ตอนที่ 7

ลุงชัยที่กำลังยกเข่งผักเดินผ่านมาพอดีก็อดไม่ได้ที่จะร่วมวงสนทนาด้วย "จริงด้วยแหละป้าณี ผมเห็นเวลาเจอกันทีไร สองคนนี้ต้องมีเรื่องให้เถียงกันตลอด ไม่รู้ไปโกรธกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน"

"นั่นน่ะสิ โบราณเขาว่าเกลียดอะไรมักจะได้แบบนั้นนะ ระวังตัวไว้เถอะหลานสาว" ป้าณีหัวเราะคิกคัก ชอบใจที่ได้แซวเด็กหนุ่มสาว

มะปรางหน้าตึง รีบวางปากกาแล้วอ้าปากเถียงคอเป็นเอ็น "ป้าณี ลุงชัย เลิกแซวได้แล้วจ้ะ หนูไม่ได้เกลียดอะไรใครทั้งนั้น แล้วก็ไม่มีทางจะได้อะไรแบบนั้นด้วย คนอย่างหนูมีสเปกนะ ไม่ได้ชอบคนหน้าหนวดดุเป็นโจรป่าแบบนี้ซะหน่อย"

เธอแกล้งพูดกระทบชิ่งไปถึงร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หวังจะให้เขาช่วยพูดปฏิเสธหรือผสมโรงด่าชาวบ้านกลับไปบ้าง

แต่ผิดคาด กำนันหนุ่มกลับทำเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ ท่าทีสบายๆ เหมือนไม่เดือดร้อนกับคำแซวของชาวบ้านเลยแม้แต่น้อย เขายืนฟังเงียบๆ ปล่อยให้เธอเต้นผางอยู่คนเดียว

"เห็นไหมล่ะ กำนันเขายังไม่เถียงสักคำเลย แสดงว่ามีลุ้นใช่ไหมล่ะกำนัน" ลุงชัยหันไปถามความเห็นเจ้านาย

"ผมให้มาทำงาน ไม่ได้ให้มายืนคุย รีบยกของขึ้นรถไปได้แล้วลุง" เขาตอบเสียงเรียบ ตัดบทสนทนาแบบหน้าตาเฉย ก่อนจะหันหลังเดินไปตรวจงานทางอื่นต่อ

การที่เขาไม่ปฏิเสธอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้คนปากเก่งรู้สึกหงุดหงิดใจมากกว่าเดิม เธอฮึดฮัดอยู่ในคอ บ่นงึมงำกับตัวเอง 'ไอ้คนบ้าเอ๊ย ทำไมไม่ปฏิเสธไปเล่า ปล่อยให้ชาวบ้านเข้าใจผิดอยู่ได้ หรือว่าลึกๆ แล้วแอบชอบเราอยู่ ฮึ้ย หลงตัวเองเกินไปแล้วมะปราง'

เธอสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป แล้วก้มหน้าทำงานต่อด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ

แสงแดดข้างนอกเริ่มแรงจัด อากาศภายในเรือนเพาะชำก็เริ่มอบอ้าวขึ้นตามไปด้วย แม้ว่าจะเป็นที่โล่งและมีลมพัดผ่านบ้าง แต่ความร้อนก็ยังทำให้เหงื่อซึมตามไรผม

ร่างอวบนั่งปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก ใบหน้ากลมมนแดงระเรื่อจากอุณหภูมิที่สูงขึ้น เธอยกมือขึ้นพัดให้ตัวเองเบาๆ พลางถอนหายใจยาว งานเอกสารตรงหน้ายังเหลืออีกเป็นกอง ถ้าต้องนั่งทนร้อนแบบนี้ไปจนเย็น เธอต้องละลายติดเก้าอี้แน่ๆ

ขณะที่กำลังคิดหาวิธีคลายร้อนอยู่นั้น จู่ๆ ลมเย็นฉ่ำก็พัดมากระทบใบหน้าและลำตัวอย่างจัง หญิงสาวชะงัก ชะเง้อคอมองไปทางต้นลม

พัดลมตัวใหญ่สีดำที่ปกติจะตั้งอยู่ตรงมุมพักผ่อนของคนงาน ตอนนี้ถูกลากมาตั้งตระหง่านอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานของเธอไปไม่กี่ก้าว ลมแรงๆ ถูกเปิดส่ายไปมา คลายความร้อนอบอ้าวได้อย่างชะงัด

เธอมองเลยพัดลมไป ก็เห็นแผ่นหลังกว้างของคนหน้าดุกำลังก้มๆ เงยๆ ตรวจดูตะกร้าผลไม้ที่อยู่ถัดไปอีกล็อกหนึ่ง เขาแสร้งทำเป็นจดบันทึกอะไรบางอย่างในสมุด โดยไม่ได้หันมามองทางเธอเลยสักนิด

"นี่คุณ เอาพัดลมมาเปิดตรงนี้ทำไม" เธอส่งเสียงถามออกไป ไม่เข้าใจการกระทำของเขา

ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมามอง ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พัดลมมันเกะกะทางเดิน ผมก็เลยลากมาหลบไว้ตรงนั้น"

"เกะกะทางเดินเนี่ยนะ" เธอทวนคำพูดของเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สายตามองไปที่พื้นที่กว้างขวางตรงมุมพักผ่อนที่ว่างเปล่า แล้วมองกลับมาที่ช่องทางเดินแคบๆ ข้างโต๊ะทำงานของเธอ ที่ตอนนี้โดนพัดลมตัวใหญ่ขวางทางไว้เกือบครึ่ง

'เหตุผลของเขามันฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย'

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ซักไซ้ต่อ เขาก็หันหลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปตรวจแปลงผักด้านนอกอีกแล้ว ทิ้งให้คนฟังนั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

ลมเย็นๆ จากพัดลมยังคงพัดมาปะทะร่างอย่างต่อเนื่อง ความร้อนอบอ้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

มะปรางทอดสายตามองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว

'ไอ้คนปากหนักเอ๊ย ถ้าห่วงกลัวคนอื่นจะร้อนก็แค่บอกมาตรงๆ จะตายหรือไง มาอ้างว่าพัดลมเกะกะทางเดิน ตลกชะมัด'

เธอคิดในใจพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นตรงมุมปากโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันรู้ตัว กำแพงความอคติที่เคยตั้งไว้สูงลิ่ว เริ่มถูกลมเย็นๆ จากพัดลมตัวนั้นพัดพังทลายลงมาทีละนิด เผยให้เห็นมุมอ่อนโยนของผู้ชายบ้างานคนนี้ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าดุดันและข่าวลือเสียๆ หายๆ