ตอนที่1-3

“หนูตะวัน เป็นอะไรหรือเปล่า เข้าไปข้างในได้แล้ว คุณท่านรออยู่”

ป้าพิกุลเอ่ยบอกอีกรอบ เมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังเอาแต่ยืนก้มหน้า ไม่ขยับไปไหน

“ค่ะ” ตอบรับเบา ๆ พร้อมกับก้าวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยหัวใจที่กำลังเต้นระรัว มือกอดกระเป๋าแน่นกว่าเดิม ราวกับมันเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไว้ไม่ให้กลัว เธอไม่รู้เลยว่านับจากวันนี้ไปชีวิตของเธอในบ้านหลังใหญ่นี้จะเป็นอย่างไร หวังเหลือเกินว่ามันจะดีกว่าในที่ที่เธอจากมา

ทันทีที่เดินมาถึงห้องโถงกว้างของบ้าน ก็เจอคุณย่าประไพซึ่งเธอคุ้นหน้าดีนั่งรออยู่ที่โซฟาก่อนแล้ว สายตาที่ท่านส่งมาให้เต็มไปด้วยความเมตตาและเอื้ออาทร จนเธออดรู้สึกอบอุ่นในหัวใจขึ้นมาไม่ได้

“เข้ามาใกล้ ๆ ย่านี่มา” น้ำเสียงเปี่ยมเมตตาและมือเหี่ยวย่นที่กำลังกวักเรียกให้เข้าไปหา ทำให้ตะวันคุกเข่าลงก่อนจะคลานเข้าไปอย่างเชื่องช้า ถึงแม้จะสัมผัสได้ถึงความเอื้ออาทรและเป็นกันเองของท่าน แต่สำหรับเธอแล้วท่านก็เป็นแค่คนนอกครอบครัว เธอไม่กล้าจะคาดหวังว่าท่านจะรักและเอ็นดูเธอจริง ๆ ขนาดญาติเธอเองยังไม่ต้องการแล้วนับประสาอะไรกับคนนอกล่ะ

ร่างเล็กคลานเข่าเข้าไปจนแทบชิดโซฟา ก่อนจะพนมมือทั้งสองข้างขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม เรียกรอยยิ้มให้ปรากฏบนใบหน้าของหญิงชรา

“ตะวัน ศิริกร” พูดพร้อมกับลูบหัวทุยได้รูปอย่างอ่อนโยน ดวงตา ที่มองสบกันเรียกความอาดูรในหัวอกของผู้สูงวัยไม่ได้ เด็กหญิงตรงหน้านี้ไม่ต่างอะไรกับนกปีกหักไร้เรี่ยวแรงจะโบยบิน ไร้ซึ่งที่พักพิงและพักใจ ยิ่งได้เห็นใบหน้าสวยหวานแต่แฝงด้วยความเศร้าหมอง มันทำให้ท่านอดคิดไปถึงมารดาของเจ้าหล่อนไม่ได้ ผู้หญิงที่งามพร้อมทั้งกายและใจ ซึ่งครั้งหนึ่งท่านเคยวาดหวังอยากได้เป็นลูกสะใภ้ แต่ก็ไม่อาจจะฝืนชะตาที่ฟ้าลิขิตลงมาได้ และตอนนี้ท่านก็หวังว่าอยากจะให้เด็กหญิงตรงหน้านี้เข้ามาอยู่ใต้ร่มโพธิ์ร่มไทรของตน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะฝืนชะตาเหมือนในอดีตได้ไหม คนเดียวที่จะให้คำตอบได้มีเพียงแค่ ‘คีรินทร์’

“ให้ย่าเรียกเราว่าอะไรดี”

“ตะวันค่ะ” ตอบเสียงแผ่วเบา แววตาเต็มไปด้วยความประหม่า

“อืม หนูตะวัน ยินดีต้อนรับสู่บ้านอัศวภิญโญนะ คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของหนูอีกหลังหนึ่ง และต่อจากนี้ไปหนูคือหลานสาวคนหนึ่งของฉัน ฉันหวังเหลือเกินว่าหนูจะเติบโตในบ้านหลังนี้อย่างเข้มแข็ง เพื่อที่วันหนึ่งจะสามารถออกไปเผชิญโลกกว้างได้อย่างไม่อายใคร ต่อจากนี้ไปถ้าใครถาม ให้ตอบไปด้วยความภาคภูมิใจว่าหนูคือคนของอัศวภิญโญ”

ตะวันเงยหน้าขึ้นมามองหญิงชราแทบจะทันที ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ ท่านเอ่ยออกมา ก่อนมาเธอคิดว่าอาจจะได้เข้ามาอยู่ในฐานะคนงานในไร่ หรือไม่ก็คนใช้อย่างที่ผู้เป็นป้าว่าไว้ ไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่าจะได้รับความเมตตาจากคุณย่าประไพถึงเพียงนี้

“ต่อไปให้หนูเรียกฉันว่าคุณย่า ไหนลองเรียกซิ” หญิงชราเอ่ยบอกด้วยความเอ็นดู

“คุณย่า”

“ดีมาก ให้มันว่านอนสอนง่ายแบบนี้สิใช่ไหมพิกุล” หันไปถาม หญิงร่างท้วมที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ

“ค่ะ คุณท่าน” อีกฝ่ายตอบกลับ

หญิงชราหันไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงขึ้นมา ก่อนจะเปิดฝากล่องพลางหยิบสร้อยคอพร้อมจี้เม็ดเล็กขนาดไม่ใหญ่มาก ทว่าดูเรียบหรูบ่งบอกว่าคงราคาแพงไม่น้อยออกมา กวักมือเรียกเด็กหญิงให้เข้าไปหามากกว่าเดิม

“เข้ามาหาย่า ย่าจะให้ของรับขวัญหลานสาวสักหน่อย”

ร่างเล็กคลานเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ก่อนที่มือเหี่ยวย่นของผู้สูงวัยจะบรรจงสวมสร้อยคอให้ด้วยความเอ็นดู เมื่อสวมให้เสร็จก็รั้งเอาร่างเล็กเข้าไปกอด เด็กคนนี้ทำให้นางระลึกถึงความหลังหลาย ๆ อย่างที่ผ่านมา

“ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวก้มลงกราบแทบตักของคุณย่าประไพอีกครั้งเมื่อโดนปล่อยตัวเป็นอิสระ

“ไหว้พระเถิดลูก สัญญากับย่านะว่าจากนี้ไปหนูจะใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้ให้มีความสุข” ตะวันยิ้มบาง ๆ พร้อมกับพยักหน้าเป็นคำตอบ

ห่างออกไปไม่มากมีร่างสูงของใครบางคนยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงขั้นบันได ร่างสูงยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน แววตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ เล่นละครเก่งตั้งแต่เด็ก ทำตัวใสซื่อไม่มีพิษไม่มีภัย เข้ามาแค่ไม่ทันไรก็ทำให้ย่าของตนตกรางวัลรับขวัญให้เสียแล้ว เห็นทีจากนี้ไปเขาคงต้องจับตามองเด็กคนนี้เป็นพิเศษ ไม่งั้นมีหวังคุณย่าของตนได้สิ้นเนื้อประดาตัวแน่