากคณะนี้น่ากลัว ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ที่ลานเกียร์เมื่อวันเปิดเทอมตอนพี่เดย์ว้ากเด็กวิศวะปี1 หลายร้อยจนทุกคนเงียบกริบ บางคนถึงขั้นตัวสั่นให้เห็น บอกเลยว่าฝันหวานคนนี้กั๋วแต้กั๋วว่า (กลัวมาก) กั๋วยะหยังบ่ถูกใจ๋แล้วปี้เปิ้นจะว้ากใส่น่ะก่ะ ฮือ!
โอเค! พี่เดย์อาจจะหล่อมากถึงขั้นทำให้ฉันใจเต้นผิดจังหวะมาแล้ว แถมฉันยังเคยเจอพี่เค้าในมุมที่มีน้ำใจถึงขั้นถือเสื้อมาส่งถึงหน้าหอรวมถึงจัดการจ่ายค่าข้าวให้ด้วย แต่เพราะไม่รู้มุมไหนคือตัว ตนที่แท้ทรูของพี่เขาไง เกิดความใจดีมีอยู่ 20 แต่ความดุมี 80 งี้!
ถ้าต้องทานข้าวด้วยกันจริง... ฉันต้องตัวสั่นงันงกแบบไม่ต้องสืบอ่ะ!
เพราะงั้นอย่าเจอกันเลยน่าจะดีที่สุด เลี่ยงได้เป็นเลี่ยง ยิ่งไปกว่านั้นฉันไม่กล้าบอกใครเรื่องพี่เดย์เคยยื่นมาช่วยอยู่หลายครั้งรวมถึงชวนไปทานข้าวด้วย ขนาดพีชที่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋แถมคุยกันได้ทุกเรื่อง... ยังไม่กล้าเอ่ยปากเลย ให้มันเป็นความลับน่ะดีละ!
แล้วนี่อะไร... ทำไมฟ้าไม่เมตตาฝันหวานบ้าง? ทำไมต้องมีการรับน้องรวมคณะ แล้วแบบนี้จะหลบหน้าพี่เดย์ยังไง ถ้าพี่เค้าเกิดเข้ามาทวงสัญญาทานข้าวต่อหน้าคนอื่นไม่แย่เหรอ โอย! หัวจะปวด!
“เงียบหน่อยครับ! เพราะเป็นแบบนี้ไงถึงต้องไปฝึกระเบียบกับคณะวิศวะน่ะ!” เสียงตะโกนของพี่เฮ้ดว้ากหน้าดุทำให้ฉันกลับมามีสติ เพื่อนร่วมคณะที่กำลังวิจารณ์ต่างเงียบลง
“พี่เตือนด้วยความหวังดีนะคะ ต่อจากนี้ถ้าน้องคนไหนโดดรับน้องเตรียมตัวรับโทษได้เลย รุ่นพี่วิศวะไม่ได้ใจดีเหมือนพี่คณะเราแน่นอน” สีหน้าของพี่เบียร์ตอนประกาศคือจริงจังขั้นสุด
คือแบบว่าบางทีเพื่อนเอกอื่นก็โดดรับน้องไง แต่เอกญี่ปุ่นเข้ากันครบตลอดเพราะพวกเราไม่อยากมีปัญหานั่นล่ะ
“เข้าใจมั้ย!” พี่เฮ้ดว้ากถามเสียงดังจนฉันกับพีชแอบหยีตา ไม่อยากนึกเลยว่าถ้าต้องรับน้องที่ลานเกียร์จะสะดุ้งกว่านี้อีกกี่เท่า ฮือ!
“เข้าใจครับ / เข้าใจค่ะ” พวกเราน้องปี 1 ทุกเอกตอบอย่างพร้อมเพรียง
“เข้าใจก็ไปที่ลานเกียร์ได้ เริ่มจากเอกไทยก่อนเลย”
ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีพวกเราเด็กมนุษย์ก็เดินมาถึงลานเกียร์ที่คลาคล่ำไปด้วยเด็กวิศวะรวมถึงพี่เดย์ด้วย แง!
