บทที่ 4. ความกล้าหาญที่ยอมเล่า

สามสัปดาห์ต่อมา...

บรรยากาศในห้องตรวจแผนกสูตินรีเวชยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันคุ้นชินเหมือนเช่นเคย ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะตรวจในวันนี้

ข้าวปุ้นไม่ได้นั่งไถโทรศัพท์ส่องกล้ามโฮสต์หนุ่มจีนอย่างร่าเริงเหมือนเมื่อสามสัปดาห์ก่อน ใบหน้าสวยหวานหมองเศร้า ดวงตาคู่สวยสั่นระริกและเหม่อลอยจนอาจารย์หมอภวินทร์ที่กำลังอ่านชาร์ตคนไข้รายล่าสุดต้องขมวดคิ้วฉับ แววตาหลังกรอบแว่นฉายแววเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นชื่อ ‘เพรียงพริมต์’ บนปกแฟ้มประวัติที่วนกลับมาหาเขาเร็วกว่ากำหนดตรวจประจำปี

“เชิญคนต่อไปครับ”

“คุณเพรียงพริมต์ งามขวัญ เชิญด้านในค่ะ”

เมเปิ้ลพยาบาลผู้ช่วยสาวยังคงทำหน้าที่ขานชื่อด้วยน้ำเสียงสดใสเจื้อยแจ้วเหมือนเช่นเคย ทว่าคนฟังอย่างภวินทร์กลับชะงักมือที่กำลังเปิดชาร์ตคนไข้รายล่าสุด

เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหาการเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ... เพราะในบรรดาคนไข้ร้อยแปดพันเก้าที่ผ่านหูผ่านตา เธอเป็นคนเดียวที่เขาจดจำชื่อจริงและชื่อเล่นได้แม่นยำขึ้นใจ ทั้งที่เพิ่งตรวจผ่านไปไม่กี่สัปดาห์

ประตูห้องตรวจเปิดออก ร่างบางก้าวเข้ามาพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่แห้งแล้งและไปไม่ถึงดวงตาคู่สวยเอาเสียเลย

ภวินทร์ในเวลางานยังคงรักษามาตรฐานความเรียบนิ่งไร้อารมณ์ไว้ได้อย่างดีเยี่ยม เขากดความสงสัยในใจลงไปให้ลึกที่สุด แม้ส่วนลึกจะอยากเอ่ยปากถามไถ่ด้วยความผูกพันส่วนตัว ทว่าจรรยาบรรณแพทย์และมาดอาจารย์หมอจอมเคร่งขรึมก็ค้ำคออยู่ เขาจึงเลือกที่จะไม่ออกนอกลู่นอกทาง หรือแสดงท่าทีละลาบละล้วงเกินไปกว่าการซักประวัติอาการของคนไข้ตามปกติ

ดวงตาสีดำอมเทาหลังกรอบแว่นจ้องมองคนตัวเล็กที่ดูหม่นหมองลงไปถนัดตา ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ

“คุณข้าวปุ้น... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? สีหน้าดูไม่ดีเลย มีอาการผิดปกติตรงไหนรึเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความนุ่มนวลเป็นพิเศษ

พอได้ยินน้ำเสียงแสดงความห่วงใยอันคุ้นเคย เขื่อนน้ำตาก็แทบถล่ม ข้าวปุ้นถอนหายใจยาวเหยียด ถลึงตาบ่นอุบอิบออกมาอย่างเหลืออด ลืมไปเลยว่าคนตรงหน้าคือหมอผู้ตรวจภายในให้เธอ

“คุณหมอคะ... ฉันเลิกกับแฟนแล้วค่ะ!”

“ครับ?”

ภวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อ ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เด็กนั่นบอกเลิกฉัน เพราะบอกว่าฉันมันพวกไร้อารมณ์ไม่ยอมมีอะไรด้วย!”

ยัยนักเขียนสาวเบะปาก บ่นกระปอดกระแปดแปดหลอดใส่คุณหมออย่างอัดอั้น

“คิดดูสิคะคุณหมอ! ในนิยายฉันแต่งฉาก SM โซ่ แส้ กุญแจมือ เร่าร้อนระเบิดกระท่อมขนาดไหน แต่ในชีวิตจริง... แค่แฟนจะมาสะกิด ฉันกลับรู้สึกเฉยชาเหมือนเนื้อก้อนหนึ่ง ไม่มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด! ฉันเลยเริ่มเครียดว่าตัวเองมีปัญหาระบบฮอร์โมนอะไรหรือเปล่า... คุณหมอช่วยตรวจฉันละเอียด ๆ อีกรอบทีเถอะค่ะ ทำไมสมองสายมโนกับร่างกายจริงมันสวนทางกันขนาดนี้ก็ไม่รู้!”

ภวินทร์นิ่งอึ้งไปกับคำบ่นยาวเหยียดที่เป็นการเปิดเผยเรื่องส่วนตัวขั้นสุด ดวงตาสีดำอมเทาหลังกรอบแว่นจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังทำหน้ามุ่ยเศร้าสร้อย...

มุมปากหยักลึกแอบขยับกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกเสียดายเมื่อสามอาทิตย์ก่อนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเอ็นดูและความหวังสายหนึ่งที่จุดประกายขึ้นมาในอกอาจารย์หมอสูติฯ วัย 38 ปีอย่างเงียบเชียบ

“ใจเย็น ๆ ก่อนครับ... ไหนลองเล่ารายละเอียดให้หมอฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น คุณถึงได้มาตรวจซ้ำเร็วกว่ากำหนดขนาดนี้”

หมอหนุ่มผ่อนลมหายใจแผ่วเบาเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งและจริงจังตามเดิม เขาลอบเก็บซ่อนความรู้สึกดีใจลึก ๆ ที่ผุดขึ้นมาในอกเอาไว้อย่างมิดชิด พลางประสานมือไว้บนโต๊ะตรวจและทอดสายตามองคนตรงหน้าด้วยความตั้งใจ

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังดูลนลานกดดันในวันแรก บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด ราวกับเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่พร้อมจะรับฟังทุกเรื่องราวความทุกข์ใจของเธอโดยไม่คิดจะตัดสินอีกต่อไป

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผ่อนมันออกมาแรง ๆ เพื่อพยายามระงับจิตใจให้สงบลงตามคำแนะนำของหมอตรงหน้า นาทีนี้เธอไม่เหลือแม้แต่ความเขินอายใด ๆ อีกต่อไปแล้ว ในอกมันตีรวนไปด้วยความหงุดหงิดระคนเศร้าจากการถูกหักอก ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเริ่มเปิดปากเล่าความจริง

“คือ... ฉันไม่มีอารมณ์ทางเพศเลยค่ะคุณหมอ เป็นมาสองสัปดาห์แล้ว เวลามีเพศสัมพันธ์มันจะเจ็บมาก... รู้สึกตายด้านไปเลยต่อให้จะโดนกระตุ้นยังไงก็ช่าง”

ข้าวปุ้นเม้มปากแน่น เบนสายตาหลบไปทางอื่นอย่างหนักใจ ความขัดเขินเริ่มแล่นปราดขึ้นมาตามดวงหน้าระเรื่อ

“แฟนก็เลยบอกเลิก... เขาหาว่าฉันทื่อเป็นท่อนไม้ แถมบางครั้งยังไม่ยอมตอบสนองเขาเลย”

“ครับ... หมอเข้าใจแล้ว ไม่ต้องกังวลนะครับ”

เมื่อได้ยินคำสารภาพที่แสนตรงไปตรงมาทว่าแฝงไปด้วยรอยแผลความเจ็บปวด มือที่กำลังถือปากกาจดบันทึกของภวินทร์ก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีดำอมเทาเบื้องหลังกรอบแว่นตวัดมองใบหน้าหวานที่กำลังขบเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกหลากหลายในหัวใจ... ทั้งเห็นใจ และโกรธเคืองแทน... เขาแอบนึกโกรธผู้ชายเฮงซวยคนนั้นที่ทิ้งผู้หญิงคนหนึ่งไปเพียงเพราะเรื่องแบบนี้ ทั้งที่ในฐานะแพทย์ เขาไม่ควรเอาอารมณ์ส่วนตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องของคนไข้เลยสักนิด

ทว่าด้วยความเป็นมืออาชีพ ภวินทร์จึงต้องกดซ่อนความรู้สึกเหล่านั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเยือกเย็น เรียวคิ้วเข้มได้รูปขยับมุ่นเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ที่ถูกข่มไว้ ก่อนจะพยักหน้ารับช้า ๆ พลางตวัดปากกาจดรายละเอียดลงในแฟ้มประวัติด้วยลายมือที่เป็นระเบียบสวยงาม ซึ่งผิดกับลายมือแพทย์ทั่วไปอย่างลิบลับ

“อาการเจ็บขณะมีเพศสัมพันธ์ ในทางการแพทย์เราเรียกว่า Dyspareunia (ภาวะเจ็บเวลาร่วมเพศ) ครับ”

เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ จงใจใช้หลักวิชาการเข้าช่วยเพื่อลดทอนความวิตกกังวลของเธอ

“ส่วนอาการที่รู้สึกเฉยชา ไม่มีอารมณ์ร่วมแม้จะได้รับการกระตุ้น... อาจเข้าข่ายภาวะที่เรียกว่า FSIAD (Female Sexual Interest/Arousal Disorder) หรือ ภาวะความต้องการและความตื่นตัวทางเพศลดลงในผู้หญิง ครับ”

‘โธ่... อาจารย์หมอขา คำศัพท์อลังการล้านแปดมาก แต่ในใจฉันตอนนี้นึกออกแค่ฉากพระเอกจับนางเอกขังไว้ในกรงทองแล้วพูดคำว่า FSIAD ใส่หน้าเลยค่ะ! ถ้าหมอจะดุหน้านิ่งแบบนี้ เอาแส้มาฟาดฉันเลยยังจะง่ายกว่าซักประวัติรักษาอีกค่ะหมอ!’

อาจารย์หมอเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติ สบตากับเธอที่มองเขาตาปริบๆอีกครั้ง แววตาหลังเลนส์แว่นฉายความอ่อนโยนลงหลายส่วน แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งสนิท

“การที่คุณไม่มีอารมณ์... ไม่ได้แปลว่าคุณเป็นท่อนไม้หรอกนะครับคุณข้าวปุ้น”