บทที่ 6.ตรวจภายใน

ภวินทร์ดึงกระดาษสั่งตรวจทางห้องปฏิบัติการออกมาจากแฟ้มประวัติ ปากกาในมือตวัดเขียนรายการตรวจเลือดด้วยลายมือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยผิดวิสัยหมอทั่วไป

“สำหรับอาการของคุณข้าวปุ้น เราจำเป็นต้องตรวจเลือดเพื่อเช็กระดับฮอร์โมนอย่างละเอียดครับ ทั้งเอสโตรเจน เทสโทสเตอโรน โพรแลคติน และไทรอยด์ เพื่อดูว่ามีความผิดปกติทางสรีรวิทยา (กลไกการทำงานของร่างกาย) ร่วมด้วยไหม”

เขาวางปากกาลงแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรง ๆ เพื่อสังเกตปฏิกิริยา ซึ่งคนตัวเล็กดูจะมึนงงกับศัพท์แสงทางการแพทย์ของเขาอยู่ไม่น้อย

“นอกจากนี้ หมออยากจะขอตรวจภายในด้วยครับ... ไม่ใช่เพื่อกระตุ้นอารมณ์นะ แต่ตรวจเพื่อหาความผิดปกติของอวัยวะสืบพันธุ์ เช่น ร่องรอยแผล อาการอักเสบ หรือภาวะช่องคลอดแห้ง ซึ่งมักจะเป็นผลพวงมาจากฮอร์โมนที่แปรปรวน และนั่นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คุณรู้สึกเจ็บเวลาพยายามมีเพศสัมพันธ์ จนกลายเป็นภาพจำในแง่ร้ายกระตุ้นให้สมองสั่งการให้ต่อต้านซ้ำ ๆ”

อาจารย์หมอเว้นจังหวะครู่หนึ่งให้เธอได้ย่อยข้อมูล “ถ้าผลตรวจทางร่างกายปกติดีทั้งหมด เราถึงจะส่งตัวคุณไปปรึกษากับจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยา เพื่อประเมินเรื่องความเครียดและบาดแผลทางใจ (Trauma) จากเรื่องแฟนเก่า... ร่างกายกับจิตใจมันเชื่อมโยงกันครับ ถ้าใจยังพัง ร่างกายก็ไม่อนุญาตให้มีความสุขหรอก”

เขาอธิบายยาวเหยียดก่อนจะเอ่ยถามอย่างให้เกียรติ

“สำหรับวันนี้... เราเริ่มจากตรวจเลือดและตรวจภายในก่อน คุณข้าวปุ้นสะดวกวันนี้เลยไหมครับ? หรือจะนัดมาวันหลังในวันที่พร้อมกว่านี้ก็ได้”

ดวงตากลมโตสบมองใบหน้าเคร่งขรึมของเขาอย่างแน่วแน่โดยไร้อาการลังเล

“ได้ค่ะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะได้ไม่เสียเวลา”

“ดีครับ... งั้นเชิญไปเปลี่ยนชุดหลังม่านได้เลย พยาบาลเมเปิ้ลเตรียมผ้าถุงไว้ให้แล้ว”

ภวินทร์พยักหน้ารับด้วยความพอใจลึก ๆ ในความเด็ดเดี่ยวของเธอ เขาหันไปส่งสัญญาณทางสายตากับพยาบาลผู้ช่วย เมเปิ้ลรีบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร

“เชิญทางนี้เลยค่ะคุณเพรียงพริมต์... เดี๋ยวเปลี่ยนเป็นผ้าถุงแล้วถอดกางเกงชั้นในออกนะคะ วางเสื้อผ้าไว้ในตะกร้าหลังม่านได้เลยค่ะ”

ขณะที่ข้าวปุ้นเดินตามพยาบาลสาวเข้าไปหลังม่านกั้นสีฟ้าอ่อน ภวินทร์ก็หันกลับมาเตรียมอุปกรณ์ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 เซนติเมตรก้าวไปที่อ่างล้างมือมุมห้อง เขาเปิดน้ำและกดสบู่เหลว ฟอกล้างมืออย่างละเอียดตามขั้นตอนการฆ่าเชื้ออย่างเคร่งครัด กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นฝ้ายสะอาด (Cotton) อันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาลอยอวลขึ้นมาจาง ๆ

