บทที่ 3.อยากรู้จักมากขึ้น

คำเสนอแนะนั้นทำเอาข้าวปุ้นขมวดคิ้วฉับ โรงพยาบาลรัฐที่คนแน่นจนล้นขนาดนี้ แต่อยู่ ๆ อาจารย์หมอผู้เคร่งครัดกลับเสนอเส้นสายลัดคิวให้เธอเสียอย่างนั้น

ไม่ว่าจะหาเหตุผลมุมไหนก็ไม่เห็นความจำเป็นที่เขาต้องช่วยเธอเลยสักนิด ทว่าสายตาเรียบนิ่งคู่เดิมที่สบมองมา ทำเอาแพทย์หนุ่มเพิ่งระลึกได้ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรแปลก ๆ ออกไป เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องแก้เก้อทันควัน

“แล้วก็... อย่าดื่มกาแฟตอนท้องว่างนะครับ น้ำย่อยจะกัดกระเพาะเอาเปล่า ๆ ทานข้าวก่อนค่อยดื่มจะดีกว่า”

ข้าวปุ้นอ้าปากค้างมองเขาตาปริบ ๆ ประมวลผลตามไม่ทันกับท่าทางจริงจังทว่าคำพูดกลับแฝงความห่วงใยแปลก ๆ นั้น ก่อนจะพยายามรวบรวมสติ

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรหนักหนาหรอกค่ะ รอคิวตามปกติได้... ส่วนเรื่องกาแฟ ก็ขอบคุณนะคะที่คุณหมอเป็นห่วง”

เธอยิ้มหวานอย่างผ่อนคลาย คิดเข้าข้างตัวเองว่าคุณหมอคงรักและเป็นห่วงคนไข้ทุกคนเป็นปกติอยู่แล้ว

“ว่าแต่... คุณหมอทานกาแฟไหมคะ? เดี๋ยวฉันสั่งเผื่อ ถือเป็นการขอบคุณที่คุณหมออุตส่าห์จะช่วยลัดคิวให้”

“ไม่เป็นไรครับ”

เขาปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าเธอจะเลี้ยง

“ผมไม่ดื่มกาแฟ มันมีคาเฟอีนทำให้ใจสั่น แล้วก็รบกวนวงจรการนอนหลับด้วย”

ชายหนุ่มอธิบายยาวเหยียดด้วยน้ำเสียงจริงจังตามประสาหมอที่เคร่งครัดเรื่องสุขภาพ เขาเหลือบมองป้ายเมนูเหนือเคาน์เตอร์ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองใบหน้าหวาน รอยยิ้มสดใสของเธอเมื่อครู่ทำให้ความรู้สึกบางอย่างวาบขึ้นมาในอก... มันไม่ใช่ความตื่นเต้นหวือหวา หากแต่เป็นความอบอุ่นลึก ๆ อย่างน่าประหลาด

“แต่ถ้าคุณอยากจะเลี้ยงจริง ๆ ... เปลี่ยนเป็นมัจฉะลาเต้หวานน้อยสักแก้วก็พอครับ”

เขานิ้วชี้ไปที่ป้ายเมนูด้านบน ก่อนจะรีบเสริมเมื่อเห็นแววตาประหลาดใจของเธอ

“แต่ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมพูดไปอย่างนั้นเอง แค่คุณยอมร่วมมือในการตรวจเมื่อครู่... ผมก็สบายใจแล้ว”

ภวินทร์ขยับจานข้าวในมือเล็กน้อย ท่าทางเก้งก้างดูขัดกับมาดอาจารย์หมอจอมดุไปถนัดตา

“อุ๊ย ไม่ลำบากเลยค่ะ ฉันเต็มใจเลี้ยงจริงๆ!”

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ... ผมขอตัวไปทานข้าวก่อน เดี๋ยวต้องรีบไปเดินตรวจชาร์ตคนไข้ต่อ อ้อ... แล้วอย่าลืมทานข้าวก่อนดื่มกาแฟนะครับ”

ร่างสูงค้อมศีรษะให้เธอเล็กน้อยอย่างสุภาพ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังมุมโต๊ะว่างที่เงียบสงบที่สุด ทิ้งให้กลิ่นวานิลลาจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นกาแฟคั่วบดที่ตรึงอยู่ปลายจมูก

ระหว่างที่นั่งทานข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาวที่รสชาติจืดชืดตามมาตรฐานโรงพยาบาลรัฐ... แปลกที่วันนี้มันกลับไม่ได้ชวนให้รู้สึกแย่เหมือนทุกวัน ในหัวของอาจารย์แพทย์หนุ่มเวลานี้ มีแต่ภาพรอยยิ้มหวาน ๆ ของอดีตคนไข้ที่ชื่อ ‘ข้าวปุ้น’ ลอยวนเวียนอยู่ไม่ยอมหายไปไหนเลย

“ขออนุญาตค่ะ... มัจฉาลาเต้หวานน้อยของคุณหมอได้แล้วค่ะ”

ข้าวปุ้นส่งยิ้มหวานพลางวางแก้วเครื่องดื่มลงข้างจานข้าวของเขา ก่อนจะรีบเอ่ยดักคอเมื่อเห็นแววตาประหลาดใจของคนตัวสูง “ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นค่ะ... ไม่รบกวนคุณหมอแล้ว เชิญทานข้าวต่อตามสบายนะคะ”

พูดจบเธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินไปหาโต๊ะว่างของตัวเอง ทว่า...

