13

ประตูห้องเป็นไม้บานใหญ่ สลักด้วยลายดอกกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม มันดูทั้งน่ากลัว ลึกล้ำ และสวยงามมาก เห็นเพียงประตูยาหยีรู้สึกได้ทันทีว่าเธอถูกใจทั้งที่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในห้องนั้นเลย

"มีว่างอยู่ห้องเดียว คุณจะอยู่ไหมคะ"

"อยู่ค่ะ ฉันจะพักห้องนี้"

จากคนที่เคยพิถีพิถันมากและค่อนข้างขี้สงสัย เวลาจะเลือกอะไรสักอย่างให้ตัวเองปกติยาแล้วหยีค่อนข้างเรื่องมากในระดับหนึ่ง หากแต่คราวนี้เธอกลับตบปากรับคำว่าจะพักที่ห้องนี้อย่างง่ายดายไม่สำรวจห้อง ไม่มีการตกลงเรื่องราคา ไม่มีแม้แต่การเจรจาว่าจะอยู่นานเท่าไหร่ กี่วัน กี่เดือน กี่ปี หรือจะอยู่ตลอดไป..

มีเพียงสัญญาหนึ่งฉบับที่เธอก็ไม่ทันได้อ่านมันเลยด้วยซ้ำแต่กลับกล้าที่จะเซ็นชื่อจริงนามสกุลจริงของตัวเองลงไปทันทีที่หญิงวัยกลางคนคนนั้นยื่นมันมาให้

'นางสาว กีรติ กิจเจริญสกุล'

ทันทีที่ปากกาสีแดงเลือดจรดเซ็นจนครบอักษรตัวสุดท้าย บานประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นทันใด

แอดดดดด..

ยาหยีหันขวับไปมองตามเสียงนั้น สติสัมปชัญญะที่เริ่มเลื่อนลอยถูกปลุกให้กลับมา คิ้วสวยขมวดมุ่นก่อนจะค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้

"เปิดได้ไง?" สองเท้าหยุดชะงักอยู่หน้าบานประตูห้องก่อนที่จะเดินผ่านกรอบประตูเข้าไป เธอหันกลับไปหาหญิงวัยกลางคนเพื่อที่จะยื่นสัญญาคืนกลับไปให้ แต่แล้วก็ต้องพบว่า..

"หะ หาย หายไปไหน.." ทันทีที่หันไปเธอไม่เจอใครแม้แต่คนเดียว

ก้มมองกระดาษสัญญาที่คิดว่าถืออยู่ในมือมาตลอดเพื่อจะอ่านรายละเอียดต่างๆ แล้วก็ต้องพบว่าสองมือเรียวบางของตนกลับว่างเปล่าเช่นเดียวกัน ดวงตาคมสวยเบิกกว้างมาก ขนอ่อนภายในกายพากันลุกชันตั้งแต่ปลายเท้ายันกลางกระหม่อม

คนจิตแข็งไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติไม่เคยเชื่อเรื่องวิญญาณ เชื่อแค่วิทยศาสตร์ที่สามารถพิสูจน์ได้เท่านั้นมาตลอดอย่างยาหยีตอนนี้ชักจะหวั่นใจขึ้นมาหน่อยๆแล้ว

"บ้าน่า.." สะบัดหน้าสองสามทีเรียกสติตัวเอง

ป้าคนนั้นเขาอาจจะปวดหนัก รีบชักกระดาษสัญญาในมือเธอแล้ววิ่งสี่คูณร้อยลงบันไดไปแล้วก็ได้ ถึงความคิดนี้จะดูไม่เข้าท่าและห่างไกลจากความเป็นไปได้มากอยู่แต่ใครจะรู้ คนเราเวลาอดีนาลีนหลั่งหรืออยู่ในสถานการณ์คับขันมันสามารถทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

สำหรับหญิงวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบปลายๆสวมกระโปรงทรงเอเสมอเข่า ใส่รองเท้าส้นสูงคัชชูสามนิ้วส้นแหลมเปี๊ยบ ยาหยีทำใจให้เชื่อว่าหากปวดหนักแบบข้าศึกบุกหน้าด่านขึ้นมาก็สามารถใส่เกียหมาวิ่งสี่คูณร้อยได้

เออ คิดแบบนี้แล้วก็สบายใจ!

