บทที่ 5.สายตานั้น

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง “ร่างกายของคนเราไม่ใช่เครื่องจักรที่แค่กดปุ่มแล้วจะทำงานได้ดั่งใจเสมอไป มันมีปัจจัยแวดล้อมมากมายมาเกี่ยวข้อง ทั้งระดับฮอร์โมน ความเครียด การพักผ่อนไม่เพียงพอ หรือแม้กระทั่งยาบางตัวที่ทานเข้าไป”

ภวินทร์จงใจเน้นประโยคสุดท้ายเพื่อย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอเลยสักนิด ก่อนจะเริ่มซักประวัติเพิ่มเติมตามกระบวนการตรวจวินิจฉัย

“ช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา คุณข้าวปุ้นมีความเครียดสะสม หรือนอนน้อยกว่าปกติไหมครับ? แล้วมีพวกยาที่ต้องทานเป็นประจำหรือเปล่า ยาคุมกำเนิด ยานอนหลับ หรือยาแก้แพ้... ลองนึกดูดี ๆ ครับ รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ มีความหมายหมด”

ข้าวปุ้นขมวดคิ้วทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะค่อย ๆ เรียบเรียงคำพูดออกมารายงานคุณหมอ

“อืม... พักผ่อนน้อยมากค่ะเพราะต้องปั่นงานเขียนจนดึก บางวันก็ลากยาวโต้รุ่ง ยาคุมไม่ได้ทานค่ะเพราะใช้วิธีป้องกันตลอด มีเครียดบ้างเวลาพล็อตตันแล้วปั่นงานส่งไม่ทัน มียาประจำ... เอ๊ะ อ๋อ! มียาไมเกรนค่ะ พอดีฉันเป็นไมเกรนบ่อย ๆ เลยต้องกินเวลามีอาการ”

“ยาไมเกรน... ตัวไหนครับ? พอจะจำชื่อยาหรือลักษณะเม็ดยาได้ไหม”

“อ้อ! ฉันหยิบติดกระเป๋ามาด้วยค่ะ ยี่ห้อนี้เลย...”

ข้าวปุ้นรีบกุลีกุจอล้วงแผงยาในกระเป๋าออกมายื่นให้เขาอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ พึมพำเล่าความอัดอั้นในใจต่อเสียงแผ่ว

“ปกติฉันจะโต้รุ่งแค่วันสองวันต่อเดือนค่ะ เพราะต้องเร่งปั่นต้นฉบับส่งช่วงสิ้นเดือน... แต่ช่วงนี้ยอมรับว่าเครียดหนัก เครียดเรื่องที่... แฟนเก่าเขาแอบไปนอนกับคนอื่น โดยอ้างว่าเพราะฉันสนองให้เขาไม่ได้ เพราะฉันไม่มีอารมณ์... ต...แต่ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามนะคะคุณหมอ ฉันพยายามแล้วจริง ๆ ...”

ท้ายประโยคสั่นเครือจนคนฟังใจหาย…

“ไม่ต้องอธิบายแล้วครับ... ผมเข้าใจ”

มือใหญ่ที่เย็นชืดเล็กน้อยจากการอยู่ในห้องปรับอากาศเป็นเวลานาน ยื่นไปรับแผงยามาจากมือบาง ภวินทร์พลิกดูชื่อตัวยาสำคัญอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีดำอมเทากวาดอ่านส่วนประกอบและเอกสารกำกับยาอย่างถี่ถ้วน แม้ว่าเขาจะรู้จักสรรพคุณของมันดีอยู่เต็มอกแล้วก็ตาม

“ฟลูนาริซีน (Flunarizine - ยารักษาและป้องกันโรคไมเกรน) ...” เขาพึมพำชื่อสามัญทางยาออกมาเบา ๆ สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่วัตถุในมือ

“มันเป็นยาในกลุ่ม Calcium channel blockers (ยาลดการส่งแคลเซียมเข้าสู่เซลล์) ปกติใช้เพื่อป้องกันอาการไมเกรนครับ แต่อาการข้างเคียงที่พบบ่อยของยาตัวนี้คือทำให้เกิดภาวะซึมเศร้า ง่วงซึม และน้ำหนักขึ้น ซึ่งไอ้ภาวะซึมเศร้ากับง่วงซึมนี่แหละครับ ที่จะเข้าไปกดการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง ทำให้ความต้องการทางเพศลดลงอย่างมีนัยสำคัญ”

เขาวางแผงยาลงบนโต๊ะ เลื่อนมันกลับไปตรงหน้าเธอ ก่อนจะประสานมือหนาเข้าหากัน ท่าทีของอาจารย์หมอยังคงดูสุขุมนิ่งสงบ ทว่าหากสังเกตให้ดี... สันกรามคมกริบของเขากลับขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนเด่นด้วยความเดือดดาล เรียวคิ้วเข้มกระตุกวูบ

ประโยคที่ข้าวปุ้นเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่... คำว่าแฟนเก่าไปมีคนอื่นเพราะเธอ ‘สนองไม่ได้’ มันแล่นตรงเข้าไปสะกิดต่อมความโกรธของคนยิ้มยากเข้าอย่างจัง

“คุณข้าวปุ้นครับ ฟังผมนะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเข้มขึ้นลงกว่าเดิม ติดจะแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะโกรธคนตรงหน้า แต่เขาโกรธไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ทำร้ายจิตใจเธอต่างหาก

