ログイン“เนื่องในโอกาสอะไร ?” พ่อเลี้ยงหนุ่มแกล้งยกแก้วทรงสูงขึ้นมอง ไม่ยอมกระดกลงคอง่าย ๆ“ฉลองที่กูปิดดีลโพรเจกต์สำคัญได้” พูดจบก็ยกแก้วขึ้นดื่ม ทุกคนบนโต๊ะจึงพากันดื่มตามเพื่อแสดงความยินดีด้วยบุรินทร์ซึ่งนั่งอยู่รู้ว่าโพรเจกต์สำคัญที่บุตรชายเอ่ยถึงนั้นก็คือภารกิจพิชิตใจต้องตา รู้ตั้งแต่เจ้าวายร้ายมันพาอีกฝ่ายไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยแล้ว ก็แต่ไหนแต่ไรมาบุตรชายเคยพาสาวเข้าบ้านเสียที่ไหนล่ะผู้ชายด้วยกันมันมองกันออก!“ทุกคนขาดาวตกค่ะ” เสียงใสของแม่หนูน้อยที่เอาแต่เงยหน้ามองท้องฟ้าเฝ้ารอดาวตกเอ่ยขึ้น มือเล็กชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้ทุกคนดู จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วยกมือขึ้นกุมกันไว้กลางอกแล้วอธิษฐานขอพรด้วยเสียงอันดัง“ขอให้อาคีมมีแฟนและได้แต่งงานเร็ว ๆ ค่ะ”อคิราห์ถึงกับกุมขมับกับพรที่หลานสาวขอ ไป ๆ มา ๆ เข้าตัวเธอได้ยังไงเนี่ย ใบหน้างามส่ายไปมาราวกับว่าไม่อยากให้พรที่ถูกขอออกไปเป็นจริง“น้ำมนต์อยากให้ย่าเจนมีความสุขค่ะ” เสียงเจื้อยแจ้วบอกออกไปอีก โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้คุณอาสาวหน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว “น้ำมนต์ได้ยินย่าเจนบ่นกับคุณทวด ว่าถ้าอาคีมได้แต่งงานมีครอบครัวไปอีกคน ย่าเจนคงหมดห่วงและมีความสุข”“
“ในฐานะที่ผมเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าคินทร์ รบกวนคุณแม่ช่วยเรียกสินสอดให้หนูต้องตาด้วยครับ” คราวนี้เป็นเสียงเข้มของบุรินทร์ที่โพล่งขึ้น“สักร้อยล้านเป็นไง สู้ไหวไหมเราน่ะ” ประไพหันมาเอ่ยเย้าหลานชายคนที่โดนเรียกสินสอดให้ร้อยล้านตาโตด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าตัวเลขจะสูงถึงขนาดนั้น เธอรู้ว่าครอบครัวของอคินทร์มีฐานะ ทว่าจำนวนเงินที่สูงขนาดนี้มันมากเกินไปกับผู้หญิงที่เรียกว่ามีแต่ตัวอย่างเธอ แค่ครอบครัวของชายหนุ่มไม่คิดรังเกียจและให้เกียรติเธอได้ยืนเคียงข้างอคินทร์ก็แทบจะเรียกว่าเกินพอเสียด้วยซ้ำ“ไม่มีปัญหาครับ” อคินทร์ตอบเสียงดังฉะฉานแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด“ไอ้คินทร์มันจะเอาเงินมาจากไหนครับคุณย่า อาบุยังไม่ได้เซ็นยกมรดกให้มันเลย” ก็ไม่ได้อยากคิดขัดคอ แต่เห็นใบหน้าระรื่นอยากมีเมียเสียจนตัวสั่นของมันแล้วพ่อเลี้ยงหนุ่มอดเอ่ยขึ้นด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้“น้อยหน่อยเถอะไอ้คีย์ กูมีเงินเว้ย ให้ขอเมียอีกสิบคนยังไหว” อคินทร์ตอบกลับญาติผู้พี่อย่างไว เห็นอีกฝ่ายยักคิ้วหลิ่วตาชวนกวนอวัยวะเบื้องล่างมาให้อีก ก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะงานเข้า“ผมไม่ได้คิดจะขอใครอีกนะต้อง แค่ยกตัวอย่างเปรียบเปรยให้เห็นภาพเฉย ๆ” ชา
