บทที่ 7. หมอดุ

ภวินทร์เอ่ยเรียบ ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเคร่งขรึมตามนิสัย ทว่าหากใครที่รู้จักอาจารย์หมอภวินทร์ดีจะรู้ดีว่า ประโยคสั้น ๆ นี้คือคำชมเชยขั้นสุดที่เขาไม่ได้เอ่ยปากชมใครพร่ำเพรื่อ

“เดี๋ยวลงมาเปลี่ยนชุด แล้วออกไปนั่งรอที่โต๊ะด้านนอกได้เลยนะครับ หมอขอไปล้างมือและจดชาร์ตแป๊บหนึ่ง”

เขาหันไปพยักหน้าให้เมเปิ้ล พยาบาลสาวรีบก้าวเข้ามาช่วยประคองข้าวปุ้นให้ลุกลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ส่วนภวินทร์เดินตรงไปที่อ่างล้างมืออีกครั้ง เขาถูสบู่เหลวและฟอกล้างมืออย่างพิถีพิถัน กลิ่นสบู่สะอาดผสมคอตตอนลอยฟุ้งขึ้นมาอบอวลอีกหน

ดวงตาสีดำอมเทาเบื้องหลังกรอบแว่นจ้องมองสายน้ำที่ไหลผ่านฝ่ามือ ขณะที่สมองระดับอาจารย์แพทย์กำลังประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับจากการตรวจทางกายภาพของหญิงสาวเมื่อครู่...

‘ช่องคลอดสะอาดมาก ไม่มีกลิ่น ไม่มีการอักเสบ ถือว่าดูแลตัวเองดีเยี่ยม... แต่ปัญหาคือผนังช่องคลอดที่บางและขาดความชุ่มชื้น ซึ่งตามกลไกแล้วมันคือภาวะที่มักจะเกิดในผู้หญิงวัยหมดประจำเดือน ไม่ใช่ผู้หญิงอายุสามสิบสอง...’

หลังจากเช็ดมือจนแห้งสนิท ภวินทร์เดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงาน หยิบปากกาด้ามโปรดขึ้นมาบันทึกรายละเอียดลงในแฟ้มประวัติคนไข้อย่างลึกซึ้งทีละบรรทัด ลายมือของเขาเป็นระเบียบเรียบร้อย อ่านง่าย ผิดวิสัยลายมือแพทย์ทั่วไปอย่างลิบลับ เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยขณะกำลังวางแผนการรักษาในหัว

เมื่อข้าวปุ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ภวินทร์ก็เงยหน้าขึ้นจากชาร์ตประวัติ สายตาคมกริบมองตรงไปที่ดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา

“จากที่ตรวจดู โครงสร้างมดลูกและรังไข่ปกติดีครับ ไม่มีก้อนเนื้อ ไม่มีการอักเสบ และไม่พบรอยโรคบริเวณปากมดลูก...” เขาเริ่มต้นด้วยการแจ้งข่าวดีเพื่อลดความเครียดของเธอ ก่อนจะต้อนเข้าสู่ประเด็นหลัก

“แต่ปัญหาที่ทำให้คุณรู้สึกเจ็บ หรือ ‘ไร้ความรู้สึก’ เวลามีเพศสัมพันธ์ น่าจะมาจากภาวะช่องคลอดแห้งและผนังช่องคลอดฝ่อลีบ ในทางการแพทย์เราเรียกว่า Vulvovaginal atrophy (ภาวะช่องคลอดแห้งและฝ่อลีบจากขาดเอสโตรเจน) ครับ”

เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้ซึมซับข้อมูล

“ปกติแล้วภาวะนี้จะเจอในกลุ่มคนวัยทองที่ระดับฮอร์โมนเอสโตรเจนลดลง แต่ในวัยของคุณ... สาเหตุหลักน่าจะมาจากความเครียดสะสม การพักผ่อนไม่เพียงพอ หรือสภาพจิตใจที่ส่งผลกระทบต่อระบบการหลั่งฮอร์โมนโดยตรง คุณทำงานเป็นนักเขียนใช่ไหมครับ? ช่วงนี้พักผ่อนเป็นยังไงบ้าง เครียดเรื่องงานหรือเปล่า”

ภวินทร์ตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ได้คาดคั้น ทว่าดวงตาคมปลาบกลับคอยสังเกตสีหน้าและปฏิกิริยาของเธออย่างละเอียด เพื่อประเมินว่าเขาควรจะจ่ายยาปรับฮอร์โมน หรือควรจะเน้นไปที่การบำบัดพฤติกรรมรวมถึงการจัดการความเครียดให้เธอมากกว่า

ข้าวปุ้นเลิกคิ้วกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความฉงน

“อ้าว... คุณหมอรู้ได้ยังไงคะว่าฉันเป็นนักเขียน?”

“ก็คุณเพิ่งบ่นให้ผมฟังไปตอนซักประวัติเมื่อกี้ไงครับ”

เขาตอบเสียงเรียบนิ่ง สายตาที่มองสบเธอผ่านกรอบแว่นตาสีดำนั้นราบเรียบไร้อารมณ์ใด ๆ จนยากที่จะหยั่งถึงความรู้สึกในใจ... แต่แท้จริงแล้ว แววตาของอาจารย์หมอแอบไหวระริกขบขันในความขี้ลืมและเด๋อด๋าของคนตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู

“อ๋อ... ก็มีเครียดเรื่องงานบ้างค่ะ ช่วงนี้พักผ่อนน้อยค่ะเพราะต้องรีบปั่นงาน พออกหักสมองมันเลยโฟกัสกับงานมากกว่าปกติมั้งคะ..” เธอตอบตามจริงที่ตัวเองเลี่ยงความเศร้าด้วยการจมกับงานเขียน

“อกหัก...”