“การที่คุณไม่มีอารมณ์ร่วม มันเป็นผลกระทบโดยตรงจากร่างกายที่เหนื่อยล้า ความเครียดสะสม และผลข้างเคียงจากสารเคมีในยา มันคือ ‘อาการป่วย’ อย่างหนึ่งครับ ไม่ใช่ความบกพร่องทางศีลธรรม และไม่ใช่ความล้มเหลวในฐานะคนรักเลยสักนิด”

ภวินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยตรง ๆ สายตาคมปลาเบื้องหลังเลนส์แว่นไร้ซึ่งแววตำหนิ มีเพียงความหนักแน่นเด็ดขาดที่พยายามส่งผ่านไปให้ถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอ

“ผู้ชายที่อ้างว่าตัวเองต้องแอบไปมีคนอื่นเพราะแฟนป่วย... นั่นไม่ใช่เหตุผลครับ มันเป็นแค่ข้ออ้างของคนมักง่ายที่ควบคุมความต้องการทางเพศของตัวเองไม่ได้ต่างหาก”

อาจารย์หมอเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างที่น้อยคนนักจะได้ยิน

“คุณพยายามดีที่สุดแล้ว... ผมเชื่อ แต่ในเมื่อร่างกายมันส่งสัญญาณเตือนว่าไม่ไหว การฝืนทำในสิ่งที่เจ็บปวด ยิ่งจะสร้างภาพจำในแง่ลบ (Negative feedback) ให้กับสมอง และยิ่งทำให้อาการแย่ลงไปอีก... สิ่งที่คุณควรทำตอนนี้ ไม่ใช่การนั่งโทษตัวเอง แต่คือการรักษาตัวให้หายต่างหากครับ”

ตึก...ตึก...

หัวใจเจ้ากรรมที่เคยแห้งแล้งและเฉยชาต่อสัมผัสของแฟนเก่ามานานนับสัปดาห์ จู่ ๆ กลับกระตุกรัวและเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อ ๆ เพียงเพราะประโยคทุ้มต่ำไม่กี่ประโยคของชายตรงหน้า

ข้าวปุ้นนิ่งอึ้ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยขณะจ้องมองใบหน้าคมคายหลังกรอบแว่นตาคู่นั้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้หวานหูทว่ามันกลับทรงพลังและโอบอุ้มความรู้สึกที่พังทลายของเธอได้อย่างปาฏิหาริย์ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายอุ่นซ่านจนลามขึ้นมาเป็นความร้อนผ่าวบนพวงแก้มใส

‘ทำไมต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยนะ... แล้วสายตาแบบนั้นมันคืออะไรกัน’

เธอสัมผัสได้ถึงกระแสความห่วงใยอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากตัวอาจารย์หมอจอมดุอย่างปิดไม่มิด มันอบอุ่นอ่อนโยนเสียจนหัวใจของนักเขียนสาวสั่นคลอนลามไปถึงมือไม้ที่เริ่มทำตัวไม่ถูก

ทว่า... สมองส่วนที่มีเหตุมีผลกลับฉุดรั้งความรู้สึกเตลิดเปิดเปิงนั้นไว้ทันควัน ข้าวปุ้นลอบจิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อดึงสติพลางเตือนตัวเองในใจ

‘ยัยข้าวปุ้น หยุดมโนเด็ดขาดเลยนะ! เขาเป็นหมอ... เขาก็ต้องพูดปลอบใจและดูแลคนไข้ให้คลายเครียดตามหน้าที่อยู่แล้ว อย่าสะเออะคิดเข้าข้างตัวเองเด็ดขาด ไม่งั้นได้เอาหน้ามุดใต้ขาหยั่งรอบสองแน่!’

เธอพยายามปัดความหวาดหวั่นแปลกประหลาดในอกทิ้งไป คิดเสียว่าเขาแค่กำลังทำหน้าที่ ‘อาจารย์แพทย์ผู้ทรงคุณธรรม’ ที่ทนเห็นคนไข้โดนรังแกไม่ได้ก็เท่านั้น

“ขะ...ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

ข้าวปุ้นเอ่ยตะกุกตะกัก ใบหน้าหวานก้มลงงุดเพื่อหลบสายตาคมกริบที่ยังคงจ้องมองมาไม่วางตา

“พอได้ยินคุณหมอพูดแบบนี้... ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะเลยค่ะ อย่างน้อยก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้บกพร่องเรื่องอย่างว่า...เอ่อ หมายถึง เรื่องศีลธรรมน่ะค่ะ”

เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ เกือบจะหลุดปากพูดเรื่องลามกต่อหน้าหมอสูตินรีเวชอีกแล้วไง!

ภวินทร์มองท่าทางเลิกลั่กแถมยังแก้มแดงปลั่งของคนตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ แววตาดุดันก่อนหน้านี้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาประกายลึกซึ้งเกินหยั่งถึงที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่า... ทำไมหัวใจของชายวัยสามสิบแปดปีที่เคยสงบนิ่งราวกับน้ำในสระ ถึงได้รู้สึกแกว่งไกวเพียงเพราะได้เห็นดวงตาชุ่มน้ำตาคู่นี้ค่อย ๆ ทอประกายสดใสขึ้นมาอีกครั้ง