บทที่ 9. ติดตามผล

สองสัปดาห์ต่อมา...

บรรยากาศในห้องตรวจแผนกสูตินรีเวชยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันคุ้นชิน สองสัปดาห์ที่ผ่านไป เวลาของอาจารย์หมอภวินทร์เดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ในหัวของเขาแทบไม่ได้จดจ่ออยู่แค่งานวิจัยหรือชาร์ตคนไข้เหมือนทุกที แต่กลับมีใบหน้าหวาน ๆ ของยัยนักเขียนสายโก๊ะแวะเวียนเข้ามาวนเวียนอยู่ตลอด

และแล้ว... วันนัดติดตามอาการก็มาถึง

“เชิญคุณเพรียงพริมต์ งามขวัญ ค่ะ”

ประตูกระจกห้องตรวจเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของข้าวปุ้นในชุดเดรสสีหวาน แม้สีหน้าของเธอจะดูผ่อนคลายขึ้นกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่สวยกลับยังมีรอยหมองคล้ำของการอดนอนแฝงอยู่จาง ๆ

“สวัสดีค่ะคุณหมอ” ข้าวปุ้นส่งยิ้มบาง ๆ พลางหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานของเขา

“สวัสดีครับคุณข้าวปุ้น...” ภวินทร์เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติ ดวงตาสีดำอมเทาเบื้องหลังกรอบแว่นกวาดสายตามองคนตรงหน้าอย่างละเอียด

“สองสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นยังไงบ้างครับ? เรื่องอาการเจ็บและสภาพจิตใจ”

“เรื่องไมเกรนดีขึ้นมากเลยค่ะคุณหมอ พอเปลี่ยนยาแล้วไม่ค่อยง่วงซึมแล้ว... แต่ว่าเรื่องอารมณ์...”

ข้าวปุ้นหลุบสายตาลงต่ำ นิ้วเรียวเกร็งเรียวประสานกันบนตักอย่างอึดอัด

“มัน... ยังเหมือนเดิมเลยค่ะ แค่ลองจินตนาการถึงเรื่องอย่างว่า หรือลองตั้งสติผ่อนคลาย ร่างกายมันก็ยังต่อต้านและรู้สึกเกร็งจนอายตัวเองเลยค่ะ”

ฟังคำบอกเล่าจบ อาจารย์หมอภวินทร์ก็นิ่งไปครู่ใหญ่ เขาสลับไปอ่านผลตรวจเลือดที่ออกมาสมบูรณ์แบบ ทั้งระดับฮอร์โมนเอสโตรเจนและไทรอยด์กลับเข้าสู่เกณฑ์ปกติทั้งหมดแล้ว นั่นหมายความว่าสรีรวิทยาทางกายภาพของเธอไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงอีกต่อไป...

ทว่าสิ่งที่ยังคงบดขยี้เธออยู่ คือบาดแผลทางใจ (Trauma) และภาพจำอันแสนเจ็บปวดจากแฟนเก่าต่างหาก

ภวินทร์ประสานมือไว้บนโต๊ะ ปากกาในมือถูกวางลงช้า ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความจริงใจและเป็นงานเป็นการที่สุด

“ผลตรวจเลือดของคุณปกติทุกอย่างแล้วครับคุณข้าวปุ้น ระดับฮอร์โมนฟื้นตัวดีมาก นั่นยืนยันได้ว่าร่างกายของคุณไม่ได้ป่วย... แต่สิ่งที่ทำให้คุณยังรู้สึกต่อต้าน น่าจะมาจากภาพจำความเจ็บปวดในอดีตที่สมองยังคงสั่งการให้สร้างเกราะป้องกันตัวเองเอาไว้”

เขาเว้นจังหวะ เลื่อนกระดาษโน้ตแผ่นเล็กขึ้นมาตรงหน้า

“ตามที่หมอเคยบอกไว้... ในเมื่อปัจจัยทางกายภาพหายดีแล้ว แต่สภาพจิตใจยังไม่พร้อม ขั้นตอนต่อไปหมอขอแนะนำให้คุณเข้ารับ การบำบัดทางจิตวิทยา (Sex Therapy & Psychotherapy) ครับ”

