ตอนที่1-4

“จะรีบไปไหนพ่อคีย์” เสียงของผู้เป็นย่าเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าหลานชายกำลังจะเดินผ่านไป

“จะเข้าไปดูความเรียบร้อยในไร่สักหน่อยครับ วันนี้คนงานเร่งมือกันเก็บผลผลิตตามความต้องการของออเดอร์ล็อตใหม่อยู่” คีรินทร์ตอบผู้เป็นย่าอย่างขอไปที ไม่มองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เลย

“มาทักทายหนูตะวันหน่อยสิ จากนี้ไปน้องจะมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเราแล้วนะ” คุณย่าประไพกวักมือเรียกหลานชายให้เขาไปหา

“ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ พร้อมกับเดินมายังห้องโถงกลางบ้านที่มีเด็กสาวร่างเล็กนั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว

“หนูตะวัน นี่พี่คีย์ เคยเจอกันมาก่อนหน้านี้บ้างแล้ว จำพี่เขาได้ไหมลูก”

“จำได้ค่ะ สวัสดีค่ะพี่คีย์” ตะวันเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงที่ยืน จดจ้องมาทางเธอ พร้อมกับพนมมือขึ้นไหว้ ทำไมเธอจะจำไม่ได้ในเมื่อเขาเป็นคนที่เธอแอบปลื้มอยู่ในใจลึก ๆ

วันนี้เขาอยู่ในชุดกางเกงยีนส์สีดำและเสื้อยืดแขนยาวสีเทา ในมือถือหมวกใบใหญ่สำหรับใส่ทำงานกลางแจ้งอยู่ด้วย ขนาดว่าเขาแต่งตัวง่าย ๆ สบาย ๆ แต่ในสายตาของตะวันกลับยังดูหล่อเหลาอยู่มาก

“อืม สวัสดี” คีรินทร์พูดเสียงเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ แววตาติดเย็นชาพร้อมกับยกมือขึ้นรับไหว้เด็กสาวตรงหน้าอย่างขอไปที

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ”

“ไปเถอะ” ผู้เป็นย่าตอบ

เมื่อผู้เป็นย่าเอ่ยจบชายหนุ่มจึงหันหลังเดินออกจากบ้านไป โดยไม่มองเด็กสาวร่างเล็กอีกเลย ตะวันมองตามร่างสูงที่เดินออกไปจนลับตา ในใจเธออดรู้สึกวูบโหวงแปลก ๆ ขึ้นมาไม่ได้ รับรู้ได้ถึงความเย็นชาและไว้ตัวของเขา หรือชายหนุ่มจะไม่พอใจที่ต้องให้เธอมาอยู่ร่วมบ้านด้วย บางทีเธออาจไม่ได้เป็นที่ต้อนรับของทุกคนที่นี่ก็ได้

รถSUV สีดำสัญชาติยุโรปสมรรถนะเยี่ยม ขับเข้ามาจอดยังโรงเก็บผลผลิตที่คนงานทยอยนำผลส้มที่เก็บได้มาจัดเก็บเพื่อทำการบรรจุลง กล่องสำหรับส่งออกตามออเดอร์ที่มีเข้ามา ร่างสูงกำยำไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ก้าวลงจากรถพร้อมกับเดินเข้าไปตรวจตราผลผลิตที่เก็บได้ว่ามีตำหนิอะไรหรือไม่

“สวัสดีครับพ่อเลี้ยงคีรินทร์” เผ่าซึ่งเป็นผู้จัดการไร่ และเป็นลูกไล่ของชายหนุ่มมาตั้งแต่เด็กเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ผลผลิตล็อตนี้เป็นไงบ้าง มีตำหนิเยอะไหม” คีรินทร์เอ่ยถามพร้อมกับหยิบผลส้มขึ้นมาสำรวจ

“ไม่มีตำหนิ ผิวสวยไม่มีแมลงเจาะเลย ขนาดก็ได้มาตรฐาน รสชาติไม่มีเพี้ยน รับรองว่าคนออเดอร์ต้องพอใจสินค้าล็อตนี้มากแน่ ๆ”

“ดีมาก ขอบใจมึงมากที่ช่วยกันทุ่มเทให้กับไร่ของเรา” ว่าพลาง ตบไหล่ผู้จัดการไร่เบา ๆ

“ให้เงินเดือนเยอะขนาดนี้ก็ต้องทำงานให้คุ้มกับเงินเดือนสิ จบปุ๊บได้เป็นผู้จัดการไร่ปั๊บหาที่ไหนได้” อีกฝ่ายตอบยิ้ม ๆ