“เมเปิ้ล... ขอ Speculum (เครื่องมือตรวจขยายช่องคลอด หรือปากเป็ด) ไซส์เล็กที่สุดนะ คนไข้เว้นช่วงไปนาน แล้วก็เตรียมสารหล่อลื่นให้พร้อม... ระวังอย่าให้เจลเย็นเกินไปล่ะ”

ภวินทร์เอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความใส่ใจในรายละเอียด ทุกคำสั่งกลั่นมาจากประสบการณ์นับพันเคส เพื่อให้คนไข้ของเขาเจ็บน้อยที่สุดและรู้สึกปลอดภัยที่สุด

“รับทราบค่ะคุณหมอ”

เมเปิ้ลรับคำเสียงใส พลางจัดเรียงเครื่องมือบนถาดสแตนเลสให้เป๊ะทุกกระเบียดนิ้วตามที่อาจารย์แพทย์จอมเนิร์ดชอบบ่นเป็นประจำหากมันวางเบี้ยวไปเพียงมิลลิเมตรเดียว

ภวินทร์เช็ดมือจนแห้งสนิท สวมถุงมือยางทางการแพทย์อย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตรวจตรงปลายเตียงขาหยั่ง ดวงตาสีดำอมเทาหลังกรอบแว่นจ้องมองไปยังผ้าม่านที่ปิดสนิท รอคอยด้วยความสงบนิ่ง ไร้ซึ่งสายตาหรือเจตนาล่วงเกินใด ๆ มีเพียงความมุ่งมั่นในหน้าที่เท่านั้น

“ถ้าพร้อมแล้ว ขึ้นเตียงได้เลยครับ... ไม่ต้องเกร็งนะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำลอยผ่านผ้าม่านเข้าไป มันช่างอบอุ่น มั่นคง และทำให้คนฟังรู้สึกพึ่งพาได้อย่างน่าประหลาด

ข้าวปุ้นเดินก้าวออกมาด้วยใบหน้าแดงเรื่อ แอบเขินสายตาคุณหมออยู่เล็กน้อยก่อนจะยอมขึ้นเตียงขาหยั่งตามที่พยาบาลจัดแจงอย่างว่าง่าย

“ขยับก้นลงมาให้ชิดขอบเตียงเลยครับ... ถูกต้องครับ ปล่อยหัวเข่าสบาย ๆ ทิ้งน้ำหนักลงมาเลย”

แสงไฟสว่างจ้าจากโคมไฟตรวจถูกปรับให้ส่องตรงไปยังบริเวณที่ต้องการรักษา ภวินทร์เลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ปลายเตียง แววตาหลังเลนส์แว่นแน่วแน่และเยือกเย็นดุจนักวิจัยที่กำลังประเมินสถานการณ์ ปราศจากแววตากรุ้มกริ่มหรือคุกคามใด ๆ โดยสิ้นเชิง

“เอาล่ะ... หมอจะเริ่มตรวจแล้วนะครับ หายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ ...”

เสียงทุ้มเอ่ยบอกเบา ๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ฝ่ามือเรียวยาวของเขาแตะลงที่ผิวต้นขาด้านในของข้าวปุ้นอย่างแผ่วเบา เป็นการส่งสัญญาณเตือนให้ร่างกายคนไข้รับรู้ก่อนจะลงมือตรวจจริง เพื่อป้องกันไม่ให้เธอสะดุ้งหรือเผลอเกร็งตัว

เมเปิ้ลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบเอื้อมมือมาจับมือข้าวปุ้นไว้เพื่อส่งกำลังใจ พร้อมจัดผ้าคลุมหน้าท้องให้เรียบร้อยเพื่อไม่ให้คนไข้รู้สึกโป๊จนเกินไป

“หมอจะแตะตรวจด้านนอกก่อนนะครับ เพื่อดูว่ามีรอยแดงหรือการอักเสบไหม...”