“แก! พวกพี่ว้ากหล่อมากกกก แต่ละคนงานดีสุดไรสุด”
“หล่อจริงแก ยิ่งพี่เทมส์ พี่เดย์ พี่เจมส์ พี่กัสคือหล่อมากเว่อร์ หล่อยิ่งกว่าดาราอีก”
“หือ! แกรู้จักพวกพี่เค้าด้วย?”
“ถามแบบนี้แกไม่ได้อยู่ในเพจผู้งานดีของ ม. เราล่ะสิ”
“หึ ไม่ได้อยู่ ทำไมเหรอ?”
“ว่าละ ถ้าแกอยู่คงไม่สงสัย อยากจะบอกว่าแอดมินเพจอัพรูปพี่ 4 คนนี้บ่อยมาก อัพจนลูกเพจหลงพวกพี่เค้าจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว” เพื่อนเอกอื่นพากันเม้าท์และกรีดร้องในความหล่อของพี่ว้ากคณะวิศวะไม่หยุด เด็กเอกญี่ปุ่นพากันเงียบกริบเพราะยังจำเหตุการณ์เมื่อวันเปิดเทอมได้ดีว่าพี่ว้ากคณะนี้น่ากลัวขนาดไหน ส่วนเด็กวิศวะที่นั่งบนลานเกียร์อย่างมีระเบียบเริ่มหันไปชวนคนข้างๆ คุย และทันใดนั้นเอง... ดันเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
“ใครอนุญาตให้พวกคุณพูด! อยากลุกนั่ง 50 ครั้งใช่มั้ย!”
เฮือก! ฉันกับพีชจับมือกันอย่างไวเมื่อได้ยินเสียงดุดันของพี่เฮ้ดว้ากคณะวิศวะ เชื่อมั้ยว่าทุกอย่างเงียบกริบลงทันที เพื่อนในคณะบางคนถึงกับตัวสั่นเมื่อเห็นความน่ากลัวของผู้ชายหล่อเกินต้านเต็มสองตา
“เชิญคณะมนุษย์เข้ามานั่งเลยครับ เรียงตามเอกเลย” รอบนี้พี่เดย์เป็นคนออกคำสั่ง แววตาเต็มไปด้วยความดุดันเล่นเอาเด็กมนุษย์อย่างเราเกร็งกันหมด เห็นเปล่าล่ะน่ากลัวแค่ไหน จะให้ฉันไปทานข้าวด้วยเนี่ยนะ... ไม่ไหวหรอก!
“มีไรรึเปล่าฝัน ฉันว่าแกดูแปลกๆ” พีชกระซิบถามตอนที่พวกเรากำลังเดินผ่านพี่เดย์แล้วฉันพยายามทำตัวหดลงให้มากที่สุด แล้วดูสิ... ฉันแอบเห็นพี่เขายิ้มมุมปากด้วยแหละ หวังว่าพี่เค้าคงไม่ขำฉันหรอกนะ!
“ฉันแค่กลัวพวกพี่ว้ากคณะนี้” ฉันกระซิบตอบ พีชเลยไม่ถามไรอีก ก็คงกลัวเหมือนกันนั่นล่ะ
พอพวกเราเด็กมนุษย์เข้ามานั่งกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยครบทุกเอก พี่ว้ากคณะวิศวะก็เริ่มแนะนำตัวกันรัวๆๆ แล้วถ้าจำชื่อพวกพี่ไม่ได้ต้องโดนทำโทษ... จะโหดไปดาวอังคารหรือไงคะ!
