ตอนที่ 8

เช้าวันเสาร์ที่ควรจะได้นอนตื่นสายอย่างสงบสุข แต่กลิ่นหอมฉุยของเครื่องแกงใต้จากในครัวก็ปลุกให้คนที่กำลังนอนซุกผ้าห่มต้องลืมตาตื่นขึ้นมา มะปรางลุกจากเตียง เดินงัวเงียออกมาที่หลังบ้าน ภาพที่เห็นคือยายกำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวหม้อใหญ่ ส่วนตากำลังสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวเก่ง เตรียมตัวออกจากบ้านแต่เช้าตรู่

"ตาจะไปไหนแต่เช้าจ๊ะ แต่งตัวหล่อเชียว" หญิงสาวเอ่ยทักทายพลางเดินไปรินน้ำดื่ม

"ไปร้านน้ำชาในหมู่บ้านนั่นแหละ ไปนั่งคุยกับพวกเพื่อนๆที่ร้านกาแฟสักหน่อย หลานจะเอาไหร่หม้าย เดี๋ยวตาซื้อมาฝาก" ชายชราหันมาตอบด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

"ไม่เอาหรอกจ้ะตา เดินทางดีๆ นะคะ" เธอโบกมือลาตา ก่อนจะหันไปช่วยยายหยิบจับถ้วยชามในครัวนิดหน่อย พอเห็นว่าไม่มีอะไรให้ช่วยแล้ว เธอจึงตัดสินใจกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดกะว่าจะออกไปเดินยืดเส้นยืดสายรับอากาศยามเช้าสักหน่อย

ร่างอวบในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงวอร์มขายาวเดินแกว่งแขนไปตามถนนคอนกรีตสายหลักของหมู่บ้าน อากาศช่วงเช้าตรู่เย็นสบายและเงียบสงบ สองข้างทางมีต้นไม้ร่มรื่น เธอไม่ได้กะจะมาวิ่งเอาโล่หรือเบิร์นไขมันอะไรหรอก แค่ตั้งใจมาเดินเล่นสูดอากาศให้เต็มปอดก็เท่านั้น

แต่ความสงบสุขมักจะอยู่กับเธอได้ไม่นานเสมอ

ขณะที่กำลังเดินทอดน่องอย่างอารมณ์ดี สายตากลมโตก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่คุ้นตาที่กำลังวิ่งจ็อกกิงสวนทางมาแต่ไกล ชายหนุ่มสวมเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวิ่งขาสั้น เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ แม้จะอยู่ไกลแต่เธอก็จำหน้าหล่อเข้มกับหนวดเครานั่นได้แม่นยำ

'วันหยุดแท้ๆ ยังจะมาเจอคนหน้าดุอีก'

หญิงสาวไม่อยากจะต่อปากต่อคำให้เสียอารมณ์ในวันพักผ่อน เธอจึงตัดสินใจหันหน้าไปอีกทาง แกล้งทำเป็นให้ความสนใจกับพุ่มดอกเข็มริมรั้วบ้านของชาวบ้านแถวนั้น พยายามเดินเชิดหน้ามองนกมองไม้ไปเรื่อยเปื่อยด้วยท่าทีที่คิดว่าเนียนที่สุดแล้ว

ทว่าจังหวะฝีเท้าหนักแน่นที่วิ่งเหยาะๆ กลับพุ่งตรงเข้ามาหาและหยุดลงตรงหน้าเธออย่างจัง

"นี่แสร้งทำเป็นไม่เห็นกันเหรอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามหน้าตาย

คนถูกจับได้สะดุ้งนิดหนึ่ง แต่ด้วยความที่ปากไวกว่าความคิด เธอจึงหันขวับกลับมาส่งยิ้มการค้าแล้วพ่นคำพูดรัวเป็นปืนกลโดยไม่เว้นช่องไฟให้อีกฝ่ายได้หายใจ

"อ้าว กำนัน สวัสดีค่ะ มาวิ่งเหรอคะ อากาศดีนะคะวันนี้ งั้นเชิญวิ่งต่อเลยนะคะ ลาก่อนค่ะ สวัสดีค่ะ"

พูดจบประโยคสุดท้าย เธอก็รีบสับขาจ้ำอ้าวเดินหนีไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่รอให้ร่างสูงได้อ้าปากพูดแทรกแม้แต่คำเดียว

แต่มะปรางประเมินความกวนประสาทของผู้ชายคนนี้ต่ำไป

แทนที่เขาจะวิ่งสวนไปอีกทาง ชายหนุ่มกลับหมุนตัวแล้วปรับจังหวะฝีเท้าวิ่งเหยาะๆ ขนาบข้างมากับคนที่กำลังเดินแกว่งแขนสับขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

"เดินเร็วขนาดนี้รีบไปแข่งโอลิมปิกหรือไง" เขาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าคมเข้มไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ผิดกับคนที่กำลังเดินจ้ำอ้าวซึ่งเริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม

"ฉันจะรีบไปไหนมันก็เรื่องของฉัน คุณมาวิ่งตามทำไมเนี่ย ทางอื่นมีตั้งเยอะแยะ" เธอหันไปแหวใส่พลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก แต่คนขายาวกว่าก็ยังวิ่งตามมาติดๆ ได้อย่างสบายๆ

