10

ส่วนเรื่องงานช่างหัวมัน ค่อยใช้เงินทำงาน ใช้ลูกน้องทำแทนเอาก็ได้ ที่สำคัญนายหัวชาลีไม่มีทางให้บริษัทมีปัญหาหรอก เดี๋ยวขาดทุนแล้วจะไม่มีตังค์ใช้เปน์ให้เมียเล็กเมียน้อย

"เอาเงินนี่ไป" ธนบัตรแบงค์พันสองปึกใหญ่จากมือเรียวสวยถูกยื่นมาให้ชายฉกรรจ์คนหนึ่งซึ่งเป็นลูกน้องที่เขาไว้ใจ

"คุณหนูครับ คิดดีแล้วใช่ไหม.." เสียงทุ้มเอ่ยถามลูกสาวเจ้านาย ตอนนี้นายหัวชาลีเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นั่นก็ใช่ เดิมทีตนเคยเป็นบอดี้การ์ดให้ภรรยาเก่าของนายหัวชาลีซึ่งเป็นแม่ของยาหยีจึงเอ็นดูยาหยี การที่ต้องทำอะไรสักอย่างที่ยาหยีขอร้องจึงเลี่ยงไม่ได้

ใจหนึ่งกลัวนายหัวชาลีกระทืบหากรู้เข้า แต่อีกความรู้สึกคือเห็นใจด้วยเห็นมาตลอดว่าการเป็นคุณหนูยาหยีมันน่าอึดอัดขนาดไหน เป็นคนในที่ค่อนข้างใกล้ชิดจึงรับรู้ทุกอย่างแค่พูดไม่ได้

ฐานะหน้าตาดีมีการศึกษา มีหน้าที่การงาน มีคฤหาสน์หลังใหญ่แต่สุดท้ายยาหยีก็ไม่ได้มีใครที่รู้สึกสนิทด้วยและไว้ใจพอที่จะให้เป็นที่พึ่งทางใจ ถึงจะพอเข้าในเหตุผลของนายหัวชาลีอยู่บ้างว่าที่ทำเพราะอย่าไปเพราะรักเพราะห่วง แต่ยาหยีโตเกินพอแล้วที่จะเดินตามเส้นทางชีวิตของตัวเอง

ฉะนั้นทันทีที่คุณหนูยาหยีเอ่ยปากขอว่าให้ตนเป็นคนช่วยพาหนีออกบ้าน ไม่รู้หรอกว่าเธอจะไปที่ไหนแต่ก็ตอบตกลงไปทันที เขาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดในคฤหาสน์และเป็นคนเปิดทางทุกอย่างให้ยาหยีหนี

อายุการทำงานที่อยู่มานานกว่าครึ่งค่อนชีวิต ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันอิ่มและควรพอเสียทีกับการเป็นบอดี้การ์ดให้กับคนอย่างนายหัวชาลี ไหนจะผลตอบแทนที่ยาหยีจะมอบให้ ทุกคนรู้ดีว่าลูกสาวคนโตของนายหัวชาลีเป็นคนใจถึงและเปย์หนัก

"รีบรับไป" เสียงของยาหยีบอกให้รับเงินเอาไว้ ชายวัยกลางคนก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วรับเงินปึกใหญ่มาอย่างว่าง่าย ไม่คิดปฏิเสธหรือมีท่าทีเกรงใจ เพราะที่ทำลงไปหวังผลตอบแทนอยู่เป็นทุนเดิม

"ขอบคุณครับ"

หากแสร้งทำเป็นเกรงใจดีไม่ดียาหยีอาจโดนเขม่นเข้าให้แล้วชวดเงินไม่ได้สักแดงเดียว ถึงหญิงสาวไม่ค่อยได้ออกไปใช้ชีวิต นอกจากที่บ้านและบริษัท เพื่อนสนิทไม่มี ยาหยีไม่ชอบสุงสิงกับใคร

หากแต่ด้วยภาระหน้าที่การทำงานทำให้ต้องเจอนักธุระกิจและคู่ค้าหัวหมออยู่บ่อยครั้งถือเป็นประสบการณ์และเมื่อบวกกับความเฉลียวฉลาดทำให้เธอสามารถดูคนออก แค่ดูแววตาบางครั้งยาหยีก็สามารถเดาได้แล้วว่าคนคนนั้นกำลังคิดอะไร ส่วนใหญ่เธอมักเดาแม่นเสียด้วยสิ

"นั่น! รถมาแล้วครับคุณหนู" ชายวัยกลางคนชี้ไปยังรถเอสยูวีสีดำสนิทที่กำลังขับเข้ามาจอดเทียบ เขาเป็นคนจัดการติดต่อหายานภาหนะสำหรับเดินทางให้

กระจกฟิล์มสีดำทึบบวกกับช่วงเวลาดึกที่มีเพียงแสงไฟรำไรจากคฤหาสน์ส่องมาไกลๆ จึงทำให้ยาหยีไม่สามารถมองเห็นข้างในได้ คนขับไม่ได้ลงมาเปิดประตูให้เธอขึ้นไปแต่ยาหยีก็ไม่คิดจะใส่ใจ คิดว่าที่ลูกน้องเรียกรถคันนี้มาให้คงแสกนแล้วว่าไว้ใจได้

เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งยังที่นั่งเบาะหลังอย่างว่องไวเพราะเริ่มได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากอีกฝั่งของกำแพงแล้ว พ่อของเธอและคนในบ้านคงจะรู้แล้วว่าเธอหนีออกมา คิดว่าเนียนที่สุดแล้วนะทำไมรู้ตัวกันไวจังเลยวะ! หูตาเป็นสับปะรดฉิบหาย!

ปึง!

"ออกรถเลย" ทันทีที่ประตูรถปิดสนิทหญิงสาวออกคำสั่ง มองตาคนขับรถผ่านทางกระจอกมองหลังที่เจ้าตัวก็มองมายังเธอเช่นกัน สายตาเย็นเฉียบลึกล้ำคู่นั้นยาหยีไม่สามารถอ่านได้

รู้สึกได้แค่.. ความวังเวงและหนาวเหน็บจับใจ

"จะไปไหนดีครับ" เสียงทุ้มแหบเย็นยะเยือกเอ่ยถาม

"ไปไหนก็ได้ ออกรถไปก่อนเลย ให้ไว!" จะไปไหนก็ไปขอแค่ให้รีบพาเธอออกมาจากตรงนี้ให้ไกลเสียก่อนเถอะ ยิ่งไกลมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ถ้าจะให้ดีพาเธอไปในที่ที่คนพวกนี้ไม่มีทางหาเธอเจอได้จะดีมาก บางทีชีวิตอาจจะได้เจอความสงบสุขบ้าง

อยู่แบบนี้เบื่อจะแย่แล้ว

"แน่ใจนะครับ?" ชายคนดังกล่าวถามราวกับต้องการย้ำให้แน่ชัดว่าหญิงสาวต้องการให้ตนพาไปที่ไหนก็ได้

และทันใดนั้นดวงหน้าสวยก็พลันชะงักเมื่อสายตาได้ปะทะเข้ากับอะไรบางอย่าง..

“พร้อมอยู่ สะดวก ครบครัน หรูหรา ปลอดภัย

เหมาะสำหรับพักผ่อนหย่อนใจและเป็นหลุมหลบภัย

เป็นส่วนตัวในระดับที่.. ตามหาให้ตายก็หาไม่เจอ!”