“ผมเจมส์”
“ผมกัส”
“ผมเดย์” พอได้ยินชื่อนี้ ฉันรีบห่อตัวลงทันทีโดยไม่รู้ตัว
“ผมเทมส์”
เอ๊ะๆ เดี๋ยวนะ! นี่มันแปลกเกินไปรึเปล่า ทำไมฉันรู้สึกว่าพี่เฮ้ดว้ากอย่างพี่เทมส์กำลังแนะนำตัวกับพีชแค่สองคน ก็แบบถึงพี่เค้าจะบอกชื่อกับน้องปี 1 แต่ดันใช้สายตามองพีชที่นั่งหน้าฉันตาไม่กะพริบเลย
“พีช” ฉันก้มตัวเรียกเพื่อนรักเสียงเบา
“ว่า” พีชที่ยังก้มหน้าไม่เปลี่ยน ถามกลับเสียงเบาหวิวเช่นกัน
“ฉันว่าพี่เทมส์เค้ามองแกอยู่นะ”
“.............” พีชเงียบ ไม่ตอบอะไรนอกจากก้มหน้าท่าเดียว
พรึ่บ! จู่ๆ ก็มีใครบางคนเดินมาหยุดข้างๆ
ตายล่ะ! อย่าบอกนะว่าพี่ว้ากเห็นฉันคุยกับพีชเลยเดินเข้ามาว้าก พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วย!
หือ! ว่าแต่คนที่ยืนข้างกันเกือบนาทีไม่เห็นส่งเสียงอะไร สรุปยังไงกันแน่?
ฉันไล่สายตาจากจากขายาวๆ ขึ้นไปมองด้านบนด้วยความอยากรู้ จนกระทั่งเห็นเป็นหน้าหล่อเหลาของคนที่ไม่อยากเจอ... พะ พี่เดย์!
ขวับ! ฉันก้มหน้าหลบสายตา มองพื้นลานเกียร์เป็นพัลวัน พี่เค้ามายืนข้างฉันทำไมก่อน? มาเพื่อ? เดี๋ยวความก็แตกพอดีหรอก ที่เราสองคนรู้จักกัน!!
“เงยหน้าขึ้นมาสบตากับพี่ครับน้องฝันหวาน” เสียงของพี่เดย์ดังไม่มาก แต่ก็พอทำให้เพื่อนที่นั่งแถวนี้เหลือบสายตามองมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ รวมถึงพีชที่นั่งตรงหน้าหันขวับมาเลยทีเดียว
คำว่าหนูตามใจพี่เดย์ทุกอย่าง ตอนนี้ฉันเลยได้มานั่งดินเนอร์กับพี่เดย์บนรูฟท็อปของโรงแรมหรูชื่อดังริมแม่น้ำเจ้าพระยา มองดูวิวฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นสวนสนุกขนาดใหญ่ที่เราสองคนเคยไปด้วยกันครั้งนึง ไม่ต้องถามนะคะว่าหรูขนาดไหน เอาเป็นว่าหรูจนขนลุกเพราะเมนูแต่ละอย่างของที่นี่แพงระยับ แถมโต๊ะที่เราสองคนนั่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาต้องจองกันข้ามเดือน ทว่าพี่เดย์กลับได้มาอย่างง่ายดายเพราะใช้เส้นสายเพื่อนสนิทอย่างพี่กัสซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงแรมแห่งนี้นั่นเอง“ชอบมั้ยครับ” เสียงของพี่เดย์ทำให้ฉันละสายตาจากสวนสนุกที่มีแสงไฟระยิบระยับหันมองเจ้าตัว ก่อนจะยิ้มหวานแต่แอบกระซิบเบาๆ เพราะกลัวบริกรที่เดินไปมาได้ยิน“ก็ชอบค่ะ แต่อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันหรูเกินไปรึเปล่า”“กับคนพิเศษ ไม่มีคำว่าเกินไปหรอกครับ” พี่เดย์บอกกันด้วยสายตามีความหมาย“ขนาดนั้น” ฉันลากเสียงยาวแซวขำ พี่เดย์ยักคิ้วกวน“อ่าฮะ”ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันมองสวนสนุกอย่างตื่นเต้น เห็นพลุหลากสีสันกระจายเต็มท้องฟ้า แต่ที่