“ให้เงินเดือนตามผลประกอบการต่างหาก” คีรินทร์เอ่ย

“แต่ถึงจะได้เงินเดือนเยอะแค่ไหนก็คงได้ไม่เยอะเท่าเจ้าของไร่หรอกจริงไหม ว่าแต่พ่อเลี้ยงคีรินทร์เถอะ เอาเงินไปเก็บไว้ไหนหมด วัน ๆ ทำแต่งานแทบจะไม่มีเวลาออกไปหาสาว ๆ ใช้เงินที่ไหนเลย”

“ไม่เห็นต้องออกไปหา เดี๋ยวก็มีเข้ามาเอง” พูดพลางคิดถึงสาว ๆ ที่ตนต้องคอยหลบเลี่ยงไม่เว้นแต่ละวัน

“กระผมลืมไปว่าพ่อเลี้ยงสุดหล่อแห่งไร่แสนศิริสุขเสน่ห์แรงแค่ไหน สาว ๆ วิ่งเข้าหาแทบไม่เว้นวัน แต่เข้าวินสุดเห็นจะเป็นคุณ ‘แพรชมพู’ ลูกสาวคนสวยของท่านผู้ว่าฯ ใช่ไหมครับ” เผ่าแกล้งเอ่ยแหย่

“สู่รู้นะมึง พูดมากจริงเชียว เรื่องคนอื่นนี่รู้ลึกรู้ดีจริง ๆ” คีรินทร์ตอบพลางเหล่ตามองคนที่เป็นทั้งลูกน้องและเพื่อนสนิท

“มึงก็รู้นะไอ้คุณคีย์ ว่าแพรเขามีใจให้มึงอยู่ มึงก็ทำเป็นเล่นตัว ไม่ยอมขอเขาเป็นแฟนสักที ระวังแพรเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นแล้วจะหาว่ากูไม่เตือน” เผ่าพูดดักคออีกฝ่าย เขาไม่แน่ใจว่าลึก ๆ แล้วความรู้สึกที่คีรินทร์มีให้แพรชมพูมันคืออะไรกันแน่ แต่เขาก็เห็นว่าแพรชมพูคือผู้หญิงคนเดียวที่คีรินทร์ยอมให้เข้าใกล้และไปไหนมาไหนด้วยตลอด

“มันเรื่องของกู ความรู้สึกกูใครจะมาบังคับได้”

“หรือว่ามึงไม่ได้รักแพร”

“...”

“ถ้าไม่รักมึงก็บอกเขาไปตรง ๆ สิวะ ไม่ใช่แทงกั๊กเขาไว้แบบนี้ เขาจะได้ไปหาคนอื่นไม่ใช่รอมึงแบบลม ๆ แล้ง ๆ”

“กูก็ไม่เคยห้ามนี่ถ้าเขาจะมีแฟน”

“มึงพูดไม่รักษาน้ำใจแพรเลยนะ ถ้าแพรมาได้ยินเข้าจะเสียใจ แค่ไหน ถ้ามึงไม่คิดจะมีใจให้ก็แพรปฏิเสธไปเลย”

“จะให้กูปฏิเสธยังไง ในเมื่อแพรไม่เคยสารภาพรักหรือบอกความในใจกับกู ถ้ากูบอกไม่ได้คิดอะไรกับเขา แล้วเขาบอกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับกู กูไม่หน้าแหกเหรอ”

“สวย ๆ แบบแพรมึงยังไม่ชอบ แล้วแบบไหนมึงถึงจะชอบวะ อ้อ...หรือว่ามึงชอบจัด ๆ เปรี้ยว ๆ แบบที่ชอบเรียกใช้บริการ”

“กูไม่ได้อดอยากขนาดนั้น เห็นกูเป็นคนกินไม่เลือกตั้งแต่เมื่อไร” ว่าอย่างหัวเสีย

“ลืมไปว่ามึงไม่เคยอดอยาก หิวเมื่อไรก็แค่โทร. หาเจ๊หลิวให้ส่ง ออเดอร์ให้” เผ่ากระแนะกระแหนเพื่อนสนิท เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา คีรินทร์ไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางใจกับใครเป็นพิเศษ ส่วนความสัมพันธ์ทางกายชายหนุ่มก็ไม่เคยกินพร่ำเพรื่อ เพราะไม่ชอบการผูกมัดจากใคร อย่างมากก็แค่ใช้บริการจากคนจัดหาเป็นครั้งคราวตามประสาชายหนุ่มวัยกลัดมันที่ต้องการปลดเปลื้องกำหนัด