"ถนนคอนกรีตเส้นนี้เป็นของสาธารณะ ใครจะวิ่งตรงไหนก็ได้" เขายักไหล่ ตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบตึง

"แต่คุณกำลังวิ่งเบียดฉันอยู่นะ ขยับออกไปห่างๆ หน่อยได้ไหม หายใจไม่ออก"

"ก็เดินช้าลงหน่อยสิ จะรีบจ้ำไปไหน เดี๋ยวก็สะดุดล้มหน้าคะมำหรอก" เขายังคงชวนคุยและปล่อยมุกกวนประสาทใส่ไม่หยุด

ตลอดเส้นทางบนถนนคอนกรีต หญิงสาวทั้งต้องออกแรงเดินหนี ทั้งต้องคอยอ้าปากเถียงคนที่วิ่งอยู่ข้างๆ จนเริ่มรู้สึกเหนื่อยหอบ ลมหายใจเข้าออกเริ่มติดขัด ใบหน้ากลมมนแดงระเรื่อด้วยความเหนื่อยผสมกับความหงุดหงิดที่สลัดคนตัวโตไม่หลุดสักที

"คุณเลิกตามฉันสักทีได้ไหม ฉันเหนื่อยจะเถียงด้วยแล้วนะ" เธอหันไปโวยวาย แต่ฝีเท้าก็ยังไม่ยอมหยุดเดิน

"ผมก็วิ่งของผมไปเรื่อยๆ เธอต่างหากที่เดินไวเหมือนหนีเจ้าหนี้" เขาตอบสวนทันควัน

ยอดลอบมองใบหน้าแดงๆ ของคนดื้อรั้นแล้วแอบลอบยิ้มในใจ พอเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มหน้ามุ่ยและหอบหายใจแรงขึ้น เขาก็ตัดสินใจงัดไม้ตายที่เตรียมไว้ออกมาใช้

ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว ก่อนจะเปรยขึ้นมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงที่ปรับให้นุ่มลง "ช่วงนี้เจ้าเขียวมันแปลกๆ"

คำว่า 'เจ้าเขียว' ทำเอาฝีเท้าที่กำลังก้าวอย่างเร่งรีบชะงักกึกทันที มะปรางหันขวับมามองหน้าเขา ลืมความหงุดหงิดไปชั่วขณะ

"เจ้าเขียวเป็นอะไร" เธอถามเสียงหลง

"ไม่รู้สิ มันซึมๆ เอาแต่นอนขดตัวอยู่มุมห้อง นมก็ไม่ค่อยยอมกิน ข้าวก็ไม่แตะ" เขาเล่าด้วยสีหน้าจริงจัง "สงสัยจะคิดถึงคนให้อาหารล่ะมั้ง"

"อ้าว แล้วพาไปหาหมอหรือยัง ปล่อยไว้แบบนั้นเดี๋ยวก็ป่วยหนักหรอก แมวเด็กมันบอบบางนะคุณ" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรน สัญชาตญาณทาสแมวทำงานเต็มระบบ

"ยังไม่ได้พาไป พอดีวันนี้วันหยุด คลินิกในตัวอำเภอเปิดสาย" เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากชวนด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ "แวะไปดูมันที่บ้านหน่อยไหม เผื่อเห็นหน้าเธอแล้วมันจะยอมกินอะไรบ้าง บ้านผมอยู่ถัดไปอีกซอยแค่นี้เอง"

ถ้าเป็นเวลาปกติ เธอคงจะปฏิเสธเสียงแข็งและเดินหนีไปแล้ว แต่พอได้ยินว่าก้อนขนลายสลิดกำลังซึมและไม่ยอมกินข้าว ความดื้อดึงทั้งหมดที่มีก็มลายหายไปจนสิ้น

"บ้านคุณอยู่ซอยไหน นำทางไปสิ" เธอพยักหน้าตกลงแทบจะในวินาทีนั้น

ชายหนุ่มแอบกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะพยักหน้าแล้วออกเดินนำหน้าคนใจอ่อนไปยังทิศทางที่ตั้งของบ้านตัวเอง

ร่างอวบเดินตามแผ่นหลังกว้างไปต้อยๆ ระหว่างที่ก้าวเดินตามเขาไป สมองก็เริ่มประมวลผลถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไป เธอยกมือขึ้นเขกหัวตัวเองเบาๆ หนึ่งที

'มะปรางเอ๊ย ทำไมใจง่ายแบบนี้วะ เขาเอาแมวมาอ้างนิดเดียว ก็เดินตามผู้ชายต้อยๆ ไปบ้านเขาเฉยเลย ลูกหนูติดกับดักแท้ๆ ไปทำตัวปากแจ๋วใส่เขาตั้งนาน สุดท้ายก็แพ้ทางแมวตัวเดียว'

เธอได้แต่บ่นด่าตัวเองในใจอย่างหนัก แต่จะให้หันหลังกลับตอนนี้ก็ทำไม่ได้แล้ว ความห่วงใยเจ้าแมวตัวน้อยมันมีมากกว่าความหมั่นไส้คนตัวโตหลายเท่านัก