“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณหมอกับทางโรงพยาบาลวุ่นวาย ไหนจะโทรตามกันแล้วหนูไม่รับสายอีก” พอคิดได้ฉันรีบยกมือขอโทษ บอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ทว่าคุณหมอยิ้มอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไรค่ะ ชื่อคล้ายกันเลยทำให้เข้าใจผิดได้”“ถ้างั้นทำไมหนูถึงผอมลงล่ะคะ” ฉันออกปากถามคุณหมอด้วยความสงสัย ทว่าพี่เดย์ที่มีสีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยนเป็นฝ่ายตอบแทน“เพราะน้องฝันหวานไม่ค่อยทานอะไรไงครับ”“แต่หนูมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วยนะคะ แถมเมื่อวันศุกร์ใจก็เต้นแรงมากด้วย” ฉันพูดอย่างกังขา“คนไข้มีเรื่องเครียดรึเปล่าคะ” คุณหมอตั้งคำถามมาทำเอาฉันชะงักไปนิดนึง“ก็เครียดค่ะ” ฉันยอมรับแต่โดยดี เครียดมากด้วยเถอะ“ถ้ามีเรื่องเครียดรวมถึงทานน้อยลงจะทำให้นอนไม่หลับ หัวใจเต้นแรง ถือเป็นอาการที่พบได้บ่อยมากค่ะ มันคาบเกี่ยวกับอาการไทรอยด์ หมอเลยสั่งให้ตรวจเลือดดู” คุณหมออธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายๆ ฉันนี่ถึงกับเก็ททันทีในเมื่อช่วงก่อนเครียดจริงอะไรจริง “แต่คนไข้สบายใจได้ค่ะ ร่างกายเป็นปก
“กลัวหรือครับ” พี่เดย์ที่เดินจับมือกันหันมาถามด้วยสีหน้ากังวล ตอนนี้มือของฉันเย็นจนรู้สึกได้ เช้านี้เราสองคนตื่นขึ้นมาก็ทำภารกิจส่วนตัว ออกมาทานข้าวเช้าแถวหน้าคอนโดและมาโรงพยาบาลด้วยกับ ถึงรู้แก่ใจว่ามาหาหมอเพื่อทำการรักษาแต่ใจก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี ฮือ!“หนูกลัวค่ะ มันกังวลไปหมด กลัวสารพัดสิ่ง”“ไม่ต้องกลัวครับ พอพบหมอ ได้ทานยา ได้ปรับยาเดี๋ยวก็หาย” พี่เดย์ให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“อื้อ” ฉันพยักหน้าช้าๆ บอกตัวเองว่าอย่ากลัว อย่าเครียด เดี๋ยวก็ดีขึ้นเราสองคนเดินมาที่หน้าเคาท์เตอร์เพื่อบอกชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าพยาบาลที่รับเรื่องกลับมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด เล่นเอาฉันกับพี่เดย์มองหน้ากันด้วยความงงเลยทีเดียว“คุณลลิลสุรางค์ อชิรสิทธิ์กุลนะคะ”“ใช่ค่ะ หนูเอง” ฉันพยักหน้าน้อยๆ“คุณหมอเจ้าของไข้ที่วินิจฉัยโรคให้คุณลลิลสุรางค์เมื่อวันศุกร์อยากพบคุณมากเลยค่ะ ทางโรงพยาบาลพยายามติดต่อคุณแต่สายไม่ว่างเลย เดี๋ยวจะให้พยาบาลพาไปหาคุณหมอนะคะ”&ld