ปลายปากกาที่กำลังจดบันทึกลงบนแฟ้มประวัติชะงักไปชั่ววินาที ภาณุเงยหน้าขึ้นจากกระดาษชาร์ต ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองใบหน้าขาวซีดของหญิงสาวตรงหน้า รอยขมวดมุ่นปรากฏขึ้นจางๆ ระหว่างคิ้วของเขา

“....งั้นเหรอครับ”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว แต่ในฐานะแพทย์ที่ได้ฟังพฤติกรรมนอกใจของชายคนนั้นเมื่อครู่ เขายอมรับว่ารู้สึกแปลกใจปน... โล่งใจนิดๆ ทว่านั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญในตอนนี้ สิ่งที่น่าห่วงกว่าคือสภาพร่างกายของเธอที่รับผลกระทบเต็มๆ จากความพังทลายของจิตใจ

“ถ้าความเครียดจากการเลิกราทำให้คุณโหมงานหนักจนพักผ่อนน้อย ร่างกายก็กำลังฟ้องคุณอยู่ครับ”

 ภวินทร์วางปากกาลงบนโต๊ะ ประสานมือไว้บนตัก ท่าทางของเขากลับมาดูเป็น ‘อาจารย์แพทย์’ จอมดุอีกครั้ง 

“ฮอร์โมนเอสโตรเจนที่ลดลงไม่ได้ส่งผลแค่เรื่องความแห้งของช่องคลอด แต่กระทบไปถึงอารมณ์ทางเพศ (Libido) ที่ลดลงด้วย มันคือกลไกป้องกันตัวของร่างกาย... เมื่อคุณเครียด ร่างกายจะหลั่งคอร์ติซอล (Cortisol) ออกมามากดการทำงานของฮอร์โมนเพศ เพราะมันมองว่าสภาวะนี้ไม่เหมาะสมต่อการสืบพันธุ์”

เขาอธิบายด้วยภาษาทางการแพทย์ที่ถูกย่อยให้เข้าใจง่ายที่สุด แต่เจือไปด้วยน้ำเสียงดุๆ แบบคนที่ไม่ชอบเห็นใครทำร้ายตัวเอง

“คุณบอกว่าอกหักเลยโฟกัสงาน... นั่นคือการหลีกหนีปัญหา ไม่ใช่การแก้ปัญหาครับ” 

ภวินทร์ถอนหายใจเบาๆ “คุณปั่นงานจนลืมพัก ร่างกายพัง ฮอร์โมนรวน แล้วพอคุณไม่รู้สึกทางเพศ แฟนก็อาจจะมองว่าคุณเปลี่ยนไป... มันกลายเป็นวงจรอุบาทว์ที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจคุณเอง”

เขามองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอ แววตาของเขาไม่ได้ตำหนิ แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและห่วงใยตามแบบฉบับของคนแข็งนอกอ่อนใน

“ถ้าคุณยังฝืนใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป ต่อให้ผมสั่งยาฮอร์โมนไปให้ หรือให้เจลหล่อลื่นไปใช้เป็นลัง มันก็แก้ปัญหาที่ต้นเหตุไม่ได้หรอกนะครับ” 

ภวินทร์เว้นจังหวะ เพื่อให้คำพูดของเขาซึมซาบลงไป 

“ร่างกายไม่ใช่เครื่องจักร... ถ้าคุณไม่ยอมพักให้ตัวเอง มันก็จะบังคับให้คุณพักด้วยความเจ็บป่วยแบบนี้แหละ”

เขาหันไปหยิบใบสั่งยาขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว

“เบื้องต้น ผมจะจ่ายครีมเอสโตรเจนเฉพาะที่ให้ เอาไว้ทาบริเวณช่องคลอดเพื่อช่วยเพิ่มความชุ่มชื้นและลดความบางของผนังช่องคลอด... แต่...” 

เขาเน้นย้ำหนักแน่นคำว่า ‘แต่’ พร้อมขีดเส้นใต้สองเส้นบนกระดาษอย่างหนักแน่น 

“เงื่อนไขของการใช้ยานี้ คือคุณต้องปรับเวลานอน นอนให้ครบ 7-8ชั่วโมงต่อวัน ลดการทำงานดึกๆ และหาวิธีคลายเครียดที่ไม่ใช่การโหมงาน...”

ภวินทร์ยื่นใบสั่งยาและแฟ้มประวัติส่งคืนให้เมเปิ้ลเพื่อไปจัดการต่อ ก่อนจะหันกลับมาสบตาข้าวปุ้นอีกครั้ง

“ทำได้ไหมครับ?” 

คำถามสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ไม่ได้มาจากเสียงดัง แต่มาจากแววตาที่จริงจังจนน่าเกรงขาม

เธอจำต้องพยักหน้าหงึกๆ สีหน้าสลดลงเล็กน้อยเมื่อโดนหมอดุแม้จะไม่เข้าใจศัพท์ทางการแพทย์ที่เขาพูดออกมาทั้งหมด มันทะลุหูซ้ายออกหูขวา แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงรังสีที่น่าเกรงขามและน้ำเสียงดุนั้นๆ

“ท...ทำได้ค่ะ”

“ถ้าทำได้จริงๆก็ดีครับ... แต่เสียงคุณฟังดูไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เลยนะ”