ฟู่ว~

เธอพลูลมหายใจลดความประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พยายามระงับจังหวะอัตราการเต้นของหัวใจที่มันกำลังสูบฉีดเลือดแรงกว่าปกติ สั่นทะเทือนอย่างกับกำลังเกิดแผ่นดินไหวอยู่ในหว่างอก

"เป็นบ้าอะไรเนี่ยไอ้หยี" ยกมือขึ้นมาลูบปอยๆอยู่ที่หน้าอก จากนั้นจึงหมุนตัวแล้วเดินเข้าห้องพักไป

ยาหยีสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่เพิ่มระดับขึ้นเมื่อเธอยิ่งเดินเข้าไปใกล้ การก้าวเท้าแต่ละก้าวของเธอช่างเชื่องช้าทั้งที่เธอเองรู้สึกว่าก็ก้าวเท้าปกติป้ะวะ แต่ภาพมันจะสโลว์ไปไหน!

เพียงสามเก้าเท่านั้นก็เลยบานประตูล้ำเข้าไปด้านในตัวห้อง จากไอเย็นยะเยือกอย่างกับยืนอยู่ขั้วโลกเหนือเมื่อวินาทีที่แล้วตอนนี้มันกลับอบอุ่นจนน่าแปลกใจ ราวกับมีคนมาเปิดฮีทเตอร์รอเธอเอาไว้

การก้าวเข้ามาในห้องนี้ทำไมเธอถึงตื่นเต้นมาก มันรู้สึกเหมือนกำลังเจอประสบการณ์ครั้งใหม่ ราวกับว่าต่อจากนี้ชีวิตจะเปลี่ยนไป ไม่มีอะไรกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกเลย

ดวงหน้าสวยทอดสายตาไปสำรวจทั่วห้องกว้างคร่าวๆแล้วมุมปากบางก็ยกยิ้ม ยาหยีค่อนข้างพอใจถึงห้องจะไม่ได้ใหญ่เท่าห้องนอนที่บ้านและไม่ได้หรูหรามากมายหากเทียบเท่ากับห้องพักราคาหกหลัก แต่มันก็กว้างพอให้เธออยู่อย่างไม่รู้สึกอึดอัด

มีเตียงนอนไม้สักโบราณสี่เสาสีน้ำตาลเข้มขนาดหกฟุต ประดับด้วยผ้าม่านสีขาวบางๆมัดรวบกับทุกเสาเอาไว้และมีระบาย ตัวเบาะถูกปูผ้าตึงเปรี๊ยะด้วยชุดเครื่องนอนสีเทาหม่นอ่อนๆจนเกือบขาวหรือเพราะสีมันซีดจางไม่แน่ใจ แต่ดูสะอาดสะอ้านดี มีกลิ่นหอมด้วย

มือเรียวลากผ่านมันแล้วเดินสำรวจมุมอื่นๆต่อไป มีโต๊ะเครื่องแป้งเข้าชุดกับเตียงนอน ทีวีจอแบนจอใหญ่ เครื่องปรับอากาศ ตู้เสื้อผ้าตู้ใหญ่ มีโซฟาปลายเตียงและที่สำคัญมีคอมพิวเตอร์รุ่นที่ดูใหม่มากพร้อมเก้าอี้แบบเอนหลังราวกับพวกที่สตรีมเกมส์หรือโปรแกรมเมอร์เขาชอบใช้

มีไปเพื่ออะไร? ในหอพักมีของแบบนี้บริการให้ด้วยหรือ อืม แต่ก็แปลกดี