“คืนนี้พี่นอนที่นี่ได้มั้ยครับ” พอฉันเดินออกจากห้องน้ำในสภาพชุดนอน ผมเปียกจนต้องเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไว้ พี่เดย์ที่นอนคว่ำมองหน้าจอมือถือตั้งแต่ก่อนฉันเข้าไปอาบน้ำ เงยหน้าขึ้นมาขออนุญาตกันด้วยสีหน้าจริงจัง“กลัวหนูวูบเหรอคะ” เมื่อกี้ก็ไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำ กลัวฉันเป็นลมเดี๋ยวเข้าไปช่วยไม่ทัน ตอนนี้อยากนอนนี่อีก... รู้เลยว่าเป็นห่วงมากถึงขั้นไม่กล้าให้ฉันอยู่คนเดียว“ครับ” พี่เดย์พยักหน้ารับ ทั้งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแบบปิดไม่มิด“อันที่จริงถ้าหนูไม่เหนื่อย ไม่ได้ออกแรงเยอะ ใจก็ไม่เต้นแรงหรอกค่ะ ดูอย่างสองวันที่ผ่านมาสิคะ หนูออกไปกับพี่เดย์ทุกวันยังโอเคอยู่เลย ที่คุณหมอกลัวช็อกเพราะถ้าใช้แรงมากไป หัวใจจะทำงานหนักขึ้นจนร่างกายรับไม่ไหวประมาณนั้น” ฉันบอกให้พี่เดย์คลายกังวลแต่สีหน้าของเจ้าตัวดันเป็นห่วงหนักยิ่งกว่าเดิม“พี่รู้สึกแย่มากที่ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย”“ไม่เอาสิคะ ไม่ใช่ความผิดของพี่เดย์สักหน่อย” ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง พูดให้คลายกังวล “พี่เดย์ก็เห็น ที่ผ่
“แล้วคุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าเหรอคะที่ฝัน... มีแฟน” ฉันกลั้นใจถามออกไป เอาจริงกลัวคำตอบที่ได้เหมือนกันนะ กลัวว่าให้เลิกกันตอนนี้เดี๋ยวนี้ฉันคงทำใจไม่ได้“มันเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่นไม่ใช่หรือลูกที่จะมีความรัก พ่อกับแม่เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อน รู้ดีว่าเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าเป็นห่วงมั้ย ตอบตามความจริงพ่อกับแม่เป็นห่วงมาก ลูกไม่เคยคบใครมาก่อน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้ว่าความรักระหว่างหญิงชายเป็นยังไง แต่พอเห็นผู้ชายที่หนูเลือกเป็นคนดี ใส่ใจกับคนรอบข้างแถมยังสามารถปกป้องหนูได้ พ่อกับแม่ก็เบาใจขึ้น” คุณแม่ตอบด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว ความดีความน่ารักของพี่เดย์ผ่านด่านครอบครัวของฉันได้แล้ว ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรเช่นนี้“แล้วตอนนี้พี่เดย์อยู่กับหนูมั้ย” พอคุณพ่อถาม ฉันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมรับ“อยู่ค่ะ”“งั้นพ่อขอคุยกับพี่เดย์หน่อย” ยังไม่ทันที่ฉันจะยื่นมือถือให้ พี่เดย์ก็โผล่หน้าเข้ามาในจอ ยกมือไหว้คุณพ่อคุณแม่ของฉันอย่างเด็กมารยาทดี จากนั้นก