“จริงเหรอคะ อาจินพูดจริงเหรอ ไม่ได้โกหกให้น้ำมนต์ดีใจใช่ไหมคะ”คราวนี้เด็กน้อยเอียงหน้าถามป้าต้องตา เหมือนว่าอยากได้ยินคำยืนยันจากเจ้าหล่อน“จริงค่ะ ป้าจะไม่ไปทำงานแล้ว” เสียงหวานเอ่ยยืนยัน“บอกน้ำมนต์ไปด้วยสิต้อง ว่าคุณจะแต่งงานกับผม”เป็นอีกครั้งที่อคินทร์งอแงเป็นเด็ก ใช้หลานสาวตัวน้อยมากดดันให้ร่างบางข้าง ๆ พูดออกมาเพื่อให้ทุกคนที่นั่งอยู่ได้เป็นสักขีพยาน“ค่ะ ป้าจะแต่งงานกับอาคินทร์”“เย่!” หนูน้อยหน้าบานยิ้มไม่หุบ พร้อมกับกรี๊ดกร๊าดด้วยความดีใจลั่นบ้าน เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนไปตาม ๆ กันคุณอาหนุ่มดึงหลานสาวเข้ามาหา ใช้มือลูบศีรษะเล็กเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูแล้วบอก“ต่อไปนี้น้ำมนต์ต้องเรียกป้าต้องตาว่าอาต้องตาด้วยนะคะ เพราะป้าต้องแต่งงานกับอาแล้วก็ต้องเปลี่ยนสถานะมาเป็นอาของน้ำมนต์ด้วย ฝึกเรียกไว้ตั้งแต่ตอนนี้จะได้ชิน”หนูน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย หันไปยิ้มแป้นกับคนที่ตัวเองจะต้องเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกเสียใหม่ แล้วว่าด้วยน้ำเสียงฉะฉาน “อาต้อง”“เอ่อ…คือ” หญิงสาวมองหน้าคุณย่าประไพด้วยความเกรงใจ แม้จะปรับความเข้าใจและคุยกับอคินทร์เกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนหน้าแล้ว ทว่าเธอยังไม่เคยคุ
อคินทร์นอนพักฟื้นอยู่ไม่กี่วันคุณหมอก็อนุญาตให้กลับบ้าน ซึ่งต้องตาเองก็ทำหน้าที่พยาบาลพิเศษส่วนตัวได้อย่างไม่มีบกพร่อง จนอคินทร์ร่ำ ๆ อยากจับเธอขึ้นเตียงเพื่อให้รางวัลอยู่เสียหลายที“แหม! ไอ้คุณคินทร์ครับ โดนยิงที่ไหล่ทำให้เจ็บขาจนเดินเองไม่ได้เลยเหรอ” เพียงแค่ลงจากรถและให้ต้องตาช่วยพยุงเข้าบ้าน เสียงร้องแซวของคีรินทร์ก็ลอยมาเข้าหูทันที“หุบปากไปเถอะน่ะ พูดมากน่ารำคาญ”คนโดนแซวว่าเจ็บขาตอบกลับ พลางกระชับวงแขนที่โอบไหล่มนของคนช่วยพยุงอยู่แน่นขึ้น ไม่คิดสะทกสะท้านต่อคำแซว จะมีก็แต่ต้องตาเท่านั้นที่แก้มเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย“วันนี้กินข้าวหน้าบ้านเหรอวะ อย่าบอกนะว่าจะเลี้ยงฉลองที่กูออกจากโรงพยาบาล”อคินทร์ถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้แล้วเห็นคนช่วยกันจัดโต๊ะอาหารที่ระเบียงหน้าบ้าน“อื้อ คุณย่าให้จัดรับขวัญหลานรัก”คำพูดของคีรินทร์เกือบทำให้อคินทร์หลุดขำ มองซ้ายมองขวาด้วยกลัวว่าคนที่ตัวเองกำลังจะเอ่ยถึงจะมาได้ยิน เมื่อเห็นว่าอยู่ในระยะปลอดภัยก็ว่าขึ้น“เพิ่งรู้ว่ากูเป็นหลานรัก ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่รักจะเป็นยังไง จัดมาให้แต่ละดอกทำเอายอกไปหมด”“กูก็พอกันกับมึงนั่นละ”คีรินทร์