หมอหนุ่มจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เขียนชื่อแพทย์เฉพาะทางท่านหนึ่งลงไปดื้อ ๆ ด้วยลายมือที่เป็นระเบียบ

“นี่คือ ‘หมออนวัช’ ครับ เป็นอาจารย์แพทย์จิตเวชและนักบำบัดเฉพาะทางด้านเวชศาสตร์เพศสัมพันธ์ (Sexual Medicine) เพื่อนสนิทของหมอเอง เขาเชี่ยวชาญเรื่องการคลี่คลายปมจิตใจและปรับพฤติกรรมโดยตรง หมอจะทำหนังสือส่งตัวและฝากฝังเคสของคุณให้เพื่อนหมอดูแลอย่างดีที่สุดครับ”

เขายื่นกระดาษแผ่นนั้นส่งให้เธอ...

ทว่าในขณะที่ยื่นให้ จิตใต้สำนึกในอกข้างซ้ายของอาจารย์หมอวัย 38 ปี กลับประท้วงขึ้นมาอย่างรุนแรง

สันกรามคมขบแน่นจนนูนเป็นสัน ความรู้สึกร้อนรุ่มบางอย่างตีกระพือขึ้นมาในใจ... เขาเป็นหมอ เป็นคนที่เห็นเธอในวันที่เปราะบางที่สุด และรู้ดีที่สุดว่าเธอต้องการความนุ่มนวลขนาดไหน ลึก ๆ ในใจของภวินทร์อยากจะเป็นคนลงมือบำบัดและละลายความเฉยชาในหัวใจของเธอด้วยตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด เขาไม่อยากส่งเธอไปให้ผู้ชายคนไหนทั้งนั้น... ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นเพื่อนสนิทของเขาก็ตาม

ทว่ามาดอาจารย์แพทย์และคำว่าจรรยาบรรณก็ยังคงค้ำคออยู่ ทำให้เขาต้องสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาอันแสนเอาแต่ใจนั้นไว้ภายใต้สีหน้าที่นิ่งสนิทและราบเรียบ

ข้าวปุ้นรับกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้ มองชื่อนักบำบัดในมือสลับกับใบหน้าคมคายหลังกรอบแว่น เธอแอบรู้สึกโหวงเหวงในใจอย่างน่าประหลาด ความจริงเธอไม่อยากไปหาหมอคนอื่น... เธออยากให้คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ คนที่คอยพูดปลอบใจเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มอบอุ่น เป็นคนรักษาเธอมากกว่า

“ต้อง... เปลี่ยนหมอจริง ๆ เหรอกระคะคุณหมอภวินทร์”

ข้าวปุ้นพึมพำถามเสียงแผ่ว สบตานัยน์ตาสีดำอมเทาคู่คมอย่างเว้าวอนโดยไม่รู้ตัว

“ฉัน... ฉันคุ้นเคยกับคุณหมอไปแล้วนี่คะ”

คำพูดแผ่วเบาราวกับเสียงยุง แต่กลับดังระงมในหัวใจของอาจารย์หมอภวินทร์อย่างจัง

ภวินทร์ชะงักกึก สายตาหลังเลนส์แว่นสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ความนิ่งสงบที่เพียรสร้างมาพังทลายลงในพริบตาเมื่อได้ยินว่าเธอคุ้นเคยและไม่อยากไปจากเขา...

ดวงตาสีดำอมเทาหลังกรอบแว่นจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังสบตาเขาอย่างเว้าวอน ภวินทร์เงียบไปครู่ใหญ่ สมองระดับอาจารย์แพทย์กำลังประมวลผลและชั่งใจอย่างหนัก ร่างกายของเขานิ่งเกร็งขณะที่หัวใจในอกกลับเต้นรัวจนผิดจังหวะ

เขาถอนหายใจยาวแผ่วเบาเพื่อเรียกสติ เอนหลังพิงเก้าอี้พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบสุขุม

“คุณข้าวปุ้นครับ... ฟังหมอนะ หมอเป็นหมอสูตินรีเวช ไม่ใช่หมอเฉพาะทางด้านจิตเวชหรือเวชศาสตร์เพศสัมพันธ์ การบำบัดทางจิตใจและปรับพฤติกรรม (Psychotherapy) มันมีกระบวนการเฉพาะทางที่เพื่อนของหมอเชี่ยวชาญกว่า หมออยากให้คุณได้รับการรักษาที่ดีและตรงจุดที่สุด”

“แต่ฉันไว้ใจคุณหมอคนเดียวนี่คะ...”