“แล้วบอกคุณพ่อคุณแม่รึยังครับ”“ยังค่ะ” ฉันส่ายหน้าผละออกจากอ้อมอกอุ่น มองพี่เดย์อย่างไม่คลาดสายตา รู้สึกว่าตัวเองโคตรโชคดีที่รับผู้ชายดีพร้อมคนนี้เข้ามาในชีวิต ขนาดวินาทีความเป็นความตายที่กำลังเป็น อยู่ พี่เดย์ยังไม่ทิ้งฉันไปไหน ฉันโชคดีจริงๆ ...“บอกท่านทั้งสองดีมั้ยครับ ท่านควรได้รู้ว่าลูกสาวไม่สบาย”ฉันมองหน้าพี่เดย์อย่างปรึกษา พี่เดย์พยักหน้าให้ ฉันเลยตอบตกลง “โอเคค่ะ”พี่เดย์ใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้กัน หยิบมือถือของฉันส่งมา ฉันเม้มปากด้วยความกลัวปนกังวล กลัวบอกแล้วคุณพ่อคุณแม่จะตกใจหนัก ไม่เป็นอันทำอะไร เพราะงั้นที่ผ่านมาฉันเลยเลือกที่จะเงียบและเก็บเอาไว้เองแต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็สำคัญ ท่านทั้งสองควรรู้อย่างที่พี่เดย์บอกนั่นล่ะ เมื่อตัดสินใจได้ฉันวีดีโอคอลหาคุณแม่ทันที“ตายแล้วลูก หนูเป็นอะไรทำไมตาแดงอย่างนั้น” พอคุณแม่เห็นหน้ากันก็ร้องอย่างแตกตื่น แววตาเป็นห่วงปนตกใจ“ไหน ลูกเป็นอะไร” ฉันได้ยินเสียงคุณพ่อลอดเข้ามาก่อนที่จะเห็นท่านในวินาทีถัดมาพอเห็นค
สองทุ่ม“แกหิวมั้ยพีช” ฉันเงยหน้าขึ้นจากกองชีทเพื่อถามเพื่อนรักที่กำลังใช้ดินสอจดโน่นจดนี่ตั้งแต่จันทร์หน้าจะสอบมิดเทอมแล้วค่ะ เราสองคนเลยขนหนังสือรวมถึงชีทต่างๆ มานั่งติวที่ห้องฉันกัน มีอะไรไม่เข้าใจก็ช่วยกันหาคำตอบ เกรด A ต้องเป็นของเราทั้งคู่ สู้ววว!“นิดหน่อย แกก็หิวเหมือนกันเหรอ” พีชเงยหน้าขึ
“พวกมึงขา สอบเสร็จไปเช็คอินที่คาเฟ่หมากันป่ะ เพื่อนกูเพิ่งลงรูปในไอจี น่าไปมาก”“ไหนเอามาดู เฮ้ย! ได้ถ่ายรูปรวมกับน้องหมาเป็นสิบเลยเหรอวะ?”“อือ กูถามเพื่อนละ น้องหมาแต่ละตัวเชื่องมากแถมเป็นงานด้วย ละพวกมึงดูร้านก่อน... น่ารักเกินไปมั้ย”“มึงพรีเซนต์ขนาดนี้ กูไปหนึ่ง”“มึ๊ง! ดูตัวนี้ก่อน ขนโคตรฟูไป
“นั่น...” ฉันตาโตมองพี่เดย์หน้าตื่น“ถ้าน้องฝันหวานไม่รับไว้ พี่คงโดนพวกพี่เทมส์ล้อยันรับปริญญาว่าบ้า ที่ซื้อหมวกแบบเดียวกันต่างกันแค่สีมาใส่ เพราะงั้นช่วยรับไว้ด้วยนะครับ” ทั้งน้ำเสียงออดอ้อนและแววตาระยิบ ระยับของพี่เดย์ทำเอาใจดวงน้อยของฉันวิวหวิวในชั่ววินาที
“พี่จอดรถไว้ตรงโน้น ไปกันเถอะครับ” พี่เดย์ยักคิ้วด้วยใบหน้าสว่างไสวพร้อมกับผายมือไปทางขวา“ไหนบอกว่าจะเอารถแกไปไง” ฉันถามเอมที่กำลังพยายามใช้มือดันหลังให้ฉันเดิน“แกก็รู้แถวหลัง ม. หาที่จอดยาก ไปกับพี่เดย์นี่แหละสะดวกสุด ไม่ต้องวนหาที่จอดรถด้วย”เรื่องนั้นมันก็จริง เอาฟะ! ไปก็ไป ขืนตกลงกันไม่ได้ต้อ