“เจ็บไหม”“นิดหน่อยค่ะ”“มันจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก” เขาบอกอย่างมั่นใจ ดึงร่างบางให้โน้มหน้าลงมาหา กดจูบลงไปตรงรอยแผลแผ่วเบา“จริงสิคะ ฉันลืมถามพี่คีย์ไปเลยว่าไอ้ณรงค์มันเป็นยังไงบ้าง”คำถามของเจ้าหล่อนทำให้อคินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เผลอกำหมัดแน่นด้วยความโกรธอย่างลืมตัวเมื่อคิดถึงสิ่งที่มันเคยทำกับร่างบางตรงหน้า ต่อให้มันจะตายไปแล้วเขาก็ไม่คิดให้อภัย“เห็นไอ้คีย์บอกว่าน่าจะติดคุกตลอดชีวิต มันคงไม่มีโอกาสได้ออกมาก่อกรรมทำเวรอะไรเพิ่มแล้วละ”ชายหนุ่มเลือกที่จะโกหกออกไป ไม่ได้บอกไปตามความจริงว่ามันตายไปแล้ว และตอนนี้น่าจะกำลังคุยกับยมบาลอยู่ที่ไหนสักแห่ง เพราะรู้ว่ามันจะเป็นตราบาปในใจของต้องตา เชื่อเถอะว่าต่อให้จะเกลียดสักแค่ไหน แต่เจ้าหล่อนคงไม่คิดจะเอาชีวิตของไอ้สารเลวนั่น“ติดคุกตลอดชีวิตก็เท่ากับตายทั้งเป็นแล้วละค่ะ” ต้องตายิ้มอย่างพอใจกับบทลงโทษที่อดีตพ่อเลี้ยงต้องได้รับอคินทร์ผลักร่างบางออกห่าง ให้ใบหน้าของเจ้าหล่อนอยู่ในระดับที่สามารถสบสายตากันได้ ดวงตาสองคู่มองสานสบกันด้วยความรู้สึกมากมายที่มันต่างไม่เคยมอดหายไปจากกันและกัน ต่างคนต่างเป็นเจ้าของพื้นที่หัวใจของอีกฝ่าย“แต่
“ความจริงวันนั้นคุณตั้งใจจะไปพบผมเพื่อตอบตกลงจะคบหาด้วย ซึ่งมันแปลว่าคุณเองก็มีใจให้ผมเหมือนกัน แต่ว่าคุณเจอผมอยู่กับมุกดาเสียก่อน เลยไม่ยอมออกไปพบใช่ไหม?”“ใช่ค่ะ ฉันเจอคุณสองคนอยู่ด้วยกันที่สวนสาธารณะ เลยทำให้ไม่มั่นใจว่าวันนั้นคุณนัดผู้หญิงไว้กี่คนกันแน่”“คุณไม่คิดจะออกไปเจอแล้วถามความจริงกับผมหน่อยเหรอ”“ไม่ค่ะ ถ้าคำตอบของคุณคือใช่ พวกคุณสองคนกำลังคบกันอยู่ ฉันคงกลายเป็นผู้หญิงหมดคุณค่าที่เดินออกไปให้คุณสองคนเหยียบศักดิ์ศรีเล่น”“ทำไมคุณถึงได้คิดและตัดสินไปเองแบบนั้นโดยไม่คิดจะถามผมสักคำ คุณทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักนิสัยผมเลย”“เพราะว่ารู้จักนิสัยคุณดีไงคะฉันถึงไม่คิดจะถาม”“…..”“ฉันเป็นคนความจำดีและจำคนแม่นค่ะ ความจริงแล้วก่อนหน้าที่เราจะพบกันที่สวนสาธารณะฉันเคยเจอคุณมาก่อน”คิ้วเข้มของอคินทร์เลิกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าหล่อนเอ่ยออกมา“ฉันเคยเห็นคุณมีเรื่องกับคนที่มหาวิทยาลัยเพราะเข้าใจว่าคนพวกนั้นมายุ่งกับคุณมุกดา ตอนนั้นคุณพูดออกมาเองว่าคุณกับผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนกัน”อคินทร์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก นึกไปถึงเหตุการณ์ที่ต้องตาหยิบยกมากล่าวถึง ตอนนั้นเขาพูดแบบนั้นออกไปจริ



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