ข้าวปุ้นเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ผมเข้าใจ แต่....”

“ถ้าต้องไปเล่าเรื่องความอับอาย เรื่องแฟนเก่า หรือเรื่องไร้อารมณ์ให้หมอคนอื่นฟังอีก... ฉันคงเกร็งจนอายตายแน่ ๆ ให้ฉันจ่ายเงินซื้อเวลานอกเวรของคุณหมอก็ได้ค่ะ! จะคิดค่าปรึกษาเท่าไหร่ก็ว่ามาเลย ฉันยอมจ่าย ขอแค่เป็นคุณหมอภวินทร์...”

“ฮะ?”

คำพูดตรงไปตรงมาอันแสนบ้าบิ่นของยัยนักเขียนสายมโน ทำเอาอาจารย์หมอวัย 38 ปีถึงกับอ้าปากค้างไปเสี้ยววินาที

‘ยอมจ่ายเงินซื้อเวลานอกเวรเนี่ยนะ... ยัยเด็กคนนี้คิดว่าเขาเป็นอะไรกัน!’

ภวินทร์มองใบหน้าสวยหวานที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอกอย่างถึงที่สุด ในเมื่อคนไข้เอ่ยปากท้าชนและแสดงความไว้วางใจในตัวเขาถึงขนาดนี้ กำแพงความเคร่งครัดและจรรยาบรรณที่เขาเพียรรักษามาตลอดชีวิตก็พลันร้าวระเบิดออกทันที

เขาถอนหายใจออกมาอีกหน ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งทว่าสายตาที่มองเธอผ่านเลนส์แว่นกลับล้ำลึกและหนักแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“ในเมื่อคนไข้ยืนยันแบบนั้น... หมอก็คงปฏิเสธไม่ได้ครับ”

ภวินทร์ดึงกระดาษสั่งยาและใบส่งตัวหมออนวัชกลับมาเก็บเข้าแฟ้มประวัติ ดึงปากกาขึ้นมาเขียนเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวและไอดีไลน์ลงบนกระดาษโน้ตแผ่นใหม่แทน

“แต่หมอขอตกลงเงื่อนไขสามข้อ...”

เขายื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เธอ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตัวเล็ก

“ข้อแรก... หมอจะไม่รับเงินแม้แต่บาทเดียว เพราะนี่ถือเป็นการดูแลคนไข้ในความรับผิดชอบของหมอ ข้อสอง... การบำบัดนอกเวรจะทำเฉพาะเวลาที่คุณและหมอสะดวกตรงกันเท่านั้น และข้อสุดท้าย...”

อาจารย์หมอเว้นจังหวะ เลื่อนตัวเข้ามาใกล้โต๊ะตรวจเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำดิ่งลึกลงจนชวนให้คนฟังขนลุกซู่

“...ระหว่างการบำบัดทางจิตใจนอกเวลาราชการ คุณต้องซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง และปฏิบัติตามคำแนะนำของหมอย่างเคร่งครัด ห้ามปิดบังหรือขัดขืนเด็ดขาด คุณตกลงไหมครับคุณข้าวปุ้น?”

คำว่า ‘ห้ามขัดขืนเด็ดขาด’ ที่หลุดออกมาจากปากอาจารย์หมอจอมดุ ทำเอาข้าวปุ้นหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะละลายลงไปกองกับพื้น สมองสาย SM ในหัวกู่ร้องกรีดร้องด้วยความฟินไปไกลแสนไกล!

“ต... ตกลงค่ะคุณหมอ!”

เธอรีบรับคำเสียงสั่น มือบางเอื้อมไปหยิบกระดาษโน้ตเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเขามาถือนวดไว้แน่นราวกับเป็นของล้ำค่า

ภวินทร์มองอาการแก้มแดงระเรื่อของเธอแล้วกระตุกยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปาก เป็นรอยยิ้มลึกล้ำที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นิด ๆ ของชายหนุ่มวัย 38 ปีที่เตรียมจะเปิดโหมดหมอบำบัดส่วนตัวอย่างเต็มรูปแบบในชีวิตจริง