“เดี๋ยวก่อนครับ คุณข้าวปุ้น”

เสียงทุ้มเอ่ยรั้งไว้แทบจะทันที ช้อนส้อมในมือหนาถูกวางลงบนจานข้าวกะเพราที่พร่องไปเพียงครึ่งเดียว ดวงตาสีดำอมเทาหลังกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนซาบซึ้ง เขาไม่คิดว่าเธอจะใส่ใจคำพูดลอย ๆ ของเขาขนาดนี้

“คะ?” หญิงสาวหันกลับมาเอียงคอรอฟัง

“ขอบคุณครับ... สำหรับมัจฉะลาเต้”

ภวินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาหลังเลนส์แว่นกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวแตะลงบนข้างแก้วพลาสติกเบา ๆ ซึมซับความเย็นเยียบที่แผ่ผ่านเข้ามา

“ยินดีค่ะ”

“ถ้าไม่รังเกียจ...”

อาจารย์หมอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง สายตาคมหลุบลงมองแก้วชาเขียวคล้ายกำลังชั่งใจกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรง ๆ

“นั่งทานข้าวตรงนี้ก็ได้นะครับ โต๊ะอื่นเต็มหมดแล้ว แถมอากาศด้านนอกก็ร้อน... ในสวนตอนเที่ยงแดดเปรี้ยงขนาดนั้น เดี๋ยวจะหน้ามืดเอา”

เขาพยักเพยิดไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แม้ใบหน้าจะยังคงเคร่งขรึมตามสไตล์อาจารย์แพทย์ผู้สุขุม แต่ลึก ๆ ในอกกลับมีความรู้สึกบางอย่างเต้นเร่าจนผิดจังหวะ มันเป็นความรู้สึกที่เขาพอจะรู้จัก... แต่ไม่คุ้นชินกับมันเอาเสียเลย โดยเฉพาะการต้องมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มแบบนี้

“อื้ม... ก็ได้ค่ะ”

 ข้าวปุ้นยอมทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แม้จะยังมีอาการเกร็งอยู่บ้าง เธอลงมือทานข้าวของตัวเองเงียบ ๆ จนกระทั่งคนตัวสูงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

“แล้วก็... เรื่องคิวเจาะเลือดบ่ายนี้” ภวินทร์ปรับโหมดกลับมาจริงจังทันควัน “เดี๋ยวผมโทรบอกเพื่อนที่ห้องแล็บให้แทรกคิวให้เลย คุณจะได้ไม่ต้องรอนาน... ถือเป็นการตอบแทนค่ามัจฉะแก้วนี้แล้วกันครับ”

เขาสบตาเธอด้วยแววตาจริงใจ ไร้ซึ่งเจตนาแอบแฝงใด ๆ นอกเหนือจากสัญชาตญาณการดูแลคนไข้... หรืออย่างน้อยเขาก็บอกตัวเองแบบนั้น

“หือ? นี่ฉันกำลังติดสินบนเจ้าพนักงานอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย...” ข้าวปุ้นเอ่ยเย้าเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะทำหน้าชั่งใจเพราะเกรงใจ “จะรบกวนคุณหมอเกินไปไหมคะ ต้องลำบากไปขอเพื่อนให้อีก”

“ไม่รบกวนครับ”

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามปกติ ทว่าจังหวะการพูดกลับทุ้มนุ่มกว่าเดิมเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังคงความเคร่งขรึมดูดุเหมือนคนอารมณ์ไม่ดีตลอดเวลาก็ตาม

“ผมทานใกล้เสร็จแล้วละครับ เหลือแค่มัจฉะแก้วนี้...” เขายกแก้วชาเขียวในมือขึ้นมาเล็กน้อยในระดับสายตา “...ที่คุณอุตส่าห์มีน้ำใจซื้อมาให้”

มุมปากของนายแพทย์หนุ่มกระตุกขึ้นนิด ๆ คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ซึ่งเป็นสีหน้าที่คนในแผนกสูติฯ แทบไม่มีโอกาสได้เห็น เพราะปกติแล้ว ‘อาจารย์หมอภวินทร์’ มักจะตีหน้ายักษ์ใส่ชาร์ตคนไข้ ไม่ก็กำลังยืนดุหมอเรสซิเดนท์* (แพทย์ประจำบ้าน) ที่ทำตัวไม่ได้ดั่งใจเสมอ

“คุณหมอเวอร์ชั่นจอมดุนี่... ขี้เกรงใจจังนะคะ ขอบคุณเรื่องมัจฉะวนไปจนฉันจะลืมชื่อน้ำแก้วนี้อยู่แล้ว”

เธอเอ่ยแซวปนขำ เพราะไม่คิดว่าคนท่าทางเคร่งขรึมแถมยังดูดุจนเธอแทบอยากจะมุดหนีใต้เตียงตรวจเมื่อครู่ จะมีมุมสุภาพและขี้เกรงใจได้ขนาดนี้

ภวินทร์ได้ยินคำประชดประชันแกมหยอกนั้นก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอีกหน สายตาหลังเลนส์แว่นไหวระริกอย่างนึกเอ็นดู

“ผมดุแค่เรื่องงานครับ...”

เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะก้มลงจัดการข้าวกะเพราคำสุดท้ายจนหมดจาน ทว่าจู่ ๆ อาจารย์แพทย์หนุ่มก็โพล่งคำถามหนึ่งขึ้นมาตามกระแสความคิดอย่างลืมตัว

“แล้ว... แฟนคุณข้าวปุ้นไม่มาด้วยเหรอครับ? เห็นมาคนเดียว”