LOGINเสียงเปิดประตูทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงใหญ่ของเจ้านายเ
มะปรางนั่งกุมขมับ อ้าปากค้างมองตามหลังร่างบางที่วิ่งลับหายไป เธอรู้ชะตากรรมของตัวเองในวินาทีนั้นเลยว่า หายนะได้มาเยือนชีวิตลูกจ้างรายวันอย่างเธอแล้ว ข่าวลือแบบใส่ไข่สิบฟองจะต้องถูกตีพิมพ์ด่วนและกระจายไปทั่วตำบลภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงแน่ๆ'ขี้ปากชาวบ้าน ลอยมาแต่ไกลเลยชีวิตฉัน...' หญิงสาวพึมพำอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะหันขวับไปตวัดสายตาเขียวปัดใส่ต้นเหตุของเรื่องที่ยังคงนั่งสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ"เพราะคุณคนเดียวเลย! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ค้างๆ คุณก็บังคับให้ฉันอยู่ เป็นไงล่ะ ทีนี้ฉันต้องมาซวยเสียชื่อ ยัยเด็กอ้อร้อคนนั้นเอาไปป่าวประกาศทั่วแน่ว่าฉันนอนกับคุณ!" เธอระเบิดอารมณ์ใส่เขาเป็นชุด มือเล็กเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกล่องดังปึงปังยอดที่นั่งอมยิ้มขำกับความวุ่นวายเมื่อครู่ ไม่ได้มีท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจกับคำต่อว่าของเธอเลยสักนิด ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาสวมใส่อย่างใจเย็น ค่อยๆ ติดกระดุมทีละเม็ดจนเสร็จเรียบร้อ
ภายในห้องนอนแขกบนชั้นสอง มะปรางขยับตัวบิดขี้เกียจไปมาบนเตียงนุ่ม หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเพดานห้องที่แปลกตาไปจากทุกวัน สมองประมวลผลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนที่บ้านของตัวเอง แต่กลับมาค้างอ้างแรมอยู่ที่บ้านของเจ้านายชั่วคราวเพราะเหตุสุดวิสัยร่างอวบผุดลุกขึ้นนั่ง สภาพของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าดูไม่จืด ผมยาวที่เคยสลวยบัดนี้ชี้ฟูและยุ่งเหยิงรุงรังไม่ต่างจากรังนก เสื้อผ้าก็ยับยู่ยี่จากการนอนดิ้นไปมาทั้งคืน เธอเอามือสางผมลวกๆ พลางหาวหวอด ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเดินงัวเงียลงบันไดมายังชั้นล่าง เพื่อจะดูอาการของคนเจ็บที่อวดเก่งว่าแผลแค่นี้ไกลหัวใจทว่าพอเดินลงมาถึงห้องนั่งเล่น ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ทำเอาคนที่กำลังงัวเงียถึงกับตาสว่างวาบ อาการง่วงงุนกระเด็นหายไปในพริบตายศกรนั่งพิงพนักโซฟาตัวยาวรออยู่ก่อนแล้ว แต่ที่ทำให้มะปรางถึงกับชะงักฝีเท้าและเบิกตากว้าง คือสภาพของเขา ชายหนุ่มอยู่ในทิศทางที่แสงแดดยามเช้าสาดส่องมากระทบพ
หลายวันผ่านไปบรรยากาศภายในโครงการเกษตรดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติ มะปรางยังคงมาทำงานจดบัญชีสต็อกสินค้าที่เรือนเพาะชำและห้องทำงานส่วนตัวของกำนันยอดตามเดิม ทว่าเบื้องหลังความสงบเรียบร้อยนั้น สายสืบนอกเครื่องแบบของสารวัตรเข้มกำลังคอยติดตามพฤติกรรมของกลุ่มนายชัยวัฒน์อย่างเงียบๆจนกระทั่งกลางดึกของวันหนึ่ง สายสืบส่งข่าวมาว่ากลุ่มคนงานที่แอบขโมยผลผลิตกำลังนัดส่งมอบของลอตใหญ่ให้กับพ่อค้ารับซื้อของโจรที่โกดังร้างชายป่าติดกับเขตอำเภอ"คืนนี้มืดแล้ว คุณอยู่นี่แหละ เฝ้าเจ้าเขียวให้ผม" ยอดเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ขณะที่เขากำลังแต่งกายด้วยชุดเสื้อยืดสีเข้มทะมัดทะแมงอยู่ภายในบ้านของตัวเองมะปรางที่ถูกลากมานั่งรอที่บ้านตั้งแต่หัวค่ำขมวดคิ้วยุ่ง เธอลุกขึ้นยืนจ้องหน้าเจ้านายชั่วคราวอย่างไม่ยินยอม "ทำไมฉันต้องมานั่งเฝ้าแมวด้วยล่ะคะ ฉันเป็นคนเจอเบาะแสเรื่องนี้คนแรกนะ ให้ฉันไปช่วยดูด้วยสิ"
เสียงเปิดประตูทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงใหญ่ของเจ้านายเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ เขาวางถุงพลาสติกที่บรรจุกล่องขนมหวานหลายอย่างลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอเสียงดังสวบแกรบ"กินสิ จะได้มีแรงทำงาน" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบมะปรางปรายตามองถุงขนมบนโต๊ะ กลิ่นหอมของกะทิและใบตองลอยแตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นโลโก้ร้านป้าศรีที่แปะอยู่บนกล่องทองหยอด เธอก็เดาได้ทันทีว่าของพวกนี้มีที่มาจากไหนความรู้สึกหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาในอก ผู้ชายอะไร เสน่ห์แรงไม่เว้นแต่ละวัน มีผู้หญิงหอบเสบียงมาประเคนให้ถึงที่ตลอด"ไม่กินหรอกค่ะ ขนมของแฟนคลับกำนัน เชิญกินเองเถอะ" เธอปฏิเสธเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วทำท่าจะก้มลงไปจดตัวเลขต่อยอดเห็นอาการค้อนประหลับประเหลือกของคนดื้อรั้นแล้วก็รู้สึกมันเขี้ยว ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาใกล้จนปลายรองเท้าแตะกับล้อเก้าอี้ของเธ
เช้าตรู่วันพฤหัสบดีแสงแดดยังไม่ทันร้อนจัด รถกระบะสี่ประตูคันคุ้นตาก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าสถานีตำรวจภูธรประจำอำเภอ ยอดก้าวลงจากรถในชุดทำงานปกติ ชายหนุ่มเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงเข้าไปด้านในด้วยท่าทีคุ้นเคยกับสถานที่เป้าหมายของเขาในเช้านี้ไม่ใช่การมาแจ้งความแบบชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นการมาพบกับ 'สารวัตรเขม' หรือพันตำรวจตรีเขมราช สารวัตรหนุ่มไฟแรงที่เป็นเพื่อนสนิทร่วมรุ่นกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมภายในห้องทำงานของสารวัตรที่เต็มไปด้วยกองแฟ้มคดีและกลิ่นกาแฟดำฉุนจัด สารวัตรเข้มในชุดเครื่องแบบครึ่งท่อนกำลังนั่งอ่านเอกสาร พอเห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาก็พยักหน้าเป็นเชิงทักทาย"ลมอะไรหอบกำนันคนดังมาถึงโรงพักแต่เช้าวะ อย่าบอกนะว่ามาสละโสดให้ตำรวจเป็นพยาน" สารวัตรเข้มเอ่ยปากแซวเพื่อนทันทีตามประสาคนอารมณ์ดีและขี้เล่นยอดลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่ง ทิ้งตัวลงอย่างไ
แสงไฟฉายสาดส่องผ่านศีรษะของพวกเขาไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชัยวัฒน์จะลดไฟฉายลงเมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ"สงสัยจะเป็นพวกหนูหรือแมวป่า รีบขนของเถอะเดี๋ยวมีคนมาเห็น" ชัยวัฒน์หันไปสั่งลูกน้อง ก่อนจะรีบขนผลผลิตลอตสุดท้ายขึ้นรถแล้วสตาร์ทเครื่องขับออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงเครื่องยนต์ห่างออกไปจนลับหู มะปรางก็เริ่มดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแกร่งเพื่อประท้วงให้เขาปล่อย ยอดค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากเธอออก แต่อีกข้างยังคงประคองที่เอวอวบเอาไว้หลวมๆพอเป็นอิสระ คนปากแจ๋วก็รีบกระซิบโวยวายทันที "ทำไมคุณไม่จับพวกมันล่ะ ปล่อยให้หนีไปได้ยังไง หลักฐานคาตาขนาดนั้น!"ยอดก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง "ถ้าขืนพุ่งออกไปตอนนี้ เราก็จะได้ตัวแค่พวกลูกกระจ๊อก ผมต้องการรู้ว่าพวกมันเอาผลผลิตไปส่งให้ใคร จะได้ทลายขบวนการและจับตัวคนรับซื้อของโจรทีเดียวให้สิ้นซาก"







