ตอนที่1-2

เด็กสาววัยแรกดรุณีในชุดกางเกงยีนส์สีซีดและเสื้อสีขาวหมอง เอาแต่กอดกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของตนเอาไว้แนบอกแน่น กวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตที่ดิน นับเกือบพันไร่ เธอรู้แค่ว่านับจากนี้ไปเธอต้องมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะเด็กอุปการะของสตรีสูงวัยนามว่า ‘คุณย่าประไพ’

คำพูดของละอองผู้เป็นป้าก่อนหน้านี้ยังดังก้องอยู่ในหัว “อีคุณหญิงคุณนายอะไรนั่นเขาอยากจะอุปการะมึง เขาจะเอามึงไปอยู่ด้วย แล้วจะ ส่งเสียให้เรียนหนังสือ”

“หนูไม่อยากไป หนูไม่รู้จักใครที่นั่นเลยสักคน ให้หนูอยู่กับป้านะ หนูสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี จะไม่ทำให้ป้าเดือดร้อน หนูจะทำงานบ้าน ทุกอย่างเลย” ว่าพร้อมกับกอดขาของละอองไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มจนดวงตาบวมช้ำไปหมด

“มึงอย่าโง่หน่อยเลยนังตะวัน คนรวยเขาอุตส่าห์จะเอามึงไป ชุบเลี้ยง มึงอยู่กับกูก็มีแต่จะทำให้กูเดือดร้อน ลำพังแค่เลี้ยงดูนังจันทร์เจ้าลูกกูเองก็เหนื่อยพอตัวแล้ว มึงยังจะให้กูเอามึงมาเป็นภาระอีกเหรอ ไปอยู่กับเขาก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ อย่าให้เขาต้องเอามึงมาคืนให้กูต้องเดือดร้อนเลี้ยงดูอีก!”

“แต่ป้ารับปากยายแล้วว่าจะดูแลหนูให้ดี” เธอถามออกไปทั้งน้ำตา จำได้ว่าก่อนผู้เป็นยายจะเสีย ละอองบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเธอ เพราะจะช่วยดูแลให้ดีจะรักไม่ต่างจากรักจันทร์เจ้า

“เอ๊ะ... อีนี่ มึงนี่มันโง่ดักดานจริง ๆ ถ้ากูไม่พูดอย่างนั้นยายมึงจะยอมให้กูเป็นผู้จัดการมรดกเหรอ มึงจะเอาอะไรกับคำสัญญาของคนที่ตายไปแล้ว บ้านหลังนี้ตอนนี้ก็เป็นชื่อกู”

“แต่บ้านหลังนี้เป็นของแม่หนู” เด็กหญิงเถียงด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงเมื่อได้ยินสิ่งที่ป้าพูดออกมา

“แม่มึงตายไปนานแล้วนังตะวัน! ไปปลุกผีแม่มึงในป่าช้าขึ้นมาทวงสิแล้วกูจะคืนให้” พูดพร้อมกับผลักร่างเด็กหญิงตัวเล็กออกให้พ้นทาง

“ออกไปได้แล้วกูจะนอน ไปเก็บเสื้อผ้าของมึงเลยไป๊ พรุ่งนี้อีคุณนายนั่นเขาจะมารับมึงไปอยู่ด้วยแล้ว”

ตะวันเดินคอตกออกจากห้องของผู้เป็นป้าอย่างคนหมดแรง หมดสิ้นแล้วทุกอย่างในชีวิต แม้แต่บ้านของผู้เป็นแม่เธอก็ยังไม่มีสิทธิ์ และไม่สามารถรักษามันเอาไว้ได้

“แม่! นังตะวันมันจะไปอยู่กับคนรวยเหรอ แบบนี้ชีวิตมันก็ดีกว่าหนูน่ะสิ แม่แน่ใจนะว่ามันจะไปเป็นแค่คนงานในไร่” จันทร์เจ้า เด็กสาว รุ่นราวคราวเดียวกันที่ยืนมองอยู่เอ่ยถามแม่ขึ้นทันที ที่ตะวันเดินออกไปจากห้อง

“ไม่มีทางหรอกลูกจ๋า ยังไงลูกแม่ก็ต้องมีชีวิตที่ดีกว่านังเด็กไม่มี พ่อแม่คนนั้นอย่างแน่นอน เขาก็พูดให้ดูดีว่าขอมันไปเลี้ยงให้ได้ร่ำเรียนหนังสือ แต่จริง ๆ เขาก็คงจะขอมันไปเลี้ยงเป็นคนใช้ ไม่ก็คนงานในไร่นั่นแหละ ไม่งั้นเขาจะเอามันไปอยู่ด้วยให้เปลืองข้าวสุกทำไม!”

ทุกถ้อยคำที่ผู้เป็นป้าพ่นสบถออกมายังดังก้องในหัวของเธอไม่ขาดตกแม้แต่คำเดียว ตอนนี้ตะวันพึงตระหนักไว้ว่าเธอตัวคนเดียว ไม่มีญาติที่ไหนและไม่เป็นที่ต้องการของใคร ๆ

“เราน่ะ! จะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม เข้ามาข้างในสิ คุณท่าน รออยู่” เสียงเรียกอันดังทว่าแฝงไปด้วยความอบอุ่นจากหญิงร่างท้วมเรียกให้เด็กสาวหลุดจากภวังค์ คุณท่านที่ว่าคือคุณย่าประไพผู้เป็นประมุขใหญ่แห่งไร่แสนศิริสุขนั่นเอง เธอเคยเจอท่านอยู่สองสามครั้ง ตอนที่ท่านแวะเวียนไปหาผู้เป็นยายพร้อมกับหลานชายที่เธอทราบชื่อว่าคีรินทร์

ทุกครั้งที่เจอกันคุณย่าประไพมักจะมีขนมติดไม้ติดมือไปฝากเธอเสมอ ครั้งล่าสุดที่มีโอกาสได้เจอท่านอีกก็คืองานศพของยายเธอเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่นเอง

เมื่อคิดถึงคีรินทร์ หัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอก็อดรู้สึกเต้นแรงขึ้นมาไม่ได้ เขาจัดเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลามาก หล่อไม่แพ้พระเอกในละครหลังข่าวที่เธอเคยดูบ่อย ๆ เธอเองก็เป็นแค่เด็กสาววัยแรกแย้มดรุณีย่อมมีความปลาบปลื้มในตัวผู้ชายเหมือนเด็กสาวทั่วไป มันเป็นความ ปลาบปลื้มเหมือนกับที่เธอเคยรู้สึกกับดาราชายหล่อ ๆ นั่นแหละ เด็กสาวก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความแดงบนใบหน้า ที่ตอนนี้มันกำลังเห่อร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้