ภวินทร์อธิบายสิ่งที่เขากำลังทำไปทีละขั้นตอนเพื่อลดทอนความกลัวในใจเธอ นิ้วที่สวมถุงมือยางสัมผัสอย่างนุ่มนวลบริเวณปากช่องคลอดเพื่อสังเกตลักษณะทางกายภาพ

“เยื่อบุภายนอกสีชมพูดี ไม่มีรอยถลอก... ต่อไปจะสอดเครื่องมือปากเป็ดไซส์เล็กเข้าไปนะครับ ทาเจลหล่อลื่นไว้ชุ่มแล้ว จะรู้สึกเย็นและตึง ๆ นิดหน่อยนะครับ”

เขาหยิบปากเป็ดขนาดเล็กที่เคลือบด้วย K-Y Jelly (เจลหล่อลื่นทางการแพทย์) จนทั่ว แล้วค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปอย่างช้า ๆ และอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาคมกริบคอยสังเกตปฏิกิริยาของกล้ามเนื้ออย่างใกล้ชิด หากคนไข้มีอาการ Vaginismus (ภาวะช่องคลอดหดเกร็งต้านอัตโนมัติ) เขาจะหยุดมือทันทีเพื่อรอให้เธอคลายตัว

“อืม...”

ภวินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเครื่องมือเข้าลึกได้ระยะและค่อย ๆ กางออกเพื่อส่องดูภายในช่องคลอด

“Vaginal rugae (รอยพับย่นภายในผนังช่องคลอด) ค่อนข้างบางครับ... และมีน้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติน้อยมากจริง ๆ ผนังช่องคลอดดูซีดกว่าปกติเล็กน้อย... อาการลักษณะนี้มักพบในผู้ป่วยที่มีระดับฮอร์โมนเอสโตรเจนต่ำครับ”

เขาอธิบายผลการตรวจด้วยน้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการที่สุด ก่อนจะค่อย ๆ หุบเครื่องมือแล้วดึงออกมาอย่างระมัดระวัง

“เดี๋ยวหมอจะขอคลำมดลูกและรังไข่ผ่านหน้าท้องนิดนึงนะครับ ว่ามีก้อนหรือจุดกดเจ็บตรงไหนไหม”

ภวินทร์บอกก่อนจะใช้นิ้วมือข้างหนึ่งตรวจสอดพยุงไว้ภายในช่องคลอด พร้อมกับใช้อีกมือหนึ่งกดลงที่หน้าท้องน้อยของเธอเบา ๆ เป็นจังหวะ เพื่อตรวจวินิจฉัยอวัยวะภายในอุ้งเชิงกรานอย่างละเอียด

ข้าวปุ้นนิ่วหน้าเล็กน้อยยามที่เครื่องมือเย็นเยียบสอดแทรกเข้ามา ดวงหน้าหวานยังคงแดงซ่านเป็นริ้วเมื่อรู้สึกถึงนิ้วมือแข็งแรงที่ขยับตรวจอยู่ภายใน แม้จะรู้ดีว่ามันถูกกั้นขวางไว้ด้วยถุงมือยางทางการแพทย์หนาหนาก็ตาม

มือบางเผลอบีบมือพยาบาลสาวเบา ๆ ทว่าเมื่อเขาเปลี่ยนมากดลงบนหน้าท้องน้อย เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บอย่างที่เคยกลัว ข้าวปุ้นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามปล่อยใจให้สบายเพื่อให้การตรวจเสร็จสิ้นลงโดยเร็ว ถึงแม้จะมั่นใจเต็มร้อยกับความสะอาดเรียบเนียนไร้ที่ติจากการดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ทว่าพอต้องมาเปิดเปลือยต่อหน้าหมอหล่อขนาดนี้ มันก็อดที่จะเขินอายจนตัวม้วนไม่ได้อยู่ดี

“ไม่เจ็บค่ะ...” เธอตอบเสียงแผ่วสั่น

นายแพทย์หนุ่มถอนนิ้วออกอย่างนุ่มนวลเมื่อแน่ใจแล้วว่าคลำไม่พบก้อนเนื้อหรือความผิดปกติใด ๆ ในอุ้งเชิงกราน เขาเลื่อนเก้าอี้ล้อเลื่อนออกห่างจากเตียงขาหยั่งเล็กน้อย ปลดถุงมือยางที่เปื้อนเจลหล่อลื่นชุ่มโชกออกแล้วสะบัดทิ้งลงในถังขยะติดเชื้อสีแดงที่มุมห้อง

“เรียบร้อยครับ เก่งมาก... ไม่เกร็งเลย”